ฉบับนิยายวันไนท์ แตกต่างจากฉบับมังงะตรงจุดใด

เราเพิ่งนึกถึงการเทียบเวอร์ชันที่เป็นละครกับต้นฉบับแล้วก็ต้องยอมรับว่ามันเดินคนละจังหวะกันชัดเจน — เวอร์ชันนิยายกับมังงะให้พื้นที่กับความคิดในใจของตัวละครเยอะกว่า ในขณะที่ซีรีส์เลือกใช้ภาพและการแสดงมาแทนความคิดนั้นทั้งหมด ในมุมของการเล่าเรื่อง ผมชอบที่นิยายต้นฉบับมักจะใส่ Internal monologue หนาแน่น ทำให้เข้าใจแรงจูงใจ ความลังเล และตรรกะความสัมพันธ์หลังคืนเดียวได้ลึกกว่า ส่วนมังงะเน้นภาพประกอบฉากอินติเมตหรือมุมกล้องที่สื่ออารมณ์ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างชัดขึ้นด้วยกรอบภาพ แต่ก็เร็วและกระชับกว่าเล็กน้อย เมื่อมาถึงเวอร์ชันละครจะสังเกตเห็นการปรับโทนเพื่อเข้าถึงผู้ชมวงกว้างมากขึ้น บทดราม่าที่ในนิยายอาจยาวและซับซ้อนถูกกระชับให้เป็นฉากเล็กๆ ที่สื่อผลกระทบต่อความสัมพันธ์ทันที เจ้าของบทซีรีส์เพิ่มมุกตลกเบา ๆ และซีนคอมเมดี้เพื่อผ่อนจังหวะ ทำให้ภาพรวมรู้สึกเป็นโรแมนติกคอมเมดี้มากขึ้นกว่าต้นฉบับที่อาจดิบหรือลึกกว่า อีกเรื่องที่ต่างกันชัดคือรายละเอียดฉากเซ็กซ์และความใกล้ชิด ในฉบับมังงะบางภาพ/เฟรมอาจชัดเจนกว่าแต่ละครมักจะเซฟโทน ไม่ได้หมายความว่าถูกเซ็นเซอร์จนหมด แต่รูปแบบการนำเสนอเปลี่ยนไป: ความใกล้ชิดถูกถ่ายทอดผ่านแววตา ภาษากาย และดนตรีประกอบแทนการพรรณนาละเอียดเหมือนตัวหนังสือ ทำให้คนดูบางคนรู้สึกอินมากขึ้นเพราะเห็นเคมีของนักแสดง ส่วนผู้อ่านที่คุ้นกับคำบรรยายละเอียดอาจรู้สึกว่าบางมิติถูกตัดออกไป สรุปแล้ว ผมคิดว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์คนละแบบ: ต้นฉบับให้สเปซทางจิตวิญญาณและเหตุผลของตัวละคร ส่วนละครให้ภาพ เสียง และเคมีของนักแสดงเป็นตัวชูโรง ที่ผมชอบคือได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ของตัวละครที่เคยตีความจากตัวอักษร พอเป็นภาพจริงมันก็ทำให้บางฉากที่เคยอ่านดูจางกลับมีน้ำหนักขึ้นในแบบของมันเอง

