ส้มหล่น

ส้มหล่น

last updateLast Updated : 2026-05-21
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
367views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

น่านน้ำ ถูกส่งไปดูแลโครงการขอใบรับรองผลผลิตที่สวนส้มแห่งหนึ่ง แต่เมื่อไปถึง เจ้าของสวนกลับมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณเนี่ยนะ นักวิชาการที่กรมส่งมา"..."ใช่ค่ะ มีตรงไหนไม่เหมือนเหรอคะ"

View More

Chapter 1

บทนำ

*Blanca*

I trail my fingertips along the rough stone wall of the dungeon as I walk briskly along, keeping my shoulders hunched and my head down. In my other hand, I carry a bucket of water and a ladle. Down here, I should be safe from the ridicule I face on the upper levels of the castle, but occasionally, a guard or two will mess with me. It’s easier to avoid them if I’m invisible.

When I was a little girl, I got it into my head that not looking at people somehow made them unable to see me. Now, I know better. Yet, I still find myself staring at my holey boots most of the time.

When I reach the first cell, I pause. “Water?” I offer the man caged inside of the small space the ladle. This cell has no windows, and it’s hard to see because the light from the few lanterns on the walls only reaches so far. But I know his face. I know his name. I know his story.

I know all of their stories.

He comes over and takes the ladle, drinking thirstily before I refill it, and he empties it again. “You’re an angel,” he whispers.

“You’re welcome, Clive.” I smile at him, glad to be appreciated, even if it is by alleged murderers and thieves, and then move to the next cell.

I make my way as quickly as I can, hoping to make it to every cell before I’m discovered and hauled back up the stairs. My parents have forbidden me to come down here, but I do it anyway. I’ve seen the slop and dirty water these poor people are given, and I can’t stand the thought of them suffering for a drink when I can help them. If there was ever such a thing as a trial in all of the kingdom of Dun’s Crossing, perhaps I wouldn’t feel so inclined to help, but in my mind, it should be innocent until proven guilty, not the other way around.

I move to one of the cells that has a window and pause to watch the man inside. Tall, with dark hair the same shade as my own, this prisoner has always been my favorite. When he makes a low humming sound in the back of his throat, several large black birds move to perch between the bars of the small opening high in the ceiling. I can never tell if they are ravens or crows, but their shimmering blue-black feathers are beautiful to me.

“Water?” I ask, like I always do.

He turns to look at me, an amused expression on his face as he saunters over. His long black tunic and pants are filthy and torn, but he looks majestic anyway, like he would be better suited for a wizard’s study or a throne room than a dirty dungeon beneath Wilbury Castle.

“Still playing fast and loose with the rules, huh, Princess?” he asks as he takes the ladle from my hand.

I shrug. “If I get in trouble, it wouldn’t be the first time, Mr. Blake.”

“How many times have I told you not to call me mister? You’re a princess and I’m–”

“What are you exactly?” I interrupt him. I’ve never been brave enough to ask the question of him. Unlike the others, his story is hazy in my mind because he doesn’t want to tell it. I tend not to speak to anyone when it can be avoided. While Mr. Blake has always made me feel comfortable, I’ve never asked that burning question. I’m not sure what makes me ask it today. Yet, here it is, falling from my lips.

Rather than offering me a suitable answer, he chuckles and finishes the water from the ladle. “I am a prisoner.”

“Yes, I know that.” I practically roll my eyes, but I don’t. Mother slaps me in the face when I do that. “I mean….” I gesture at the birds that are still sitting on the window ledge, patiently waiting for his attention. “What are you?”

“Some say I’m a madman,” he begins, dipping the ladle back in and taking another drink before he continues. “Others say I’m a murderer. Or a magician. The king thinks that I’m his arch nemesis.”

“But why?” I ask. “Why are you here?”

“Why are any of us here, my little raven?” He reaches up and tugs a strand of my hair the way a father might a beloved daughter. I smile up at him, wishing my own father would take such an interest in me. “Your king spoke the words, and now here I am. And here I shall be until he says otherwise.”

I want to tell him that when I am queen, I will release him, but we both know I’ll never have a chance to rule Dun’s Crossing. That honor will fall to Prince Kieran.

Even thinking of him makes my stomach tighten up. The high and mighty Kieran–Crown Prince of Dun’s Crossing. Tall, muscular, and handsome, with white-blond hair like the rest of the royal family. All the women want to be his mate, his bride. If they knew the truth–that he is mean, viscous, and cruel, they would gather their skirts and run.

