การต่อสู้ในจอห์นวิคภาค 2 ถ่ายทำที่ไหน

โลเคชันใน 'จอห์นวิค แรงกว่านรก' เป็นตัวเล่าเรื่องสำคัญพอๆ กับตัวละคร ทำให้ฉากแอ็กชันไม่ได้รู้สึกเป็นชุดท่าบู๊ลอยๆ แต่มีบริบททางกายภาพและอารมณ์ที่ชัดเจน ฉันชื่นชอบวิธีที่หนังใช้เมืองต่างๆ เป็นเครื่องมือสร้างบรรยากาศ — จากตรอกแคบมีเงาของโอซาก้าไปจนถึงถนนกว้างและสถาปัตยกรรมเก่าแก่ของปารีส แต่ละสถานที่ไม่เพียงแค่สวยในภาพเท่านั้น มันยังกำหนดจังหวะการต่อสู้ ทิศทางการไล่ล่า และแม้กระทั่งการเลือกอาวุธหรือท่าโจมตีของตัวละครด้วย แสงนีออนของโอซาก้าทำให้ฉากกลางคืนมีความกระชับและโหดร้าย เหมาะกับการลอบจู่โจมในคลับใต้ดินหรือการแลกเปลี่ยนปืนในตรอกแคบๆ ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ช่วยเพิ่มความดิบและความใกล้ชิดของการต่อสู้ ในทางกลับกัน ปารีสให้ความรู้สึกโอ่อ่าและมีมิติ — อาคารสูง เสาโค้ง และบันไดกว้างถูกใช้เป็นเวทีสำหรับการปะทะที่ต้องอาศัยการเคลื่อนที่เชิงพื้นที่และมุมกล้องที่ซับซ้อน ส่วนเบอร์ลินกับโกดังหรือสถานีรถไฟใต้ดินถูกใช้เป็นฉากความโหดและการดวลที่เน้นการวางกับดักหรือการใช้สิ่งแวดล้อมอย่างชาญฉลาด การสลับฉากระหว่างโลเคชันเหล่านี้ทำให้หนังไม่รู้สึกซ้ำซาก แม้จะเป็นหนังบู๊เต็มรูปแบบก็ตาม สถานที่จำพวกโรงแรมคอนติเนนทัลหรือคลับที่มีโครงสร้างชัดเจนก็มีบทบาทเชิงสัญลักษณ์ ที่น่าสนใจก็คือโลเคชันเหล่านี้มักสะท้อนสังคมใต้ดินของเรื่อง เช่น ห้องประชุมลับ บาร์หรูที่ซ่อนความรุนแรง หรือซอยเล็กๆ ที่เป็นสนามประลองสำหรับการแก้แค้น การถ่ายภาพในพื้นที่จริงและการใช้สถาปัตยกรรมจริงช่วยให้ฉากดูมีน้ำหนักกว่าการสร้างฉากในสตูดิโอล้วนๆ ฉันชื่นชมการที่ผู้กำกับและทีมงานใช้จุดเด่นของแต่ละเมืองเพื่อออกแบบฉากต่อสู้ให้มีเอกลักษณ์ ไม่ว่าจะเป็นการใช้บันได ไฟถนน หรือจุดสูงต่ำของถนน นอกจากเรื่องบรรยากาศแล้ว โลเคชันยังส่งผลต่อองค์ประกอบเทคนิคของหนังด้วย กล้องที่เคลื่อนไหวตามตัวละคร แสงที่เล่นกับเงาของอาคาร และเสียงกระทบของวัตถุในพื้นที่จริงทั้งหมดรวมกันเป็นประสบการณ์ที่มีพลัง การที่ฉากต่างๆ ถูกวางในโลเคชันที่จับต้องได้ทำให้ฉากบู๊มีความน่าเชื่อถือและตึงเครียดมากขึ้น ฉันชอบความรู้สึกที่ว่าแต่ละเมืองในหนังเหมือนตัวละครตัวหนึ่ง — มีนิสัย มีความลับ และช่วยผลักดันเส้นเรื่องไปข้างหน้า ซึ่งทำให้การชมสนุกและลุ่มลึกกว่าหนังแอ็กชันธรรมดาๆ