หลังจากดู 'One Piece' ภาคคนแสดงครั้งแรก ความแตกต่างที่เด่นชัดสำหรับฉันคือการปรับจังหวะเรื่องและการเลือกตัดต่อเหตุการณ์บางส่วนเพื่อให้เข้ากับรูปแบบซีรีส์คนแสดงมากกว่ามังงะที่เป็นภาพวาดต่อเนื่อง การย้ายจากหน้ากระดาษมาเป็นคนจริงทำให้บางฉากที่ในมังงะทำได้ด้วยภาพการ์ตูนสุดโต่งต้องถูกทำให้สมจริงขึ้น เช่นการยืดหยุ่นของร่างกายของลูฟฟี่หรือการแสดงท่าทางเกินจริงของตัวร้าย ฉันเห็นว่าทีมงานใช้เอฟเฟกต์ซีจีผสมกับคิวบู๊แบบจริงจังเพื่อให้การต่อสู้ยังคงสนุก แต่ไม่ลืมข้อจำกัดของนักแสดงจริง จังหวะตลกที่เคยยาวเหยียดในมังงะถูกย่อลงและเปลี่ยนเป็นมุกสั้น ๆ ที่ได้ผลบนหน้าจอ นอกจากนี้การนำอารมณ์หนัก ๆ ของบางอาร์คมาใส่ในคนแสดงทำให้ฉากดราม่าอย่างฉากของนามิใน 'Arlong Park' มีความเรียลและเจาะลึกขึ้น งานแต่งหน้า เครื่องแต่งกาย และฉากหลังถูกออกแบบให้มีพื้นผิวและรายละเอียดมากกว่ามังงะ ซึ่งช่วยให้ความรู้สึกของโลกโจรสลัดดูใกล้ตัวขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการลดบางมุกการ์ตูนและการเปลี่ยนจังหวะเรื่องเพื่อตรงกับโทนภาพยนตร์มากกว่า ผลลัพธ์คือความรู้สึกคละเคล้าระหว่างความโรแมนติกของต้นฉบับกับความสมจริงของคนจริง ที่ฉันยังคงสนุกกับการเห็นโลกในมุมมองนี้แม้มันจะต่างจากภาพต้นฉบับอยู่บ้าง

ความต่างที่เด่นชัดที่สุดในสายตาของผมคือวิธีที่มังงะใช้ภาพกับพื้นที่ว่างเป็นตัวบอกเวลาและอารมณ์ ข้อดีของมังงะคือการสื่อสารผ่านภาพที่ทำให้การเคลื่อนไหว จุดเปลี่ยน และรายละเอียดของหน้าตัวละครแสดงผลได้ทันที งานภาพของ 'Berserk' หรือ 'Vagabond' เป็นตัวอย่างชัดเจน: เส้นพู่กัน หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยเงา และการจัดองค์ประกอบของแผงภาพสามารถสร้างบรรยากาศที่หนักแน่นโดยไม่ต้องอธิบายเป็นตัวอักษรยาวๆ ผมมักจะรู้สึกว่ามังงะให้จังหวะที่คุมได้แตกต่างจากนิยาย ซึ่งนิยายต้องใช้ภาษาพรรณนาเพื่อพาเราเข้าไปในหัวของตัวละคร เช่น การเล่าเหตุผลภายในความคิด การเรียงความทรงจำ หรือบทสนทนาภายในที่ยาวขึ้น นิยายอย่าง 'The Name of the Wind' แสดงให้เห็นว่าการใช้คำสามารถเปิดช่องให้ผู้อ่านเติมเต็มภาพเองได้ ส่วนมังงะกลับให้ภาพที่ชัดเจนกว่าและลดช่องว่างสำหรับจินตนาการทางภาพลง แต่กลับเพิ่มมิติทางภาพและเทคนิคการเล่าเรื่องแบบภาพรวม สิ่งที่ผมชอบเป็นพิเศษคือการได้เห็นฉากเดียวกันถูกขยายในนิยายด้วยความลึกของความคิด หรือถูกย่อแล้วให้พลังในมังงะ ทั้งสองมีภาษาของตัวเอง: นิยายเน้นการสำรวจจิตใจและจังหวะการอ่าน ในขณะที่มังงะเล่นกับมุมกล้อง ไทม์มิ่งของแผงภาพ และการเรียงหน้ากระดาษ เลยทำให้แต่ละสื่อเหมาะกับเรื่องบางประเภทมากกว่า อีกทั้งการดัดแปลงข้ามสื่อบ่อยครั้งก็เป็นความสนุกที่ต่างกันไปอีกแบบ

การแปลงานจากหน้ากระดาษไปสู่ภาพเคลื่อนไหวของ 'สตารี่ ไนท์' ทำให้มุมมองและจังหวะของเรื่องเปลี่ยนไปมากกว่าที่คิดได้ล่วงหน้า เมื่อลงลึกในนิยาย ฉากกลางทุ่งดาวที่ตัวเอกยืนมองฟ้าเป็นบทสนทนาภายในยาว ๆ กับตัวเอง มันเป็นบทที่ขยายความคิดและความทรงจำ ย้อนไปถึงอดีตเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อธิบายเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจของเขาในตอนต่อมา การอ่านบทนั้นทำให้รับรู้ถึงน้ำหนักจิตใจและเหตุผลที่ดูซับซ้อน แต่พอเป็นอนิเมะ ฉากเดียวกันถูกย่อเหลือเป็นมอนทาจพร้อมดนตรี บางส่วนของโมโหหรือความลังเลถูกสื่อด้วยฉากตัดต่อและการแสดงหน้าตา แทนคำอธิบายยืดยาว ด้านโลกทัศน์ นิยายเติมรายละเอียดโลกที่ตัวละครเดินผ่าน—บรรยากาศเมือง กลิ่นอาหาร การอธิบายระบบความสัมพันธ์ทางสังคมซึ่งทำให้เหตุการณ์เล็ก ๆ มีความหมายมากขึ้น ในขณะที่อนิเมะใช้ภาพและสีเพื่อสื่อแทนรายละเอียดบางอย่าง จังหวะตอนจึงเร็วขึ้น และบางบทที่เป็นพื้นหลังถูกตัดออกไปเพื่อรักษาความต่อเนื่องของภาพรวม จึงไม่แปลกที่ตัวละครรองหลายตัวในนิยายจะได้รับบทบาทและความลึกมากกว่า ขณะที่เวอร์ชันอนิเมะเลือกขับเคลื่อนเรื่องด้วยตัวเอกและฉากสำคัญเท่านั้น โดยรวมแล้วฉันรู้สึกว่าสองเวอร์ชันเติมเต็มกัน—นิยายให้เนื้อในจิตใจ ส่วนอนิเมะให้ประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส ฉากที่ชวนคิดในหน้ากระดาษบางท่อนเมื่อเห็นในอนิเมะกลับกลายเป็นความทรงจำภาพเคลื่อนไหวที่คงอยู่ได้นานขึ้น

นี่คือความต่างที่ฉันเห็นได้ชัดเมื่อเทียบระหว่างนิยายกับฉบับมังงะของ '7 วัน นี้ พี่ ขอ เป็น พระเจ้า'—ทั้งสองสื่อใช้วิธีเล่าเรื่องคนละแบบจนให้ความหมายไม่เหมือนกันเลย ในนิยายมีพื้นที่ให้ความคิดภายในของตัวละครกว้างกว่าเยอะ ทำให้บางช่วงที่ตัวเอกตัดสินใจอยากเป็นพระเจ้ามีเลเยอร์ของความขัดแย้งภายในและการไตร่ตรองเชิงปรัชญา ฉบับมังงะกลับเลือกใช้ภาพนิ่ง เฟรม และการเว้นช่องว่างระหว่างป้ายคำพูดเพื่อสื่ออารมณ์แทนคำบรรยายยาว ๆ นั่นทำให้ฉากเดียวกันรู้สึกฉับไวกว่าและตีความได้เป็นภาพแทนมากขึ้น อีกจุดที่ต่างชัดคือรายละเอียดรอง ๆ ที่นิยายขยาย เช่น ประวัติของชุมชนเล็ก ๆ หรือแรงจูงใจย่อยบางอย่าง ในมังงะบางครั้งถูกตัดหรือย่อเพื่อรักษาจังหวะการอ่าน แต่ก็มีฉากใหม่ ๆ ที่ใส่ภาพใบหน้า แววตา และท่าทางของตัวละครซึ่งนิยายไม่สามารถส่งมอบได้เต็มที่ ผลลัพธ์คือโทนอารมณ์เปลี่ยน ทั้งสองเวอร์ชั่นจึงให้ประสบการณ์ต่างกัน แต่ก็น่าสนใจทั้งคู่ในแบบของตัวเอง

