ถ้าจะเปรียบเทียบความหนักทางอารมณ์ ผมคิดถึงความตึงเครียดเช่นเดียวกับ 'The Last of Us' ในด้านการวางเหตุผลของความเป็นมนุษย์ แต่สไตล์การเล่าและภาษาแตกต่างกันชัดเจน—ตรงนี้แหละที่ทำให้ 'แช่งชักหักกระดูก' มีพื้นที่เป็นของตัวเอง และผมมักจะรู้สึกสะเทือนใจไปกับตอนจบของแต่ละบทเสมอ
โมเน่หญิงสาวที่ผิดหวังในความรักจึงประชดชีวิ ตด้วยการไปนั่งดื่มที่บาร์หรูคนเดียวจึงได้เจอกับดราก้อนมาเฟียหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่นั้นในคืนนั้น
"รู้จักไหม one night stand ?"
"....ทนให้ได้แล้วกันเพราะฉันจะไม่หยุด!"