ส้มหล่น

บ่ายวันศุกร์ในห้องทำงานของกรมวิชาการเกษตร อากาศที่แสนจะอบอ้าวส่งผลให้คิ้วเรียวของหญิงสาววัยสามสิบปีขมวดมุ่นพร้อมแก้มสองข้างแดงปลั่ง

        น่านน้ำ หรือ น่าน อายุสามสิบปี ทำงานที่นี่ในตำแหน่งนักวิชาการโรคพืชชำนาญการ เธอนั่งมองกองรายงานวิจัยดินที่เพิ่งจัดการเสร็จไปด้วยสายตาเหม่อลอย สลับกับมองนาฬิกาทรงกลมข้างฝาผนังเพื่อเฝ้ารอเวลาเลิกงาน

        สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือการขับรถกลับไปนอนแช่น้ำเย็น ๆ นอนงีบสักพักแล้วค่อยตื่นมาทำมื้อง่าย ๆ กิน พร้อมกับดูหนังสักสองสามเรื่อง และตื่นสายในเช้าวันเสาร์ ชีวิตของน่านต้องการแค่นี้เลย

        ส่วนตำแหน่งนักวิชาการ หรือ การเป็นข้าราชการที่ได้มานั่งทำงานในกรมวิชาการเกษตรตอนนี้ นั่นเป็นความฝันของแม่น่านน้ำต่างหาก และตอนนี้น่านก็สานฝันให้แม่เรียบร้อยแล้ว

        ส่วนความฝันของตัวเองน่ะเหรอ น่านไม่เคยมีสิ่งนั้นหรอก เธออยากมีแค่ชีวิตธรรมดา ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว...

“น่าน ไปเจอพี่ที่ห้องทำงานหน่อย”

เสียงเรียกของหัวหน้าฝ่ายที่ผลักประตูเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ปลุกให้น่านหลุดจากภวังค์ เธอถอนหายใจทิ้งเบา ๆ ก่อนจะหยิบปากกาเสียบไว้ที่คอเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแล้วเดินเข้าห้องหัวหน้าไปด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

“นั่งก่อนสิ”

เมื่อน่านเดินเข้ามา ภัทรก็พยักหน้าให้เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“มีอะไรเหรอคะพี่ภัทร”

น่านเอ่ยถามระหว่างหย่อนตัวลง หัวใจของเธอเริ่มสั่นระรัวเพราะสีหน้าราบเรียบของอีกฝ่าย

“มีโครงการใหม่ส่งตรงมาจากกระทรวง นโยบายผลักดันส้มไทยไปยุโรปแบบเต็มตัว รอบนี้ไม่ใช่แค่ส่งออกทั่วไปนะ แต่เป็นการทำ Zoning เพื่อเปิดตลาดระดับบนที่ยุโรปยอมรับ”

หัวหน้าของน่านเป็นหญิงสาววัยกลางคน เธอเปิดฉากพลางเลื่อนแฟ้มสีน้ำเงินเข้มไปตรงหน้าของน่าน คนอายุน้อยกว่าเลื่อนแฟ้มไปดู

“โห ยุโรปเหรอคะ มาตรฐานเขาสูงมากเลยนะพี่ภัทร ไหนจะเรื่องสารตกค้างและแมลงวันผลไม้อีก”

น่านตอบเสียงเรียบพลางกอดอก

“ก็เพราะเป็นยุโรปนี่แหละ พี่ถึงต้องเรียกน่านมาคุย น่านเหมาะที่จะไปคุมงานนี้มากที่สุดแล้ว”

แววตาของพี่ภัทรเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“โครงการนี้น่านต้องดูแลตั้งแต่การทำระบบ GI ควบคู่ไปกับมาตรฐาน GAP สำหรับส่งออกยุโรป เก็บตัวอย่างดิน น้ำ และเฝ้าระวังโรคพืชย้อนหลังหกเดือนเต็มเพื่อออกใบรับรอง...พี่ดูแล้ว มีแค่เธอที่ละเอียดพอจะรับมือกับโปรโตคอลจุกจิกพวกนี้ได้”

“หกเดือนเลยเหรอพี่ภัทร...แล้วน่านต้องไปตรวจสวนส้มที่ไหนคะ”

หัวหน้าของน่านเริ่มยิ้มกว้างขึ้น

“ที่ฝาง เจ้าของสวนเค้าก็ต้องการยกระดับสวนตัวเองให้เป็นเบอร์หนึ่ง เลยส่งเอกสารมาขอความร่วมมือจากทางกรม ช่างเหมาะเจาะพอดีเลย”

“ฝางเลยเหรอพี่ แถมต้องไปปักหลักตั้งหกเดือน น่านว่ามันจะ...”

“โถ่น่าน” ภัทรรีบพูดแทรก “ยุโรปเขาต้องการผลตรวจแบบต่อเนื่อง อีกอย่างเราต้องคุมเข้มการจัดการแปลงร่วมกับเจ้าของไร่เพื่อให้ผลผลิตออกมาตรงตามมาตรฐานเป๊ะๆ ระยะเวลาหกเดือนคือตัวเลขที่สากลยอมรับ คิดซะว่าได้เปลี่ยนบรรยากาศทำงานนะ”

“ฝางไกลจะแย่นะพี่ภัทร ขับรถจากตัวเมืองไปก็ครึ่งวันแล้ว แถมไปอยู่ยาวขนาดนั้น น่านขอทำแค่สรุปเอกสารอยู่ที่กรมฯ ดีกว่าค่ะ ให้คนอื่นที่เขาชอบลงพื้นที่ไปเถอะ”