พอพูดถึง 'ผีเสื้อราตรี' ฉบับมังงะกับนิยาย ความแตกต่างแรกที่เด้งเข้ามาคือจังหวะการเล่าเรื่องและพื้นที่ให้ความคิดภายในของตัวละคร ฉากยาว ๆ ในนิยายมักให้เวลาสำรวจความคิด คำบรรยายเชิงความทรงจำ และรายละเอียดของสภาพแวดล้อม เหมือนนั่งอ่านจดหมายจากคนในเรื่องที่เล่าช้า ๆ ฉบับมังงะกลับเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นให้เป็นภาพชัด ๆ หน้าตา แสง เงา และช็อตคอมโพสซิ่งที่ดึงอารมณ์ทันที ตัวอย่างที่ชัดคือช่วงเปิดเรื่อง: นิยายอาจเริ่มด้วยบทบรรยายยาวเกี่ยวกับบ้านเก่ากับเสียงฝน ส่วนมังงะจะจับเฟรมเดียวของหน้าต่างที่มีหยดน้ำแล้วเดินกล้องตัดเร็วเพื่อพาเราเข้าสู่ฉากต่อไป อีกจุดคือบทสนทนาและการลดบทบาทของคำอธิบายในมังงะ พอไม่มีคำบรรยายแฝง งานภาพต้องแบกรับความหมายหลายชั้น ทำให้บางมู้ดถูกย้ำด้วยหน้ากระดาษหรือแพนเนลมากกว่าคำพูด ในทางกลับกัน นิยายมอบพื้นที่ให้ความสัมพันธ์ค่อย ๆ เติบโตด้วยบทความในใจที่ละเอียด จึงเหมาะกับคนรักความรู้สึกเชิงลึก แต่ถาชอบการตีความผ่านภาพและใบหน้า มังงะจะให้ความสวยงามแบบทันทีและเข้มข้นกว่า ซึ่งสำหรับฉันแล้วทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันได้ดี ต่างคนต่างมีเสน่ห์ของตัวเอง

การอ่าน 'นิฮง' เวอร์ชันนิยายทำให้ฉันเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่มังงะมักจะฉายไม่หมด ตัวหนังสือเปิดทางให้ใครก็ได้จินตนาการโลกของเรื่องด้วยมุมมองในหัวของตัวละคร ซึ่งในมังงะต้องพึ่งภาพและบันทึกบทสนทนาเป็นหลัก ฉันชอบที่นิยายมักเพิ่มชั้นของความคิด การบรรยายกลิ่น เสียง และความรู้สึกภายในจิตใจที่ทำให้บางฉากดูหนักแน่นขึ้น ตัวอย่างเช่น เมื่อเทียบกับการ์ตูนเรื่องราวแนวคอเมดี้-ดราม่าอย่าง 'Komi Can't Communicate' ในเวอร์ชันนิยายจะมีสเปซให้ตัวละครภายในอธิบายความกังวลหรือความอึดอัด ทำให้ตั้งคำถามเกี่ยวกับความเงียบที่ดูเรียบง่าย แต่มีกลไกลึกซ้อนกว่า ในมังงะฉากที่เงียบอาจถูกแสดงด้วยการเว้นช่องหรือภาพเฟรม แต่ไม่ได้ให้เสียงในหัวเต็มที่เหมือนหนังสือ อีกเรื่องคือจังหวะของเรื่อง นิยายสามารถยืดหรือหดจังหวะได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องพื้นที่หน้ากระดาษหรือเวลาฉาย จึงมีอิสระในการทำโครงเรื่องย่อยหรือใส่เบื้องหลังตัวละครที่มังงะอาจต้องตัดทอนเพื่อไม่ให้เนื้อหาหนักเกินไป ผลลัพธ์คือฉบับนิยายของ 'นิฮง' มักให้ความลุ่มลึกทางอารมณ์และการสะท้อนมากกว่า ขณะที่มังงะจะเด่นเรื่องจังหวะภาพและพลังของภาพนิ่งที่สื่ออารมณ์ได้ทันที ซึ่งทั้งสองแบบมีเสน่ห์ต่างกัน แต่เมื่อต้องการเข้าใจตัวละครให้ลึกจริง ๆ ผมมักเลือกนิยายมากกว่า