He also happens to be my twin brother, but no one would ever guess that to look at us. And he treats me like he thinks I belong down here with the very prisoners I do my best to help.

“I wish I could let you out,” I whisper.

Mr. Blake reaches through the bars and pats my cheek. “You’re a good girl, little raven.” He always calls me that, probably because of my black hair.

I open my mouth to thank him, but I don’t get the words out before I hear footsteps pounding toward us and look over to see my brother coming toward us in a rage, his icy tresses flowing out around his shoulders as he rushes over. “There you are, you worthless filth. Father has us all searching the whole damn castle for you. Get your ass upstairs to the throne room now, you little bitch.”

For just a moment, as I stare into his light blue eyes, I wish one of those birds on the windowsill would fly over and poke his eye out. It’s a flash of a thought, one I’d feel embarrassed to admit I’ve ever had in my life. He is my brother, after all, and I shouldn’t be so cruel to him just because he hates me.

But before I can even open my mouth to tell him I’ll come along with him, I see a flash of black and blue careening toward him. Kieran raises his hands to protect himself as one of the birds comes flying at his face, squawking, raising its talons, and aiming directly for his eye!

“No!” I shout. Kieran swings at the bird, cursing and trying to knock it away. I cover my mouth in horror as blood drips from my brother’s face.

Mr. Blake makes that sound in the back of his throat, and the bird immediately flies back through the bars. Kieran stands there for a second, one hand pressed to his face, blood dripping down his arm.

“Are you okay?” I move to help him, but he swats at me, pushing me away.

“Leave me the fuck alone!” he says. “You stupid bitch! And you!” He turns toward Mr. Blake, one hand still pressed to his injured eye. “You did that, didn’t you, you psychotic asshole!”

“I’m sorry, Prince Kieran, but I can’t take credit for that,” Mr. Blake says calmly. “I wish I could.”

“You fucking jackass. You’re going to pay for this. Guards, give him fifty lashes!” Kieran shouts as he turns to walk back upstairs. I see some guards moving in Mr. Blake’s direction.

Turning to him, tears prickle in my eyes. “No!”

“It’s all right, little raven,” he assures me. “I will live to see you another day.”

My mouth drops open as the guards brush by me. I hear Kieran shouting for me near the stairwell and remember that my father has called for me. If I don’t go now, I’ll end up getting a beating myself. “I’m sorry,” I tell him.

He says, “Don’t be. It’s not your fault.”

The guards grab him and drag him to the back of his cell, and I have to go. I can’t stand here and watch them beat him for something he didn’t do.