น่านน้ำแสร้งปั้นหน้าลำบากใจ สายตาก็แอบมองใบหน้าของหัวหน้างานเป็นพัก ๆ

อันที่จริงการต้องไปอยู่ฝาง ไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับเธอขนาดนั้นหรอก แค่อาจจะเหนื่อยขับรถ แต่ในเมื่อบนโลกนี้มันมีคำปฏิเสธให้เลือกใช้เป็นร้อยเป็นพัน แค่ลองหยิบมาใช้สักคำสองคำเผื่อฟลุ๊คไม่ต้องย้ายที่ทำงานชั่วคราวก็คงไม่เสียหายอะไร

“แน่ใจนะว่าไม่อยากไป”

“มันก็...ไม่ใช่ไม่อยาก แต่งานของน่านก็มีอีกเยอะแยะเลยนะพี่ภัทร ถ้ารับโครงการนี้อีก น่าน...”

รอยยิ้มบนใบหน้าของภัทรหายไปทันที เมื่อลูกน้องฝีมือดีของเธอยืนกรานปฏิเสธ

“พอ ๆ พูดมากจริง ๆ” ภัทรตัดบทอย่างไม่จริงจังนัก “เอาเถอะ ไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร แต่ที่พี่เรียกมาคุยก่อนคนอื่น เพราะคิดว่านี่จะเป็นโอกาสดีที่น่านจะได้รู้จักเจ้าของไร่อย่างคุณเพียงด้วย”

“คุณเพียง? ใครเหรอคะ”

“ก็เจ้าของไร่ส้มที่ส่งเอกสารมาขอความร่วมมือจากกรมนั่นแหละ เธอบอกว่าต้องการผู้เชี่ยวชาญรุ่นใหม่ที่ทำงานเนี๊ยบๆ ไปวางระบบให้ และคุณเพียงเองก็เป็นคนเก่งมากนะ บริหารสวนส้มเป็นร้อยไร่จนขึ้นชื่อว่าเป็นส้มพรีเมียมอันดับหนึ่ง ถ้าน่านได้รู้จักคนแบบนี้ไว้ พี่ว่ามันน่าสนใจออก”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ต่างฝ่ายต่างนิ่ง น่านสบตากับหัวหน้า หัวหน้าภัทรก็มองหน้าเธอแทบไม่กะพริบตาเพื่อเฝ้ารอคำตอบที่อาจจะเปลี่ยนไปจากเดิม

“ถ้าด้านวิชาการก็น่าสนใจอยู่หรอกค่ะ แต่ในเชิงพลังงานชีวิต น่านขอรักษาแบตตัวเองไว้ทำงานที่กรมดีกว่า เรื่องลงพื้นที่ให้คนอื่นไปเถอะ”

น่านน้ำถอนหายใจยาวพรืด ส่วนหัวหน้าของเธอก็ได้แต่ส่ายหน้า พอจะเข้าใจแล้วว่าเธอไม่สามารถเปลี่ยนคำตอบของลูกน้องคนเก่งได้

ภัทรมลมองใบหน้าของน่านน้ำอย่างพิจารณาอีกครั้ง ตั้งแต่ครั้งแรกที่น่านมาบรรจุที่นี่ จนถึงตอนนี้เกือบสามปีแล้วที่เธอรู้จักเด็กคนนี้มา ทุกอย่างยังเป็นน่านคนเดิมมาเสมอ

“โอเค ไม่ก็ไม่ แต่พี่อยากให้ดูนี่หน่อย” ภัทรพูดพลางยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้

“นี่รูปสวนส้มที่ทางนั้นแนบมากับเอกสาร วิวสวยใช้ได้เลยนะ เอาภาพนี้กลับไปดูเล่น...เผื่อจะเปลี่ยนใจ”

พี่ภัทรยื่นรูปถ่ายใบนึงให้น่าน เธอยื่นมือไปแตะไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

น่านมองตามแผ่นหลังหัวหน้าไปจนลับตา และในวินาทีที่เธอก้มลงมองภาพถ่ายที่อยู่ในมือ มันไม่ใช่ภาพสวนส้มที่มีแต่ต้นส้ม หากแต่เป็นภาพที่มีเจ้าของไร่ส้มยืนอยู่ในภาพด้วย

หญิงสาวในภาพอยู่ในชุดเดรสผ้าป่านสีขาวสะอาดตา เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงต้นส้มที่กำลังออกดอกสีขาวสะพรั่ง ผมยาวดัดลอนใหญ่ดูมีวอลลุ่ม ปล่อยสยายตกลงมาคลอเคลียไหล่ สีผมประกายน้ำตาลทองยิ่งทำให้เสน่ห์ของผู้หญิงคนนี้ดูเหลือล้น จนน่านจ้องมองภาพถ่ายใบนั้นแทบไม่กะพริบตา

ใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ รับกับแก้มอิ่มเอิบ ดวงตากลมโตทว่ากลับดูนิ่งลึก จุดเด่นคงเป็นไฝเสน่ห์เล็ก ๆ ใต้หางตาซ้ายที่ทำให้น่านจ้องมองมันอยู่เนิ่นนาน คิ้วเรียวโก่งรับดวงตาเหมาะเจาะ สันจมูกโด่งเรียว ริมฝีปากกระจับเคลือบลิปสติกสีแดงอมส้มยิ่งชวนมอง

“นี่เหรอ คุณเพียงที่พี่ภัทรบอก อืม น่าสนใจ...”

น่านกระซิบกับตัวเอง แล้วเก็บภาพถ่ายใบนั้นใส่ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกข้างซ้ายก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของหัวหน้าไปพร้อมกับคำตอบบางอย่างที่เปลี่ยนไป...