เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ

ณ ห้วงแห่งความว่างเปล่า 

ดวงจิตดวงหนึ่งกำลังล่องลอยอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย ราวกับว่ามันได้ถูกพรากออกมาจากเส้นทางที่ควรจะมุ่งไป แล้วกำลังล่องลอยอยู่อย่างนั้นมาได้ระยะเวลาหนึ่งแล้ว...

“อีปลวก อีปลวก มึงได้ยินกูไหมเนี่ย” น้ำเสียงที่คุ้นหูคับคล้ายคับคลา ที่ส่งมาจากห้วงอากาศโดยรอบ ทำให้ดวงจิตดวงนั้นเริ่มก่อร่างกลายมาเป็นดวงจิตรูปร่างคล้ายมนุษย์เพศหญิง 

“เสียงใครเนี่ย...”

“ก็กูไง!” เสียงนั้นตอบกลับมาดังลั่น จนสามารถบอกได้เพียงแค่ได้ยินว่าอีกฝ่ายนั้นดีใจมากแค่ไหน “นี่มึงจำเสียงกูไม่ได้จริงๆ หรอ”

“ห๊ะ...”

“ถ้าหน้ากูมึงจะไม่คุ้นเคยก็ไม่แปลกหรอก แต่เสียงกูมึงต้องคุ้นสิ ก็กูเป็นเพื่อนคนเดียวของมึงที่ด่ามึงยิ่งกว่าพ่อยิ่งกว่าแม่มึงอีก มึงจำกูไม่ได้จริงๆ อะ”

“...”

หลังจากที่นึกไปนึกมาอยู่ครู่หนึ่ง เสียงที่แสนคุ้นเคยกับสำเนียงเสียงพูดเล่นหัวไม่สนใจเพศและอายุที่เป็นเอกลักษณ์ ก็ทำให้ดวงจิตดวงนั้นค่อยๆ กระจ่างแจ้งว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร...

แต่นั่นแหละที่มันไม่ควรที่จะเป็นไปได้แม้แต่น้อย เพราะเจ้าของเสียงมันตายไปตั้งแต่ปีที่แล้ว!

‘เป็นไปไม่ได้!’

“เป็นไปได้สิทำไมจะเป็นไปได้ ก็กูพูดอยู่เนี่ย”

“...” 

“ถ้าอย่างนั้นมึงยังจำได้ไหม ในวันที่มึงโทรคุยกะกูครั้งแรกที่มึงใช้QQของเพื่อนมึงคุยกับกูแล้วกูคิดว่ามึงชื่อไผ่อะจำได้ไหม”

“...จำได้”

“มึงจำได้ไหมว่าวันนั้นมึงกับกูตกลงโค้ดลับกันว่าอะไร”

“กูจำได้” 

“ถ้าอย่างนั้นก็...หน่อไม้ต้มน้ำตาล”

“น้ำตาลพ่อง โตเป็นควายแล้วยังหน่อไม้ต้มน้ำตาล”

“ทีนี้มึงก็จำกูได้แล้วใช่ไหม”

“...”

“มึงค่อยไปนึกเอาที่หลังก็แล้วกัน กูมีเวลาไม่มากแล้ว”

“หมายความว่าไงวะ”

“มึงจำได้ไหมว่าก่อนกูตายกูส่งนิยายให้มึงไปอ่านหลายเรื่องอยู่ นิยายเก่าๆ สมัยที่กูยังเป็นนักเขียนอยู่”

“ไอ้นิยายแนวเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณอะนะ แต่ละเรื่องยาวชิบหายทำไมกูจะจำไม่ได้”

“เออนั่นแหละ อีกเดี๋ยวมึงจะไปเกิดใหม่แบบนั้นเหมือนกัน”

“....อะไรของมึงเนี่ย” ในตอนแรก “ทิพย์” เองก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก แต่พอลองมาทบทวนความทรงจำดูแล้วก็พอจะจำเรื่องราวต่างๆ ได้คร่าวๆ โดยที่นางไม่รู้เลยว่ายิ่งนางพยายามนึกทบทวนความทรงจำมากเท่าไหร่ ดวงจิตของนางก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น รายละเอียดต่างๆ ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมากเท่านั้น

“กูช่วยมึงสุดๆ ได้เท่านี้ เดี๋ยวกูจะให้ตู้เย็นมึงไปเครื่องนึงกับหมาให้ไปคอยปกป้องมึงตัวนึง กูไปแล้วนะ หลังจากนี้จะใช้ชีวิตยังไงก็แล้วแต่มึงเลย” เสียงนั้นยิ่งพูดก็ยิ่งดูห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

“เดี๋ยวก่อนดิวะ แล้วตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

“สำหรับกูแล้วมึงเป็นหนึ่งในเพื่อนที่กูรักมากที่สุดเลยนะเว้ย แต่นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูจะช่วยมึงได้แล้ว”

“....ไอ้ชา!”

“อย่าลืมรักให้ตัวเองให้มากๆ นะมึง มึงชอบไปรักคนอื่นมากกว่าตัวเองตลอด รอบนี้มึงต้องรักตัวเองให้มากๆ นะ ถือเสียว่านี่เป็นสิ่งที่กูชดใช้ให้แทนเงินที่กูติดค้างเอาไว้...โชคดีเพื่อน”

“ไอ้ชา!!”