ครอบครัวของวันเฉลิม ทองเนื้อเก้า ต้องการอะไรจากรัฐ

ตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันก็ตายลง ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือสามีของฉัน พอเขาได้ยินว่าเลือดของทารกคลอดก่อนกำหนดสามารถช่วยน้องสาวของฉันได้ เขาก็ร่วมมือกับคลินิกเถื่อน ผ่าท้องฉัน เอาเด็กออกมา หลังจากดูดเลือดของเด็กไป เขาก็จากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งทารกที่คลอดก่อนกำหนดไว้จนค่อย ๆ อ่อนแรงและสิ้นใจ หลังจากนั้น พ่อแม่ก็พูดว่า “นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างเย่วเย่วไว้ ถึงเวลาที่ต้องชดใช้แล้ว” สามีพูดว่า “ต่อไปพวกเราก็ยังมีลูกได้อีกไม่ใช่เหรอ เด็กคนนี้จะสำคัญไปกว่าชีวิตของเย่วเย่วได้ยังไง?” ฉันอารมณ์พลุ่งพล่าน เลือดลมปั่นป่วน จนเกิดภาวะเลือดออกอย่างรุนแรงและเสียชีวิต จิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูพวกเขาวุ่นวายกับการเตรียมผ่าตัดให้น้องสาว จนไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนชุดศพที่สะอาดให้ฉัน ไม่มีใครร้องไห้ให้ฉัน ไม่มีใครคลุ้มคลั่งเพราะฉัน พวกเขาเข็นร่างฉันเข้าไปในห้องเก็บศพอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นทั้งครอบครัวก็พากันเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของหลินเย่ว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน วันที่ทั้งครอบครัวบีบบังคับให้ฉันหย่ากับเขา

หลังตระกูลหวงถูกป้ายสีจนต้องโทษฆ่าล้างตระกูล หวงซิ่วอิงที่รอดชีวิตมาได้เพราะถูกส่งไปรักษาตัวนอกจวนจึงแสร้งใช้ชีวิตเป็นคณิกา เพื่อลอบสืบข่าวหาทางคืนความยุติธรรมให้คนทั้งตระกูลที่ได้ตายไป

วินาทีที่คนร้ายทรมานและกำลังจะฆ่าฉัน พ่อที่เป็นหัวหน้าสายสืบและแม่ที่เป็นผู้อำนวยการแพทย์นิติเวช ก็อยู่กับหลินเสวี่ย น้องสาวของฉันซึ่งกำลังเข้าร่วมการแข่งขันพอดี เพื่อเป็นการแก้แค้นของคนร้ายซึ่งเคยถูกพ่อจับตัวไป หลังจากตัดลิ้นของฉัน เขาก็ใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาพ่อ แต่พ่อกลับพูดสั้น ๆ แค่คำเดียวแล้วตัดสายไป “ไม่ว่าวันนี้แกจะมีเรื่องอะไร การแข่งขันในวันนี้ของหลินเสวี่ยน้องสาวแกสำคัญที่สุด!” คนร้ายหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนว่าฉันจะจับตัวมาผิดคนแล้ว ฉันอุตส่าห์คิดว่าพวกมันจะรักลูกในไส้มากกว่าซะอีก!” เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พ่อและแม่ต่างตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา จึงก่นด่าต่อความเหี้ยมโหดของคนร้าย แต่พวกเขากลับดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างศพในสภาพอันน่าเวทนานี้ คือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขานั่นเอง

