เอคโค่ จิ๋วก้องโลก

ฉันเกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันก่อนพิธีแต่งงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ฉันทำ? ฉันสลับคู่หมั้นกับน้องสาว ในชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับจูเลียน เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยีที่อ่อนโยนเกินไป เขารับนิสัยอารมณ์ร้อนของฉันไม่ได้ และฉันก็ทนความอ่อนแอของเขาไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตแต่งงานของพวกเราพังทลายภายในปีเดียว น้องสาวของฉัน หญิงสาวที่อ่อนหวานและขี้อาย ถูกจัดการให้แต่งงานกับโรบิน เคน หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก เธอรับชีวิตที่โหดร้ายและวุ่นวายนั้นไม่ไหว ถูกอิซาเบลล่า หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นรักแรกของโรบิน กดขี่ทำร้ายจิตใจ จนในที่สุดเธอก็จมดิ่งลงสู่ห้วงโรคซึมเศร้าและจากไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อฉันได้กลับมา ฉันจึงตัดสินใจ ฉันจะเป็นคนที่แต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียคนนั้นเอง แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลังพิธีแต่งงาน หัวหน้ามาเฟียที่เย็นชาและไม่เคยแสดงอารมณ์จะกลายเป็นคนละคน ทุกคืนเขาจะอยู่บนตัวฉัน จูบฉันราวกับหมกมุ่นหลงใหล กระซิบกับริมฝีปากว่า "เด็กดี ฉันจะทำให้เธอรู้สึกดี แค่อีกครั้งนะ ที่รัก?"

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันคบหาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า "เร็กซ์" เขาเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงที่ฉันรู้จักผ่านทางออนไลน์เท่านั้น เรากำลังอยู่ในช่วงที่ความสัมพันธ์กำลังดื่มด่ำสุดๆ มันคือช่วงโปรโมชันที่ทุกคืนโทรศัพท์ของฉันจะสั่นรัวด้วยข้อความที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คิดถึงนะ ที่รัก" "เมื่อคืนฝันถึงคุณอีกแล้วนะ คุณนัวเนียผมไม่ห่าง แถมยังอ้อนวอนขอ 'มัน' จากผมอีกด้วย" ฉันกำลังจะเสนอว่าเราควรนัดเจอกันจริงๆ สักที แต่แล้วเขาก็ส่งรูปถ่ายโต๊ะทำงานของเขาแบบทีเล่นทีจริงมาให้ และฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่คุ้นตา มันคือตราประจำตระกูลมาเฟียฟัลโคน และฉันก็ดันทำงานอยู่ในบริษัทที่มีพวกฟัลโคนเป็นเจ้าของด้วย ตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแชทสยิวกับผู้ชายอันตรายระดับสมาชิกตัวจริงของมาเฟีย ซึ่งเขาอาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง และในขณะที่ฉันกำลังพยายามสืบหาว่าเขาเป็นใคร ฉันก็ได้เห็นสิ่งนั้น กระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำสั่งทำพิเศษที่ฉันเป็นคนเลือกให้ "เร็กซ์" กับมือ... มันกำลังประดับอยู่ที่ข้อมือของมาร์โก้ เจ้านายของฉันเอง

ตลอดห้าปี ฉันแต่งงานอยู่กับทายาทตระกูลโรมาโน่—ตระกูลอาชญากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี ทุกค่ำคืนเขาจะโอบกอดฉันไว้ แล้วกระซิบซ้ำ ๆ ว่า “แค่ให้ทายาทกับฉันคนหนึ่ง ฉันจะมอบทั้งจักรวรรดิโรมาโน่ให้เด็กคนนั้น” แต่ฉันไม่เคยตั้งท้องเลย และความผิดหวังของหัวหน้ามาเฟียที่มีต่อฉันก็ทับถมเพิ่มขึ้นในทุกๆ เดือนที่ผ่านไป จนกระทั่งฉันรู้ความจริงว่าสามีของฉันแอบสลับกรดโฟลิกที่ฉันกินเพื่อช่วยให้ตั้งท้องสลับเป็นยาคุมกำเนิดแทน ขณะที่ความโกรธยังถาโถมเข้ามาไม่ทันซา ฉันก็เห็นโพสต์จากแฟนเก่าของเขา:ภาพอัลตราซาวด์ แคปชั่นของเธอหวานฉ่ำปนโอ้อวด “สิบสัปดาห์แล้ว วินเซนต์บอกว่าเขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอเจ้าตัวน้อย” เมื่อเห็นคำแสดงความยินดีหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย การตัดสินใจของฉันก็ชัดเจนในทันที ฉันเจอข้อมูลการติดต่อของแฟนเก่าฉัน—คนที่พยายามขอคืนดีกับฉันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันส่งข้อความไปหาเขาแค่ข้อความเดียว 【ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน แล้วฉันจะไปกับคุณ】

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

กลางดึกคืนหนึ่ง สามีของฉันเริ่มละเมอออกมาว่า "ลูกรักของพ่อ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูกับแม่ย้ายไปอยู่บ้านใหม่นะ" ทั้งที่เราป้องกันตลอด แล้วเด็กคนนั้นโผล่มาจากไหนกันล่ะ? ฉันจึงเปิดโทรศัพท์ของเขาดู แล้วก็ได้เห็นสลิปการโอนเงินไปให้ผู้หญิงอีกคน เงินพวกนั้นถูกจ่ายไปกับข้าวของแบรนด์เนมหรูหราและบ้านหนึ่งหลัง ในอัลบั้มรูปมีภาพของเธอสวมชุดคอสเพลย์หวาบหวิว และหน้าท้องของเธอก็เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย รูปสุดท้ายเป็นภาพอัลตราซาวด์ ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว ฉันไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว แค่จัดการบันทึกหลักฐานทั้งหมดเอาไว้ พวกมันกำลังจะได้เรียนรู้ว่า ราคาของการทรยศเจ้าหญิงแห่งวงการมาเฟียนั้นต้องชดใช้ด้วยอะไร

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา ฉันใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเพื่อสร้างรายได้ให้กับบริษัทแห่งนี้ถึงหลายร้อยล้าน แต่ว่าในการประชุมประจำไตรมาส เด็กฝึกงานคนใหม่กลับมายืนต่อหน้าทุกคน พร้อมกางรายงานการเข้างานและบันทึกค่าใช้จ่ายของฉัน แล้วพูดหาว่าฉัน “ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล” และ “ผลาญเงินบริษัท” “คลับหรูเหล่านี้ ร้านอาหารเหล่านี้...” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในความถูกต้องของตัวเอง “เธอใช้เงินครั้งละเป็นพันดอลลาร์! ทั้งหมดนี้มันคือค่าใช้จ่ายที่ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดค่ะ” “ดิฉันขอเสนอให้ท่านประธานไล่เธอออกทันที เพื่อรักษากระแสเงินสดของบริษัทเอาไว้ค่ะ” ฉันเหลือบมองคลอดด์ ประธานบริหารที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของฉัน เขารู้ดีว่าการพบปะในแต่ละครั้งเหล่านั้นสร้างรายได้มหาศาลกลับมาเท่าไหร่ และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าในตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ ฉันมักจะไปขลุกอยู่ที่บาร์เพื่อเจรกับเหล่านักลงทุน บางครั้งต้องดื่มหนักซะจนข้างในท้องแทบจะพัง แต่เขากลับทำเพียงจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา “แคโรไลน์ คุณมีคำอธิบายเรื่องการขาดงานและค่าใช้จ่ายที่ลีอานำเสนอมาไหม?” ฉันยิ้ม “ฉันไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ” อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะได้เรียนรู้ว่าบทสรุปของการแสดงละครฉากเล็กๆ นี้คืออะไร