One thought burns in my mind as I follow my brother up the stairs, his crimson droplets of blood on every other step: I hate Prince Kieran Solberg with all of my being.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
บทนำ
บ่ายวันศุกร์ในห้องทำงานของกรมวิชาการเกษตร อากาศที่แสนจะอบอ้าวส่งผลให้คิ้วเรียวของหญิงสาววัยสามสิบปีขมวดมุ่นพร้อมแก้มสองข้างแดงปลั่ง น่านน้ำ หรือ น่าน อายุสามสิบปี ทำงานที่นี่ในตำแหน่งนักวิชาการโรคพืชชำนาญการ เธอนั่งมองกองรายงานวิจัยดินที่เพิ่งจัดการเสร็จไปด้วยสายตาเหม่อลอย สลับกับมองนาฬิกาทรงกลมข้างฝาผนังเพื่อเฝ้ารอเวลาเลิกงาน สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือการขับรถกลับไปนอนแช่น้ำเย็น ๆ นอนงีบสักพักแล้วค่อยตื่นมาทำมื้อง่าย ๆ กิน พร้อมกับดูหนังสักสองสามเรื่อง และตื่นสายในเช้าวันเสาร์ ชีวิตของน่านต้องการแค่นี้เลย ส่วนตำแหน่งนักวิชาการ หรือ การเป็นข้าราชการที่ได้มานั่งทำงานในกรมวิชาการเกษตรตอนนี้ นั่นเป็นความฝันของแม่น่านน้ำต่างหาก และตอนนี้น่านก็สานฝันให้แม่เรียบร้อยแล้ว ส่วนความฝันของตัวเองน่ะเหรอ น่านไม่เคยมีสิ่งนั้นหรอก เธออยากมีแค่ชีวิตธรรมดา ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว...“น่าน ไปเจอพี่ที่ห้องทำงานหน่อย”เสียงเรียกของหัวหน้าฝ่ายที่ผลักประตูเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ปลุกให้น่านหลุดจากภวังค์ เธอถอนหายใจทิ้งเบา ๆ ก่อนจะหยิบปากกาเสียบไว้ที
Read more
บทที่ 1 ออกจาก Comfort Zone
หลังจากเห็นภาพถ่ายใบหน้าเจ้าของสวนส้ม คำตอบที่เคยบอกหัวหน้าไปครั้งก่อนก็เปลี่ยนไป และกลายเป็นว่าน่านตอบรับการดูแลโครงการนี้ด้วยตัวเองหนึ่งเดือนต่อมา ก็ถึงเวลาที่เธอต้องย้ายสถานที่ทำงานชั่วคราว...เสียงรูดซิปกระเป๋าเดินทางสีเทาเข้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของคอนโดมิเนียมย่านใจกลางเมืองเชียงใหม่ น่านถอนหายใจยาวเป็นรอบที่สิบในเช้ามืดวันจันทร์ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เธอรักที่สุดเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เพิ่งเปลี่ยนผ้าปูสีน้ำเงินเข้มหอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม กองหนังสือการ์ตูนและนิยายแปลที่วางซ้อนกันเป็นตั้งชวนให้หยิบขึ้นมาเปิดอ่าน และจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ที่ยังคงมีคราบรอยนิ้วมือจางๆ จากการนั่งดูซีรีส์จนโต้รุ่งเมื่อวันหยุดที่ผ่านมา ทุกอย่างในห้องนี้คือพื้นที่ปลอดภัยที่น่านสร้างให้ตัวเองแต่วันนี้ เธอต้องทิ้งมันไปเพื่อมุ่งหน้าสู่อำเภอฝาง ดินแดนที่ขึ้นชื่อเรื่องดอยสูงและอากาศที่หนาวจับขั้วหัวใจ และคนอย่างน่านน้ำก็ดันไม่ชอบอากาศหนาวเอาซะเลย แต่จะเปลี่ยนคำตอบตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว“ให้ตายเหอะ ตอนนั้นอะไรดลใจให้ฉันไปเปลี่ยนคำตอบกับพี่ภัทรกันนะ”“ก็แค่ดูน่าสนใจ...แต่ก็ไม่เห็นจะต้องไปอยู่ตั
Read more
บทที่ 2 คุณเพียง
น่านน้ำไม่ได้แปลกใจที่อีกฝ่ายจะคิดแบบนั้น เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่ขยับแว่นสายตาที่คาดอยู่บนหัวลงมาสวมเพื่อให้ดูเป็นงานเป็นการขึ้น แต่มันก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เมื่อเพียงพรรณพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางนวดขมับตัวเองเหมือนคนที่เริ่มจะปวดหัว“กรมฯ ส่งคนแบบนี้มาดูแลโครงการใหญ่ขนาดนี้เนี่ยนะ เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานจะรับผิดชอบงานแบบนี้ได้เหรอ?”เพียงพรรณพึมพำกับตัวเอง แต่จงใจให้คนตรงหน้าได้ยิน“ทั้งสไตล์การแต่งตัว...แล้วไหนจะหูที่เจาะพรุนนั่นอีก ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่ามาตรฐานของภาครัฐในการรับคนเข้าทำงานมันลดต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจน่านน้ำ นิสัยไม่ยอมคนที่ฝังลึกอยู่ภายในเริ่มทำงานทันที เธอข่มอารมณ์กรุ่นๆ ไว้ภายใต้รอยยิ้มยียวนก่อนจะเอ่ยตอบ“ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นเด็กจบใหม่ คุณคิดผิดแล้ว”“หมายความว่าไง?”“ฉันไม่ได้เพิ่งทำงานเมื่อวานค่ะ ฉันอายุสามสิบแล้ว และตำแหน่งงานระดับชำนาญการก็น่าจะเป็นหลักประกันได้ว่า ฉันสามารถดูแลโครงการนี้ได้ค่ะ”“ห้ะ? เธอเนี่ยนะสามสิบ”เพียงพรรณถามย้ำอีกครั้ง คิ้วสวยขมวดกันแน่นมากกว่าเดิม“ใช่ค่ะ อยากดูบัตรประชาชนมั้ยล่ะ
Read more
บทที่ 3 กฏของการอยู่ร่วมกัน
กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลากมาวางไว้ตรงขั้นบันไดสีขาวหน้าบ้าน น่านรีบหอบแฟ้มเอกสารพะรุงพะรังเดินขึ้นไปบนบ้าน สิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้เมื่อย่างเท้าเข้าไปในบ้าน คือกลิ่นไม้สักเก่าแก่ผสมกลิ่นหอมของเปลือกส้มจาง ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดทว่าเมื่อน่านเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าของไร่ ความอบอุ่นเมื่อครู่ก็เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยความเนี้ยบ และความเป็นระเบียบจนเธอหายใจไม่ทั่วท้องห้องทำงานของเพียงพรรณไม่ใช่ห้องทำงานธรรมดา แต่มันคือห้องที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้เป๊ะทุกมุมทุกองศา หนังสือบนชั้นก็วางเรียงตามเฉดสี และแทบไม่มีฝุ่นให้เห็นแม้แต่ปลายเล็บ“นั่งสิ”เจ้าของห้องเอ่ยพร้อมผายมือไปยังเก้าอี้ไม้บุหนังหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอเดินไปนั่งประจำที่ก่อนจะถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดด้วยผ้าไมโครไฟเบอร์อย่างใจเย็น“มาคุยเรื่องงานกันเลย วันนี้ฉันเสียเวลาไปเยอะแล้ว ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ”น่านน้ำยักไหล่เบาๆ แม้ว่าจนถึงตอนนี้สายตาของอีกฝ่ายจะยังดูไม่เชื่อถือในตำแหน่งของเธอ แต่คนเด็กกว่าก็เลือกที่จะมองข้ามไป ไม่ได้ตอบโต้ความใจร้อนนั้น น่านเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารแล้วกางแผนผังการดำเนินงานลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา
Read more
บทที่ 4 ระวังตกหลุมรักคนแก่
เสียงประตูปิดลงเบา ๆ น่านน้ำทิ้งตัวลงบนเตียงทันที อากาศของฝางเย็นจัดจนปลายจมูกชา แต่ในอกกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ…คงเป็นเพราะใบหน้าดุ ๆ ของคนที่เพิ่งเดินหนีไปเธอควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดวิดีโอคอลหาเบอร์ที่คุ้นเคย“มีไร...ถึงฝางแล้วเหรอ”เสียงทุ้มของ คีริน หรือ คี เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ม.ปลาย ดังขึ้นพร้อมใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่“เออ ถึงสักพักแล้ว เพิ่งเก็บของเสร็จ มีเรื่องจะเล่าว่ะคี”น่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ปลายสายจึงละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอนหลังพิงเบาะหนังราคาหลายหมื่นเพื่อตั้งใจฟังเพื่อนรัก“คี แกรู้ปะว่าฉันเจออะไร เจ้าของไร่ส้มที่นี่นะ สาวแก่รุ่นใหญ่เว้ย!”น่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ส่วนปลายสายถึงกับหลุดหัวเราะหึในลำคอ“สาวแก่เลยเหรอ แก่ขนาดไหน”“ก็ใกล้จะห้าสิบแล้วอะ เป็นแม่ฉันได้เลย ฮ่า ๆ”น่านหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้“โอ๊ย ก็ไม่แก่ขนาดนั้นหรอก แล้วเป็นไง ดูท่าทางโอเครึเปล่าล่ะ แกไปอยู่ที่นั่นตั้งหกเดือนฉันก็เป็นห่วงอยู่นะ คนในเมืองต้องไปอยู่บนดอย ไม่