เนตรดาว ภรรยาของพ่อเลี้ยงภีม เจ้าของไร่องุ่นใหญ่เชียงใหม่ ประสบอุบัติเหตุรถชนที่อำเภอปาย แต่เมื่อภีมรีบเดินทางไปถึงโรงพยาบาล กลับพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในรถเพียงลำพัง มีชายแปลกหน้าชื่อ รณพีร์ ขับรถให้เธอ และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ตำรวจคืนของใช้ของเนตรดาวให้พ่อเลี้ยงภีม ทำให้เขาพบแชตลับที่ภรรยาคุยกับรณพีร์ รวมถึงคลิปสัมพันธ์ลึกซึ้งและข้อความข่มขู่ จนเขาประติดประต่อเรื่องได้ว่า ภรรยานอกใจและอาจถูกบังคับให้ไปพบชายชู้ ความโกรธและความเจ็บแค้นสะสมอยู่ในใจพ่อเลี้ยงภีม ต่อมาเขาได้พบ อัญชลิดา น้องสาวของรณพีร์ พร้อมคุณป้าที่มารับศพ รู้ว่าทั้งคู่มีฐานะลำบาก จึงเสนอตัวช่วยงานศพและให้เธอไปทำงานที่ไร่องุ่นของตนในตำแหน่งผู้จัดการ ด้วยเจตนาลึก ๆ ที่จะใช้เธอเป็นที่ระบายความแค้นแทนพี่ชายของเธอ อัญชลิดาต้องจำใจรับงานเพราะไม่มีที่ไหนเรียกตัวทำงาน เธอเริ่มงานใหม่โดยไม่รู้ว่าเธอกำลังเข้าใกล้กับดักของพ่อเลี้ยงภีม

“ฟ่างชิงเยี่ยน ข้าขอพูด…เป็นครั้งสุดท้าย…เจ้าจะทำอะไร” “ข้าต้องการท่าน อย่าพูดมาก เข้าหอกันเถอะเร็วเข้า!!” ท่านอ๋องคนสุดท้ายของ 4 ยอดบุรุษหนุ่มแห่งต้าเฉินมาแล้วจ้า.... สตรีที่แต่งเข้าไป 7 คนก่อนหน้านั้น....ตายหมดแล้วน่ะสิ เขาถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นอ๋องโลหิตไงล่าาา..... เรื่องราวของบุตรท่านแม่ทัพ และ ท่านอ๋องโลหิตจะดุเดือด เผ็ดมันส์ขนาดไหน ฝากติดตามด้วยนะคะ อ๋องของเราท่านนี้ ดุดัน โหดเหี้ยม ฆ่าสตรีนะคะ ( มีเหตุผลนะคะ นางไม่ได้ฆ่าเรื่อยเปื่อย) นางเอกของเรา ฟ่างชิงเยี่ยนเป็นบุตรี (ที่ไม่รัก) ของท่านแม่ทัพจ้า.... พระเอกของเราแต่งงานมาแล้ว 7 ครั้ง ( โอ้แม่เจ้า แต่อย่าตกใจไป มันมีเหตุผลและ.....ตามต่อนะ อิอิ)

เหมือนเป็นบ่วงของสรวงสวรรค์ที่วางแผนให้ จันทร์ดารา ต้องถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ และแทนที่จะส่งอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย กลับส่งนายทหารร่างสูงซึ่งใจร้อนและปากเสียแบบสุดๆ มาช่วยเธอ แต่เพราะความปากเสียของเขาบวกกับความเป็นคนไม่ยอมใครของเธอ ทำให้ต้องฟาดฟันกันด้วยริมฝีปาก และปลุกเร้าอารมณ์ด้วยกายา กว่าจะพากันหนีรอดจากโจรเรียกค่าไถ่ เธอก็ต้องเสียทั้งตัวและใจให้กับเขา คนที่สวรรค์ส่งให้มาเป็นคู่กับเธอ คราแรกที่ได้รับคำสั่งให้ไปช่วยลูกสาวท่านนายพล ซึ่งถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ พันตรีสุริยะ ก็กระฟัดกระเฟียดไม่อยากไป ด้วยเหตุที่ว่าทำไมไม่ให้คู่หมั้นของเธอไปช่วย แต่พอมาเจอหญิงสาวสะพรั่งร่างอรชรอวบอิ่มทั้งบนและล่าง แต่มีฝีปากจัดจ้านไม่สมกับดวงหน้างดงาม เขาจึงต้องสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าอย่ามาทำกำแหงกับคนที่มาช่วยเธออย่างเขา เพราะเขาจะไม่แค่ใช้ฝีปากฟาดฟันให้เธอเจ็บปวดเท่านั้น แต่เขาจะมัดกายและใจของเธอให้ติดแน่นกับเขาชั่วกาลนาน