ฉากแอ็กชันส่วนใหญ่ของ 'จอห์นวิค' ภาคแรกถูกถ่ายทำกันบนถนนจริงและสตูดิโอในมหานครนิวยอร์ก — นี่เป็นสิ่งที่ทำให้หนังได้รับบรรยากาศถนนที่หนาแน่นและมีความสมจริงสูง ฉันชอบสังเกตรายละเอียดของการถ่ายทำ: ฉากไล่ล่าบนถนนและการปะทะกันกลางเมืองมักจะถ่ายทำตามมุมต่าง ๆ ของแมนฮัตตันและบรูคลิน ทำให้รู้สึกว่าทุกการเคลื่อนที่มีน้ำหนัก เช่น ฉากหลังซอย แผงไฟถนน และร้านค้าที่ถูกใช้เป็นฉากหลังให้การต่อสู้ดูสมจริงขึ้นมาก ทั้งนี้ฉากภายในสำคัญ ๆ อย่างที่พักของตัวละครหรือห้องพักในโรงแรมซึ่งมีบทบาทคล้าย 'คอนติเนนทัล' มักจะสร้างขึ้นบนสตูดิโอหรือดัดแปลงพื้นที่ภายนอกให้กลายเป็นเซ็ต เพื่อควบคุมแสงและการเคลื่อนกล้องได้อย่างแม่นยำ อีกสิ่งที่ผมชอบคือการผสมผสานระหว่างโลเคชันจริงกับเซ็ตที่ออกแบบมาอย่างละเอียด ทำให้ฉากแอ็กชันที่ต้องใช้เทคนิคสตันต์หนัก ๆ ทั้งการยิง การชน และการใช้รถยนต์ ดูสมบูรณ์ทั้งมุมมองภาพและจังหวะการตัดต่อ ผมจำได้ว่าฉากปะทะในผับ/ไนต์คลับและฉากไล่ล่ารถยนต์ให้ความรู้สึกดิบและใกล้ชิดกับถนนนิวยอร์ก ในขณะที่ฉากที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหรือการควบคุมสภาพแวดล้อมสูงจะถูกย้ายมาถ่ายในสตูดิโอ ทั้งหมดนี้ทำให้หนังคงความสมจริงและต่อเนื่องของอารมณ์แอ็กชันไว้ได้อย่างเหนียวแน่น จบแล้วผมก็ยังคิดว่าเสน่ห์ของหนังมาจากการใช้สถานที่จริงผสมเซ็ตที่ฉลาด จนทุกฉากดูหนักแน่นและน่าเชื่อถือ

บรรยากาศการถ่ายทำของหนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยพลังและความตึงเครียดตั้งแต่ฉากแรก ฉันชอบที่ทีมงานเลือกใช้ถนนจริงของนครนิวยอร์กเป็นพื้นที่หลักในการถ่ายทำ เพราะถนนแคบ ๆ แสงนีออน และตึกสูงช่วยเสริมบรรยากาศโลกใต้ดินของเรื่องได้เยอะ หลัก ๆ แล้ว 'John Wick: Chapter 2' ถูกถ่ายทำในนิวยอร์กซิตี้เป็นส่วนใหญ่ โดยใช้ทั้งย่านแมนฮัตตันและบางมุมของบรูคลินสำหรับฉากขับรถไล่ล่าบนถนนจริง ส่วนฉากภายในที่ต้องการการควบคุมแสงและแอ็กชันละเอียด เช่น ห้องพักหรือทางเดินของโรงแรม ที่มักย้ายเข้าไปถ่ายในสตูดิโอแถว ๆ เมืองหรือพื้นที่ใกล้เคียง ฉันคิดว่าสมดุลระหว่างถ่ายนอกสถานที่จริงและสตูดิโอทําให้หนังทั้งจริงจังและจัดฉากได้เข้มข้นโดยไม่เสียความสมจริงของเมือง สุดท้ายแล้วการใช้เมืองนิวยอร์กเป็นฉากหลังทำให้ทุกฉากดูมีพลังและมีชีวิต แม้ฉากจะถูกจัดขึ้นในสตูดิโอบ้าง แต่เสน่ห์ของถนนจริง ๆ ที่เห็นในหนังเป็นสิ่งที่ทำให้ฉากไล่ล่าและการต่อสู้ยังคงรู้สึกสมจริงอยู่ดี

