ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของโบยอง จริงหรือไม่?

เมื่อเพื่อนรักสองคนดันรถคว่ำแล้วตุยจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคู่ซี้กลายมาเป็นเมียอ๋องเย็นชากับราชครูเฮงซวย "เจ้าคือเจียงเฟยเย่ว" "เพคะ... เป็นหม่อมฉันเอง" "เหตุใด... ข้าถึงได้รู้สึกคุ้นเคยเจ้านัก" "หม่อมฉันคงหน้าโหลมั้งเพคะ" คำตอบกวนประสาทนั้นทำเอาหยางหมิงจูสะอึก นางเด้งตัวลุกพรวดขยับมานั่งคุกเข่าจ้องหน้าเจียงเฟยเย่วตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมาเสียงสั่น "ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่..." ทว่ายังไม่ทันที่นางจะต่อประโยคให้จบ เจียงเฟยเย่วก็โพล่งสวนขึ้นมา "ไข่หนึ่งใบสามบาทห้าสิบ!" เอมี่ในร่างหยางหมิงจูอยากเช็คให้ชัวร์ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอกำลังคิดว่าใช่แน่ๆ จึงเอ่ยต่อ "ไฮ แอม เอมี่ แอม ฟอร์ม ไทยแลนด์ วอท ยัวร์ แหนม" เจียงเฟยเย่วอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ตอบกลับไปน้ำเสียงตื่นเต้น "แอม มินนี่ แอมฟอร์มไชน่า และไม่กินแหนมเพราะมันเปรี้ยว" เจียงเฟยเย่วเงยหน้าสบตากับคนที่คุกเขาอยู่ หยางหมิงจูน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ทันใดนั้นทั้งสองสาวก็ระเบิดเสียงกรี๊ดลั่นพร้อมกัน "ฮัลโหลสาว!! นั่นแกใช่ไหมเพื่อน! ฮือ ๆ ๆ ๆ ฉันคิดถึงแกจะบ้าตายอยู่แล้ว!"

เธอตกเป็นเมียเขาเพราะเชื่อว่ารักแท้มีอยู่จริงเพียงข้ามวันความฝันก็ดับวูบลงทันทีเมื่อสุดท้ายผู้ชายที่เธอนอนด้วยเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว.... ชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลกเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนของความรักครั้งนี้ เธอไม่อยากทำผิดอีกต่อไป หนีไปให้ไกลคงเป็นทางออกเดียว พิรภพ**บอสใหญ่ในวัยใกล้เลขสี่ ความหล่อของเขาทำให้หัวใจเลขาคนใหม่หวั่นไหว คุ้มขวัญ**สาวน้อยเพิ่งเรียนจบ ตำแหน่งแรกของเธอคือเลขาท่านประธานแต่ทำไปทำมาเธอกลับได้บอสเป็นสามี ************************* ฝากติดตามความรักของสาวน้อยกับท่านประธานเจ้าเล่ห์ด้วยนะคะ ปะหนัน

"ราคาที่เธอต้องจ่ายคือนอนอ้าขาให้ฉันเท่านั้น" ................................... โจฮันเดินกลับไปนั่งที่โซฟาด้วยอาการหัวเสียจากผลการแข่งแพ้ ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นดื่มจนหมด เพื่อระงับความไม่พอใจเอาไว้ เช่นเดียวกับผู้ชนะที่เดินกลับมาที่โต๊ะเช่นกัน “อย่าลืมที่รับปากด้วยละ เดี๋ยวกูเอาไอจีน้องเขาให้” “แค่จีบมันจะไปยากอะไรวะ เดี๋ยวจีบให้พวกอ่อนหัดดูเป็นตัวอย่าง” ................................................ "พี่ก็เข้ามาคบเพราะแพ้พนัน" "..." "เราก็ต่างหลอกกันทั้งคู่นะคะ ถือว่าจบกัน" "มันมีราคาที่เธอต้องจ่ายนะ" "อะไรคะ" "ก็แค่อ้าขาให้ฉันเท่านั้นเอง" ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ

ฉันคบหาดูใจกับเสิ่นสืออี้ เพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายมาสามปีแล้ว แต่เขาไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราเลย ทว่าฉันไม่เคยสงสัยในความรักที่เขามีต่อฉัน เพราะถึงแม้เขาจะเคยมีผู้หญิงมาแล้ว 99 คน แต่เขาก็เลิกมองหญิงอื่นเพื่อฉันนับตั้งแต่นั้นมา ต่อให้ฉันเป็นแค่หวัดเล็กน้อย เขาก็ยอมทิ้งโปรเจกต์มูลค่ากว่าห้าร้อยล้านแล้วรีบบึ่งกลับบ้านทันที กระทั่งถึงวันเกิดของฉัน ฉันเตรียมตัวจะบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์กับเสิ่นสืออี้อย่างมีความสุข แต่เขากลับลืมวันเกิดของฉันเป็นครั้งแรก และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม่บ้านบอกฉันว่า เขาไปรับคนสำคัญที่กลับมาจากต่างประเทศ ฉันรีบตามไปที่สนามบิน เห็นเขากำลังถือช่อดอกไม้รอคอยผู้หญิงคนหนึ่งด้วยสีหน้าตื่นเต้นกังวล ผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกับฉันมาก ต่อมาพี่ชายบอกกับฉันว่า เธอคือรักแรกที่เสิ่นสืออี้ลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต เสิ่นสืออี้เคยตัดขาดกับพ่อแม่เพื่อเธอ และหลังจากถูกทิ้งก็คลุ้มคลั่งจนเสียสติ เที่ยวตามหาตัวแทนที่คล้ายกับเธอมา 99 คนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ตอนที่พี่ชายพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของพี่ชายเต็มไปด้วยความทอดถอนใจในความรักอันลึกซึ้งของเสิ่นสืออี้ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า น้องสาวที่เขาทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ ก็คือหนึ่งในตัวแทนเหล่านั้น ฉันมองดูชายหญิงคู่นั้นอยู่นานแสนนาน ก่อนจะหันหลังกลับไปที่โรงพยาบาลอย่างไม่ลังเล “คุณหมอคะ เด็กคนนี้ ฉันไม่เอาไว้แล้วค่ะ”

ฟินน์ แฟนหนุ่มมาเฟียของฉัน มักจะชอบบ่นและทะเลาะกับอแมนด้า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาอยู่เป็นประจำ ในวันเกิดของฉัน เธอเอาไข่สั่นกับเจลหล่อลื่นมาให้เป็นของขวัญ "อ่ะ เผื่อไว้สำหรับรอบสองนะ ฉันรู้ซึ้งถึงความอึดของเขาดีกว่าใครเลยล่ะ" เขาโยนขวดรองพื้นสีซีดใส่เธอ "เอาไปโปะหน้าเพิ่มซะ เผื่อจะมีใครอยากแตะต้องตัวเธอบ้าง" พวกเขากระทบกระทั่งและผลักกันไปมาในตอนที่เดินออกไป พร้อมกับผลักประตูปิดกระแทกอย่างแรง ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะอาหาร มองดูเทียนบนเค้กวันเกิดค่อยๆ ละลายจนดับไปเอง ครั้งแรกที่ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ เธอส่งยิ้มพร้อมกับแอบยื่นเจลหล่อลื่นขวดเล็กๆ ให้เขา "รับไปสิ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนั้นต้องทรมาน" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นมาทันที "ยังดีกว่าเธอที่ต้องนอนร้องไห้กอดหมอนข้างทุกคืนก็แล้วกัน" ครั้งนี้ ฟินน์ได้จัดทริปไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เพื่อนสนิทของเราคนหนึ่งแอบมากระซิบส่งข่าวให้ฉันรู้ล่วงหน้า ว่าเขาตั้งใจจะขอฉันแต่งงานที่ริมหน้าผาในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน หลังจากผ่านการวิ่งมาราธอนความสัมพันธ์มาอย่างยาวนานถึงเจ็ดปี ฉันบอกกับตัวเองว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ในที่สุดก็มองเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าสักที ฉันแต่งกายอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสที่แพงที่สุดที่มี แล้วเดินตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงประตูเครื่องเปิดออก ทว่าอแมนด้านั่งประจำที่อยู่บนเบาะผู้ช่วยนักบินเรียบร้อยแล้ว เธอยักคิ้วให้ฉันพลางพูดขึ้น "โคลอี้ เธอมาแล้วเหรอ? พอดีฉันเป็นโรคกลัวที่แคบน่ะ คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งข้างหน้า?" ฟินน์ซึ่งกำลังจับคันบังคับอยู่หันมามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "โคลอี้ เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ ฉันกลัวว่ายัยนี่จะเกิดอาการสติแตกแล้วพาลมากัดเอา เดี๋ยวจะพาลเสียบรรยากาศหมด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ อแมนด้าก็เริ่มเปิดฉากต่อปากต่อคำกับเขาอีกครั้ง "พูดแบบนี้หมายความว่าไง?นายคิดว่าฉันเป็นภาระงั้นเหรอ?" "ก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดครั้งแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ แล้ววันนี้เธอจะมาดราม่าอะไรนักหนา?" บทสนทนาที่โต้ตอบกันไปมาของพวกเขามันช่างดูลื่นไหลราวกับเป็นบทละครที่ผ่านการซักซ้อมมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมาก็หลั่งไหลเข้ามารุมเร้าจิตใจของฉันจนท่วมท้น

ความไม่ชัดเจนของเขาในวันนั้น ทำให้เธอหลุดมือไป การทวงคืนของรักของหวงจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง