โลตัส สุราษฎร์ธานี

ความรัก ความแค้นและครอบครัวที่เขาต้องดูแล ซีรีส์เพลิงแค้นในแดนเดือดเล่มจบ สุริยันต์ ภาคต่อแดนตะวันนะคะ ตัวอย่างบางช่วงบางตอน “ไปนอนได้แล้ว มันดึกแล้ว” เขาไล่เธอตรงๆ จริงๆ แล้วจิตใจของเขากระวนกระวายทุกครั้งที่เธอเข้ามาชิดใกล้ “ค่ะ เฮียอย่านอนดึกนะคะ” พิมพ์รดาเอ่ยบอกเสียงเบาหวิว เธอกลั้นใจมองแก้มสากของเขาไม่วาง ยืนเล็งอยู่แบบนั้นเหมือนเล็งเป้ายิงปืน เธอหลับตาก้มลงไปหา อยากหอมแก้มเขาสักฟอดก่อนนอน แต่มันไม่ใช่แก้มนี่สิ เนื่องจากเขาหันหน้ามาหาพอดีเพราะรู้สึกว่าเธอยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงจะหันไปถามว่ามีอะไรอีกไหม กลายเป็นว่าเธอก้มลงไปจูบปากของเขาเต็มๆ พิมพ์รดารีบลืมตามองเพราะตอนจะหอมแก้มเขา เธอหลับตารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีประทับริมฝีปากลงไปหา จึงไม่เห็นว่าสิ่งที่กำลังประทับลงไปหานั้นไม่ใช่แก้ม แต่เป็นปากของเขานั่นเอง เธอตาโตมองเขาในระยะกระชั้นชิดขยับใบหน้าออกห่างแต่สุริยันต์รวบท้ายทอยของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดจูบอย่างดุดัน เขารั้งร่างน้อยมานั่งบนตักเลื่อนมือไปสัมผัสลูบไล้เนื้อตัวหอมกรุ่น สอดแทรกลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นน้อยอย่างเร่าร้อน เธอหอบหายใจสะท้านเบือนหน้าหนี

โลมาเป็นสัตว์​น้ำจืดและน้ำเค็ม มักจะอาศัยอยู่ในทะเลและความน่ารักสดใสขี้เล่นของมัน ทำให้ผู้คนที่พบเจอกลับต้องหลงอยู่เรื่อย แม้กระทั่ง ทะเล สิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้นให้เป็นที่พักพิงอาศัยแก่สัตว์​น้ำ​แต่สำหรับทะเลแห่งนี้ไม่ว่าจะมีสัตว์​น้ำชนิดไหนอาศัยอยู่ก็ตาม เขาจะโอบกอดและปกป้องสิ่งเดียวเท่านั้น คือ.... โลมา เรื่องราวความรักของรุ่นพี่วิศวะปี 3 ชายหนุ่มผู้มีชื่อว่าทะเล เขาตกหลุมพรางรัก รุ่นน้องสถาปัตย์ ปี 1 อย่างน้องโลมา ตั้งแต่แรกพบ จึงทำให้เกิดที่มาของคำว่า ทะเลแอบชอบน้องโลมามา 3 ปี พอรู้ว่าน้องจะบินไปเที่ยวญี่ปุ่นคนเดียว พี่ทะเลคนนี้มีหรือจะยอมปล่อย! ก็บินตามน้องไปเลยสิ ญี่ปุ่นมันก็แค่ปากซอยครับ แอบชอบ 3 ปี ตามจีบ 3 วัน ทะเลได้น้องมาเป็นแฟน คนพี่จีบยังไงเอ่ยถึงจีบน้องติดเร็วขนาดนี้.....

พี่ชื่อภูริทัตนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...สวัสดีค่ะ ภัตธาราค่ะ หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ใครจะคิดว่าแค่มะเขือเทศที่ปลูกเอาไว้เก็บกิน จะกลายมาเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต จากภารโรงประจำโรงเรียนเล็ก ๆ ในหมู่บ้านที่แทบจะไม่มีคนรู้จัก กลับถูกมะเขือเทศนำพาให้กลายมาเป็นเจ้าของบริษัทส่งออกมะเขือเทศรายใหญ่ ระดับพันล้าน ที่มีผู้คนรู้จักมากมาย!

"ลงมาสิ"เอ่ยเรียกเมื่อหญิงสาวยังเอาแต่นั่งอยู่กับที่ "มาทำไมคะ" "มาฝากท้องมั้ง"น่านนทีตอบกลับอย่างกวนๆ "คุณน่าน!"สายธารสวนกลับ เมื่อเขาจงใจกวนประสาทเธอ "ลงมาเถอะน่า ชักช้าเสียเวลา" "บอกก่อนสิคะว่ามาทำไม" "ผัวเมียมาอำเภอถ้าไม่มาจดก็ต้องมาหย่า แค่นี้คิดไม่ได้หรือไง" "จดทะเบียน...สมรสเหรอคะ"คำว่าสมรสหลุดออกมาจากปากเบาหวิว เมื่อตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "อืม...จะลงมาได้หรือยัง" "ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่ได้..."คำพูดต่อมาถูกกลืนลงคอ เมื่อน่านนทีขัดขึ้น "เรื่องนั้นฉันจะคิดเอง ตอนนี้เธอลงมาดีๆดีกว่า หรือว่าจะต้องให้ฉันอุ้ม" "คนไม่ได้รักกัน ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ" "ฉันทำเพราะเห็นว่าสมควรทำ" "ถ้าคุณทำเพราะต้องการแสดงความรับผิดชอบ ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจว่าเรื่องของเราเกิดขึ้นมาจากอะไร อย่าให้ฉันต้องเป็นภาระคุณไปมากกว่านี้เลยนะคะ" "เธอนี่ดื้อกว่าที่ฉันคิดไว้นะ" "ฉันไม่ได้ดื้อค่ะ แค่แสดงความคิด" "สายธาร...อย่าให้ฉันหมดความอดทนกับเธอ"

น่านน้ำ ถูกส่งไปดูแลโครงการขอใบรับรองผลผลิตที่สวนส้มแห่งหนึ่ง แต่เมื่อไปถึง เจ้าของสวนกลับมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณเนี่ยนะ นักวิชาการที่กรมส่งมา"..."ใช่ค่ะ มีตรงไหนไม่เหมือนเหรอคะ"