บทที่ 1

ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นหรูหรา มองใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นที่อยู่ตรงหน้า

ในความพร่าเลือน แสงสีขาวจ้าจากห้องผ่าตัดราวกับยังสั่นไหวอยู่ตรงหน้า

“อวี่เซวียน เธอเซ็นใบหย่าเถอะนะ”

แม่ของฉันน้ำตาคลอเอ่อ “นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของเย่วเย่วแล้ว!”

เธอนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน กุมมือหลินเย่วอย่างสนิทสนม พลางจ้องมองฉันเขม็ง ราวกับกำลังมองคนที่ทำความผิดร้ายแรง

พ่อของฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง “ตอนนั้นเธอกลับมาอย่างกะทันหัน แย่งเสิ่นหลินไปจากเย่วเย่ว จนทำให้เย่วเย่วเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างเขา”

“ตอนนี้เย่วเย่วเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ความปรารถนาเพียงแค่นี้ เธอยังไม่ยอมทำให้เขาสมหวังอีกเหรอ?”

ฉันลูบท้องที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วมองไปยังเสิ่นหลินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “พี่ก็อยากหย่ากับฉัน แล้วไปแต่งงานกับหลินเยว่เหมือนกันใช่ไหม?”

เขายกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้วอย่างอ่อนล้า “อวี่เซวียน เย่วเย่วป่วยหนักมาก ฉันกับเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เดิมทีเราก็ควรจะได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลับมาอย่างกะทันหัน…”

“ทุกคนอย่าบีบคั้นพี่เลยนะ! ฉันรู้ว่าฉันไม่คู่ควรจะอยู่กับพี่หลิน ฉันสู้พี่ไม่ได้สักอย่าง…” หลินเยว่ร้องไห้พลางพูดแทรกขึ้นมา

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาอาบแก้ม พุ่งตัวเข้าไปซบในอ้อมกอดของเสิ่นหลิน ฉันเห็นว่าเขาเผลอโอบเอวบางของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว

“ถึงฉันจะถูกพ่อแม่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก และก็เติบโตมากับพี่หลิน แต่ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่…”

“เย่วเย่ว อย่าพูดแบบนั้นเลย ในสายตาของพ่อแม่ เธอก็คือลูกแท้ ๆ ของพวกเรา”

แม่ของฉันเช็ดน้ำตาด้วยความเจ็บปวด พลางลูบผมของหลินเยว่ด้วยความอ่อนโยน แต่พอหันมาทางฉัน แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับถูกแทนที่ด้วยความโกรธ เธอตะโกนใส่ฉันอย่างเดือดดาล “หลินอวี่เซวียน! เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนของตระกูลหลินอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่ยอมทำตามความปรารถนาสุดท้ายของน้องสาวอีก เธอมันอกตัญญูสิ้นดี!”

“อวี่เซวียน พวกเราทุกคนก็ทำไปเพื่อเย่วเย่วทั้งนั้น” เสียงของพ่อที่อยู่ด้านข้างแฝงด้วยการตักเตือน “อย่าเห็นแก่ตัวแบบนี้เลย”

เสิ่นหลินโน้มตัวกระซิบปลอบหลินเย่วข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เย่วเย่ว เชื่อฉันนะ ฉันจะแต่งงานกับเธออย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติแน่นอน”

“หลินอวี่เซวียน เย่วเย่วคือน้องสาวของเธอนะ” เสิ่นหลินเงยหน้ามองฉันอย่างแข็งกร้าว “หลินอวี่เซวียนคนที่ฉันเคยรู้จัก ที่เคยใจดีคนนั้นหายไปไหนแล้ว?”

“ก็ไม่ได้จะเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ แค่ทำเพื่อเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของเย่วเย่วเท่านั้น แค่นี้เธอยังไม่ยอมอีกเหรอ?”

ฉันก้มมองใบข้อตกลงการหย่าในมือ มือที่กำกระดาษนั้นสั่นเล็กน้อย

ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นหลินหรือพ่อแม่ของฉัน พวกเขาก็เข้าข้างหลินเยว่เสมอ

ในตอนนั้นเพราะความผิดพลาดของพยาบาล ฉันกับหลินเยว่จึงถูกอุ้มสลับกัน กว่าจะตามหากันเจอก็ล่วงเลยมาจนถึงหนึ่งปีก่อน

ฉันเคยคิดว่า ในที่สุดฉันก็มีบ้าน มีครอบครัวที่รักฉัน

แต่หลังจากที่ฉันกลับมา ฉันกลับไม่เพียงถูกกีดกัน ยังถูกเมินเฉยและทอดทิ้ง

แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังโทษฉันว่าไปแย่งแฟนของหลินเยว่ และยังตำหนิว่าฉันแย่งความรักที่เดิมทีควรเป็นของหลินเยว่ไป

แต่ทั้งที่จริงแล้ว เป็นพวกเขาเองที่ตามหาฉันไปทั่วทุกหนแห่งจนรับฉันกลับบ้าน! และก็เป็นเสิ่นหลินที่ตามตื้อฉันไม่เลิก จนสุดท้ายทำให้ฉันยอมแต่งงานกับเขา!