Read more
บทที่ 5 ไม่มีสัญญาณ
“ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตเหรอเนี่ย...”น่านขมวดคิ้ว จ้องหน้าจอที่ยังคงหมุนค้างเธอชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว ขยับไปทางซ้ายที ขวาที เผื่อจะมีคลื่นหลงเข้ามาบ้างแต่ทุกอย่างนิ่งสนิท...ไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณขีดเดียวให้ได้ลุ้นเธอถอนหายใจยาว ลดมือลงอย่างยอมแพ้ ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกบ้านพัก แสงสีส้มสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวภูเขา ท้องฟ้ากำลังถูกกลืนด้วยความมืดยามค่ำคืนเงียบเกินไป...ที่นี่เงียบจนเธอได้ยินแค่เสียงลมหายใจของตัวเองน่านเม้มริมฝีปาก พึมพำกับตัวเอง“ต้องอยู่แบบนี้ตั้งหกเดือนจริงดิ” เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆไม่มีเสียงรถไม่มีเสียงคนไม่มีแม้แต่ความวุ่นวายแบบที่เธอคุ้นเคยมีเพียงกลิ่นดิน กับลมเย็นที่พัดผ่านต้นไม้เป็นระยะ และความจริงที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่าที่นี่...ไม่ใช่ที่ของเธอน่านเดินออกไปจากบ้านพักโดยที่โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ เธอไล่หาสัญญาณไปตามทางดินหน้าบ้าน เดินวนไปวนมา สายตายังไม่ละจากหน้าจอจนกระทั่งมีเงาของใครคนหนึ่งปรากฎขึ้นตรงหน้า“หาสัญญาณมือถืออยู่เหรอ”น่านสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับเงาหนึ่งที่หยุดอยู่ตรงหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เจอเจ้าของไร่ยืนมองอยู่เงียบ ๆ
Read more
บทที่ 6 ปากร้ายไม่ใจร้าย
แสงแดดยามเช้าที่ดอยฝางดูจะสว่างไสวกว่าแดดในตัวเมืองเชียงใหม่ที่น่านเคยเจอหลายเท่า อากาศยังคงทิ้งไอเย็นจางๆ ไว้บนยอดใบส้ม น่านอยู่ในชุดทำงานที่คล่องตัว เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมพับแขนขึ้นและกางเกงสแล็คสีเข้ม เธอเดินเคียงคู่ไปกับพี่เพียงที่วันนี้สวมชุดลุยสวนดูทะมัดทะแมง เป็นภาพที่น่านไม่คิดว่าจะได้เห็นผู้หญิงคนนี้ในมุมนี้“ไร่ของเราบริหารจัดการโดยแบ่งเป็นสี่โซนหลักตามสภาพพื้นที่”เพียงพรรณอธิบายพลางผายมือไปยังลาดเนินที่ลดหลั่นกันอย่างเป็นระเบียบ“โซนเอคือแปลงส้มดั้งเดิมที่เป็นพืชพื้นถิ่นของที่นี่ ส่วนโซนบีกับซีคือส้มสายน้ำผึ้งที่เราคัดคุณภาพไว้ เพื่อการส่งออกโดยเฉพาะ”ขณะที่เดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินที่ตัดผ่านดงต้นส้ม น่านสังเกตเห็นความเอาใจใส่ในทุกรายละเอียด ระบบน้ำที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ และการตัดแต่งกิ่งที่ดูประณีต“ทำไมถึงเลือกที่จะปลูกส้มคะ”คนเด็กกว่าเอ่ยถามขณะที่มือก็จดบางอย่างขยุกขยิกลงบนไอแพดคู่ใจ“มันเริ่มมาจากความรักน่ะ” เพียงพรรณเอ่ยแล้วทอดสายตามองสวนส้มในพื้นที่หลายไร่“แม่ฉันชอบกินส้มมาก เป็นผลไม้ชนิดเดียวที่ชอบ พ่อก็เลยอยากปลูกไว้ให้ เริ่มจากปลูกไม่กี่ต้นจนขยายพื้นที่ไปเรื
Read more
บทที่ 7 คนปากแข็ง
ค่ำคืนที่สามบนดอยฝางยังคงเงียบสนิทเช่นเคย ทว่ากลับมีบางอย่างที่สะดุดสายตาในตอนที่น่านลุกขึ้นมาดื่มน้ำกลางดึกแสงไฟจากห้องชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ยังเปิดอยู่ น่านเหลือบสายตามองนาฬิกาข้างฝาผนังบอกเวลาตีสอง“ไหนบอกว่านอนสามทุ่มไง...” เธอพึมพำกับตัวเอง ครุ่นคิดชั่วครู่ “คงไม่มีอะไรหรอก”เช้าวันต่อมา...วันนี้แดดแรงตั้งแต่ยังไม่สาย น่านมาถึงโซนบีก่อนเวลาทำงานเล็กน้อย แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่ามีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นส้มก่อนแล้วพี่เพียง...