ถ้าจะเปรียบเทียบความหนักทางอารมณ์ ผมคิดถึงความตึงเครียดเช่นเดียวกับ 'The Last of Us' ในด้านการวางเหตุผลของความเป็นมนุษย์ แต่สไตล์การเล่าและภาษาแตกต่างกันชัดเจน—ตรงนี้แหละที่ทำให้ 'แช่งชักหักกระดูก' มีพื้นที่เป็นของตัวเอง และผมมักจะรู้สึกสะเทือนใจไปกับตอนจบของแต่ละบทเสมอ