พูดถึงฉากไคลแม็กซ์ใน 'John Wick: Chapter 3 – Parabellum' แล้ว ฉันยังหลงภาพของภูมิทัศน์โมร็อกโกที่แทรกเข้ากับเมืองใหญ่ในหัวอยู่เสมอ — การถ่ายทำส่วนสำคัญสำหรับฉากท้ายๆ ถูกยกไปถ่ายทำจริงในโมร็อกโค โดยเฉพาะบริเวณเมืองมาราเกชและพื้นที่รอบนอกที่มีคาซาบาห์และตลาดโบราณ ซึ่งให้บรรยากาศตะวันออกกลางที่เข้มข้นและมีพื้นผิวสำหรับฉากต่อสู้แบบตัวต่อตัวที่เจาะจงกับความโหดคมของหนัง พื้นที่ถนนแคบๆ กับซอกซอยของเมืองเก่าช่วยให้การจัดกล้องและสตันท์เห็นมุมมองที่ดุดันและใกล้ชิดแบบที่หนังต้องการ ในทางกลับกัน ตอนฉากที่ต้องการความต่อเนื่องของเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์ก ทีมงานเลือกถ่ายทำบนโลเคชั่นจริงในแมนฮัตตันและพื้นที่รอบตัวเมืองร่วมกับการสร้างฉากภายในขนาดใหญ่บนสตูดิโอ การสลับระหว่างโลเคชั่นจริงกับสตูดิโอทำให้ภาพรวมของไคลแม็กซ์ดูยิ่งใหญ่แต่ยังคงความเป็นจริงของภูมิประเทศ ความทรงจำส่วนตัวของฉันคือการที่มุมกล้องและแสงในฉากโมร็อกโกทำให้ทุกการตีและล้มมีน้ำหนักมากกว่าฉากต่อสู้บนถนนทั่วๆไป ฉันชอบการที่ผู้กำกับผสานโลเคชั่นจริงกับงานสตูดิโอเพื่อให้ไคลแม็กซ์มีทั้งความดิบและความประณีต — ทั้งสองที่นี้ (นิวยอร์กกับมาราเกช) ทำหน้าที่แตกต่างกันแต่เติมเต็มกัน ช่วงท้ายของหนังเลยรู้สึกทั้งเป็นสไตล์เมืองใหญ่และเรื่องราวที่ข้ามพรมแดน เหลือเพียงความประทับใจส่วนตัวว่าโลเคชั่นจริงยังคงทำให้ฉากนั้นเร้าใจและน่าเชื่อถืออยู่เสมอ

สังเกตได้ชัดว่า 'John Wick: Chapter 2' เลือกใช้สองเมืองเป็นแกนกลางของการถ่ายทำ ซึ่งแต่ละแห่งให้บรรยากาศและสีสันที่ต่างกันจนเรื่องมันดูขยายตัวออกไปจากนิวยอร์กสู่ยุโรปได้อย่างกลมกลืน ผมชอบมุมมองการใช้มหานครนิวยอร์กเป็นพื้นที่หลักสำหรับฉากไล่ล่าและการปะทะกันบนท้องถนน — ทั้งถนนแคบ ๆ ของแมนฮัตตันและย่านอุตสาหกรรมในบรูคลินถูกนำมาใช้ให้เห็นความโหดร้ายแบบใกล้ตัวและความเป็นเมืองเต็มรูปแบบ หลายฉากภายนอกซึ่งมีการแลกเปลี่ยนปืนและการขับรถไล่ล่าเกิดขึ้นบนถนนจริงของนคร ทำให้ภาพดูมีแรงโน้มถ่วงและความเจ็บแสบ ส่วนฉากที่เป็นฐานขององค์กรลับหรือโรงแรมที่เป็นจุดศูนย์กลางของโลกใต้ดิน ก็มีทั้งการใช้สถานที่จริงผสมกับสตูดิโอเพื่อให้คุมบรรยากาศและความปลอดภัยของทีมงานได้ง่ายขึ้น การย้ายไปถ่ายทำในกรุงโรมให้การเปลี่ยนจังหวะอย่างชัดเจน — ถนนหินและซอยเล็ก ๆ ของย่านเก่าแก่ช่วยเสริมอารมณ์คลาสสิกและความเป็นประวัติศาสตร์ที่สวนทางกับความทันสมัยของนิวยอร์ก ฉากสู้กันกลางเมืองโรมและฉากที่รู้สึกเหมือนอยู่ใต้พื้นผิวเมือง (ซึ่งให้ความรู้สึกลึกลับและอับชื้น) เป็นการใช้โลเคชันเพื่อขยายเรื่องราวให้มีมิติทางภูมิศาสตร์ ความต่างระหว่างแสงนีออนของนิวยอร์กกับสีทองและหินของโรมทำให้หนังมีจังหวะภาพที่น่าสนใจมาก โดยรวมแล้วผมรู้สึกว่าการเลือกเมืองและโลเคชันแบบผสมผสานนี่แหละที่ทำให้ 'John Wick: Chapter 2' เด่น — ไม่ได้ถ่ายแต่ในสตูดิโอเดียว แต่เลือกสถานที่จริงที่มีเอกลักษณ์ ทำให้ทั้งฉากบู๊ ฉากคอนสปิเรซี่ และบรรยากาศโลกใต้ดินของเรื่องดูมีน้ำหนัก ถึงจะชอบฉากบู๊ในนิวยอร์ก แต่ก็ต้องยอมรับว่าโรมช่วยเติมพลังภาพยนตร์ให้รู้สึกกว้างและลึกขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันยอมรับว่าเมื่อดู 'John Wick' ครั้งแรก ฉากต่อสู้ทำให้ลืมฉากแอ็กชันทั่วไปไปเลย สิ่งที่โดดเด่นสำหรับฉันคือการผสมผสานระหว่างความเรียบง่ายกับความประณีต ไม่ใช่การถล่มภูเขาไฟหรือระเบิดเป็นสิบ ๆ แต่เป็นการจัดองค์ประกอบที่คมชัด: เฟรมกว้างที่จับการเคลื่อนไหวเป็นชุด การเดินกล้องที่ชัดเจน และการออกแบบฉากที่เอื้อต่อการต่อสู้จริง ๆ ฉากคลับในเรื่องนั้นใช้แสงสีและซาวด์เพื่อสร้างจังหวะ ทำให้แต่ละช็อตมีน้ำหนักและความต่อเนื่องไม่สะดุด อีกอย่างที่ทำให้ต่างคือการยึดตัวละครเป็นศูนย์กลาง การต่อสู้ไม่ใช่แค่โชว์สกิลเท่านั้น แต่มันเป็นการสื่ออารมณ์กับเป้าหมายของตัวละคร ฉากเคลียร์บ้านหรือการล้างแค้นทุกนัดปะทุจากความสูญเสีย ทำให้ผู้ชมติดตามด้วยเหตุผลภายใน มากกว่าดูเพียงเอฟเฟกต์ลวงตา นี่แหละที่ทำให้ 'John Wick' รู้สึกเป็นงานศิลป์บู๊แบบหนึ่งและยังคงตกกระทบใจฉันเสมอ

แฟรนไชส์นี้ไม่เคยกลัวการย้ายโลเคชันไปมาระดับโลก และนั่นทำให้คนดูคาดเดาได้สนุกมาก ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับสถานที่ถ่ายทำของ 'John Wick 5' ที่ชัดเจนจนถึงช่วงที่ผมติดตามล่าสุด แต่ถ้ามองจากทิศทางของภาคก่อนหน้าและแนวทางของผู้กำกับ ย่อมมีความเป็นไปได้สูงที่จะเห็นเมืองใหญ่ทั้งเอเชีย ยุโรป