เธอยืนนิ่งเกินไป วันนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมีสีสันแต่งแต้มแต่แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลกลับซ่อนไม่มิดน่านเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย แล้วก็เห็นชัดกว่าเดิมว่าใบหน้าของเพียงพรรณซีดกว่าปกติ ขอบตาคล้ำราวกับคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน“พี่เพียง...โอเคมั้ยคะ เป็นอะไรรึเปล่า”อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพียงพรรณในวันนี้ดูเหมือนหุ่นยนต์แบตหมด แทบไม่เหลือเค้าเดิมของภาพนายหญิงเจ้าของสวนส้มที่ชอบทำหน้าดุใส่น่านทุกครั้งที่เจอกัน“ฉันโอเค ไม่ได้เป็นอะไร ไปทำงานกันเถอะ”คนตรงหน้าตอบเสียงเบา และน่านจับพิรุธได้ว่า คำว่าโอเคที่ตอบมา มันไม่ได้หมายความอย่างน
Read more
บทที่ 8 ฝีมือน่าน
“คุณเพียงจ๊ะ…”ป้าอุ่นถือวิสาสะเปิดประตูแล้วโผล่หน้าเข้ามา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า“อุ๊ย! เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ป้าแค่จะมาถามว่าเที่ยงนี้คุณเพียงจะทานอะไร แต่ไม่รู้ว่าคุณเพียงมีแขก ขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะป้าอุ่น” เพียงพรรณรีบบอก “พอดีฉันเป็นลมน่ะ น่านเลยช่วยพามาส่งที่นี่”“ตายจริง เป็นยังไงบ้างคะเนี่ย”ป้าอุ่นรีบเดินเข้ามา มองหน้าเจ้านายสลับกับใบหน้าน่านน้ำ เจ้าตัวจึงรีบอธิบาย“พี่เพียงเป็นลมค่ะป้า น่านเลยพามาบ้าน”“โถ่เอ๊ย คุณเพียงของป้า คงจะทำงานหนักจนไม่ได้พักผ่อนอีกแล้วใช่มั้ยคะ”ป้าอุ่นรีบเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเป็นห่วงชัดเจน“เมื่อเช้าเพียงทานข้าวไปนิดเดียวค่ะป้าอุ่น ไม่ค่อยหิว ก็เลยหน้ามืดนิดหน่อย ไม่เป็นไรแล้วค่ะ”เพียงพรรณพยายามฝืนยิ้มให้คนอาวุโส เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นกังวล ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่สามารถปิดบังความเหนื่อยล้าไปจากสายตาของน่านน้ำได้“งั้นเดี๋ยวป้าไปทำอะไรให้คุณเพียงทานดีกว่านะคะ” ป้าอุ่นเตรียมจะผละออกไป“ป้าอุ่นคะ” น่านเรียกไว้ คนอาวุโสหันกลับมา “น่านขอยืมครัวหน่อยได้มั้ยคะ เดี๋ยวน่านทำให้เองค่ะ”ป้าอุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ขัดอะไร“ได้ค่ะ งั้นตามป้ามาทางนี
Read more
บทที่ 9 ของเหลือ
มื้ออาหารตรงมุมโซฟายังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ เพียงพรรณตักข้าวเข้าปากไปอีกคำแล้วเงียบอยู่พักหนึ่ง น่านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้แต่มองนิ่ง ๆ “ทำไมเงียบไปล่ะคะพี่เพียง” น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มบาง ๆ “หรือว่าพี่กำลังคิดคำชมน่านอยู่”เพียงพรรณเหลือบมองขึ้นมา“มั่นใจในตัวเองเกินไปนะ”“มันก็ต้องแน่อยู่แล้วค่ะ ถ้าคนทำไม่มั่นใจใครจะมั่นใจล่ะคะ” น่านยักไหล่เบา ๆเพียงพรรณส่ายหน้า ตักไข่เจียวเข้าปากอีกคำ“มันก็ไม่แย่” เธอพูดเหมือนไม่ใส่ใจในรสชาตินัก “แต่ต้องปรับอีกเยอะ”น่านหรี่ตามอง “โห น่านทำให้กินขนาดนี้ ยังจะต้องปรับอีกเหรอคะ”“เอ้า ก็ฉันพูดความจริง” เพียงพรรณตอบเรียบ“หรือเธออยากให้ฉันโกหก”“ไม่ค่ะ แต่ถ้าจะพูดความจริง ก็พูดให้มันน่าฟังหน่อยสิคะ”“ทำไมต้องน่าฟัง? ยอมรับความจริงไม่ได้รึไง”“ก็คนทำเขาตั้งใจนะคะ”เพียงพรรณชะงักไปนิดหนึ่ง ช้อนในมือหยุดค้างชั่วครู่ ก่อนจะตักอาหารต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“งั้นก็ขอบใจ” เสียงเธอเบาลงเล็กน้อย “พอใจยัง”น่านคลี่ยิ้มเบา ๆ “ก็…ดีขึ้นนิดนึงค่ะ”ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง มีแค่เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ น่านมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย“พี่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status