และอเมริกา ตัวอย่างพื้นที่ที่แฟนๆ มักคาดหวังรวมถึงย่านชุมชนหนาแน่นอย่างชิบุยะในญี่ปุ่น ย่านเก่าที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยของยุโรปกลาง และจุดแลนด์มาร์กในนิวยอร์กหรือลอนดอน เหตุผลคือแต่ละที่เปิดโอกาสให้สร้างฉากต่อสู้ที่ใช้ภูมิทัศน์เป็นตัวบอกเล่าเรื่องได้อย่างเข้มข้น ผมมองว่าไลน์การถ่ายทำจริงจะผสมกันระหว่างสตูดิโอขนาดใหญ่สำหรับฉากภายในและโลเคชันจริงสำหรับฉากแอ็กชันภายนอก ซึ่งจะช่วยให้ได้ทั้งความปลอดภัยของทีมงานและความสมจริงของภาพ รวมถึงอาจมีการใช้เมืองที่ให้บรรยากาศเฉพาะตัวเพื่อเติมความลึกลับของโลกใต้ดินของตัวละคร แต่ยังไงก็ตาม คงต้องรอประกาศจากผู้สร้างถึงรายชื่อสถานที่อย่างเป็นทางการก่อนที่จะฟันธงอะไรแน่นอน

บอกตรงๆว่าฉากบู๊ของ 'John Wick' ส่วนใหญ่ถูกถ่ายทำที่นครนิวยอร์ก ซึ่งให้บรรยากาศถนนแคบ ๆ และอาคารเก่าที่เข้ากับโทนหนังดุดันได้ดีมาก ฉากต่อสู้บนถนน ไนต์คลับ และฉากบุกรุกบ้านทั้งหมดมีกลิ่นอายของนิวยอร์กชัดเจน ทั้งถนนในแมนฮัตตันและพื้นที่ในบรูคลินถูกใช้เพื่อสร้างฉากการไล่ล่าและการปะทะกันแบบใกล้ชิด ฉันชอบความรู้สึกที่ทีมงานเลือกถ่ายภาคสนามจริง ทำให้การจัดแสง เงา และเสียงรอบข้างช่วยเติมพลังให้ฉากมันส์ขึ้นมากกว่าการใช้สตูดิโอเพียงอย่างเดียว ฉากในร้านอาหาร ไนต์คลับและอพาร์ตเมนต์ต่าง ๆ ถูกผสมระหว่างโลเคชันจริงกับการสร้างเซ็ตภายในสตูดิโอเพื่อควบคุมการถ่ายทำ โดยฉากภายในโรงแรม 'The Continental' ส่วนใหญ่เป็นงานออกแบบเซ็ตที่ทำขึ้นมาเฉพาะเพื่อให้มีเอกลักษณ์และสามารถถ่ายซีนต่อเนื่องได้สะดวก แต่ฉากที่ต้องการความรู้สึกเปิดกว้าง เช่น การวิ่งไล่ตามบนถนนหรือการยิงกันกลางคืน มักจะใช้ถนนจริงในนิวยอร์กซึ่งให้ความสมจริงที่ยากจะเลียนแบบ ฉันชอบตรงที่เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเมือง เช่นป้ายร้าน บาร์ที่แข็งและแสงไฟเข้ม ๆ ซึ่งกลายเป็นตัวละครอีกตัวในหนังไปเลย อีกมุมที่น่าสนใจคือทีมสตันท์และโคเรโอกราฟีการต่อสู้ นำโดยคนที่มีประสบการณ์จากงานแอ็กชันแนวต่าง ๆ ทำให้สไตล์การบู๊ของ 'John Wick' เป็นเอกลักษณ์ โดยผสมระหว่างการต่อสู้ระยะประชิด การใช้ปืนแบบ close-quarters และการเคลื่อนไหวที่ได้รับการฝึกฝนอย่างเป๊ะ ๆ ฉันคิดว่าการเลือกใช้โลเคชันจริงในนิวยอร์กผสานกับเซ็ตที่ออกแบบอย่างตั้งใจช่วยให้หนังมีความสมจริงและความหนักแน่นที่คนดูรู้สึกได้ ไม่ว่าจะเป็นคอหนังแอ็กชันที่ชอบซีนระเบิดหรือคนที่ชอบดูคอร์ดจังหวะการต่อสู้แบบเรียบง่ายแบบหนังสืบสวนก็ดูแล้วอินไปด้วยกันได้

จุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ถูกถ่ายทำบนถนนจริงของนิวยอร์กซิตี้เป็นหลัก — นั่นคือแกนกลางของ 'John Wick' ภาคแรกทั้งหมด และผมมักจะนึกภาพซีนไล่ล่าและบู๊กันบนถนนแมนฮัตตันเมื่อได้นึกถึงหนังเรื่องนี้ เราเห็นว่าทีมงานเลือกใช้ทำเลในแมนฮัตตันและบรู๊คลินเป็นหลัก ทั้งถนนในย่านดาวน์ทาวน์ ซอยแคบๆ ที่ให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับฉากแอ็คชัน และบ้านหลังเล็ก ๆ รวมถึงบาร์และไนต์คลับที่ถูกดัดแปลงเป็นฉากสำคัญ เสน่ห์หนึ่งคือการที่ผู้กำกับไม่ได้ย้ายไปถ่ายในสตูดิโอล้วน ๆ แต่ดันนำกล้องไปจับบรรยากาศเมืองจริง ทำให้ฉากดูมีความหนักแน่นและเชื่อมโยงกับโลกความเป็นจริงมากขึ้น สำหรับคนที่เคยเดินเล่นในนิวยอร์ก การสังเกตจุดถ่ายทำเล็ก ๆ น้อย ๆ จะให้ความรู้สึกเหมือนตามล่าหาหลักฐานหนัง: สะพาน เส้นทางรถยนต์ และตรอกที่เคยเห็นในหนังบางซีน แม้ว่าจะมีการสร้างฉากในสตูดิโอเพื่อความปลอดภัยและการควบคุม แต่แกนกลางของภาพยนตร์ภาคนี้ยังคงยึดโยงกับสถานที่จริงในเมือง ทำให้ฉากแอ็คชันมีรสชาติเฉพาะตัวและทรงพลังกว่าในหนังแอ็คชันเชิงแฟนตาซีทั่วไป

ในฐานะคนที่ดูซีนต่อสู้แบบละเอียด ผมชอบสังเกตว่าการต่อสู้ใน 'จอห์นวิค แรงกว่านรก' ไม่ได้เป็นมวยแบบเดียว แต่เป็นการผสมผสานศิลปะการต่อสู้หลายแขนงเข้าด้วยกันเพื่อให้ภาพออกมารวดเร็วและสมจริง ผมเห็นชัดว่าแกนหลักคือการใช้เทคนิคจาก judo กับ Brazilian jiu-jitsu ร่วมกับการต่อสู้ระยะประชิด (close-quarters combat) และการโยกตัวโยนเพื่อใช้พื้นที่ในการถ่ายทำ ฉากหลายฉากจะเป็นการรับแล้วโยนหรือดึงให้อีกฝ่ายเสียสมดุล แล้วตามด้วยการล็อกหรือคุมพื้นแบบ BJJ ซึ่งปล่อยให้กล้องเก็บมุมกระชับกับผู้ชมได้ดี นอกจากนั้นยังมีองค์ประกอบของการฝึกยิงปืนแบบ tactical ที่ผสานกับการเคลื่อนไหวป้องกันตัว—ซึ่งทำให้เกิดสไตล์ที่คนเรียกว่า 'gun-fu' ที่ทั้งสวยงามและดุเดือด โดยรวมแล้วผมคิดว่าทีมงานเลือกผสมเทคนิคหลายอย่างเพื่อให้การต่อสู้มีความหลากหลายและใช้งานได้จริงบนหน้าจอ แทนที่จะยึดติดกับมวยสำนักเดียว ผลลัพธ์เลยออกมาขมวดแน่นและดูมีน้ำหนักในทุกการปะทะ