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือจังหวะการเล่าเรื่องที่ถูกขยายออกให้ช้าลงมากกว่าเวอร์ชันมังงะ ซึ่งทำให้รายละเอียดเล็กๆ ถูกเติมเต็มเพื่อให้ฉากดูทรงพลังขึ้น ฉากต่อสู้ในช่วงนั้นของ 'วันพีช' มักถูกยืดให้มีช็อตเซ็ตติ้งยาวขึ้น มุมกล้องซูม ปล่อยให้ดนตรีสะกดความรู้สึก และใส่คัทอินปฏิกิริยาของตัวละครเสริม เช่น ฉากที่ตัวละครตัวรองแสดงอาการตกใจหรือยืนมองสถานการณ์นานขึ้นโดยไม่มีบทพูดมากนัก ผลคืออารมณ์ในฉบับอนิเมะจะหนักขึ้นหรือบางทีก็เวิ่นเว้อกว่ามังงะ แต่ฉันชอบมุมนี้เพราะบางครั้งฉากเล็กๆ เหล่านั้นทำให้การตัดสินใจของตัวเอกดูมีน้ำหนักขึ้น อย่างเช่นช่วงที่ศึกใหญ่กำลังจะปะทุ แอนิเมะอาจใส่ช็อตของชาวบ้านหรือวิวกว้างๆ เพื่อสร้างความตึงเครียด ซึ่งในมังงะจะถูกข้ามไปหรือย่อให้กระชับกว่า ถ้าคุณคาดหวังความกระชับแบบตอนกระดาษ ให้เตรียมใจว่าจะเจอการขยายจังหวะแบบนี้ในตอน 361 ของ 'วันพีช' — มันทำให้บางฉากดูยิ่งใหญ่ขึ้น แต่บางครั้งก็รู้สึกเหมือนยืดเวลาเพื่อรอเนื้อเรื่องหลักต่อไป

อ่าน 'นิยายเที่ยงคืน' จบแล้ว ผมรู้สึกว่าโลกข้างในของตัวละครยังคงอยู่กับผมยาวกว่าฉบับหนังมาก เพราะในหน้ากระดาษมีพื้นที่ให้เลาะทุกความคิดที่ซ่อนอยู่ เหตุผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ตัวเอกตัดสินใจ หรือฉากที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ขยายออกเป็นความทรงจำ นั่นคือสิ่งที่นิยายทำได้ดี มันให้รายละเอียดภายใน—บทสนทนาที่ตัดกันเอง ความกลัวที่ไม่ต้องพูดออกมา แต่คนอ่านเข้าใจได้จากประโยคสั้น ๆ หรือจากภาพเปรียบเปรยหนึ่งประโยค ฉบับหนังต้องย่อ ต้องเลือก ต้องแปลงความคิดเป็นการกระทำหรือภาพ ทำให้หลายฉากที่ในหนังกลายเป็นสัญลักษณ์แทนการอธิบายยาว ๆ การปรับโครงเรื่องและจังหวะคือความต่างใหญ่ของทั้งสองรูปแบบ บรรทัดในนิยายสามารถพาเรากลับไปมาตัดสลับเวลาได้ง่าย แต่วงเวลาหนังถูกจำกัดด้วยเวลา ฉบับภาพยนตร์มักรวมฉากย่อยของตัวละครรองเข้าด้วยกัน ตัดซีนซ้อนที่ไม่จำเป็นออก และบางครั้งก็เปลี่ยนลำดับเพื่อรักษาจังหวะอารมณ์ ตัวอย่างที่เห็นชัดในงานดัดแปลงหลายเรื่องคือการลดบทสนทนาภายในแทนด้วยมุมกล้องและเสียงประกอบ—สิ่งที่ภาพยนตร์ทำได้ดีคือการใช้แสง สี และดนตรีสร้างบรรยากาศ เช่นในฉากกลางคืนที่หนังอาจใช้เสียงสายฝนและแสงนีออนให้ความรู้สึกโดดเดี่ยว ขณะที่นิยายจะอธิบายความคิดที่ฉายซ้อนอยู่ระหว่างเสียงฝน นึกถึงวิธีที่ 'The Girl with the Dragon Tattoo' เวอร์ชันภาพยนตร์เลือกสื่อความตึงเครียดด้วยจังหวะภาพตัดและซาวด์แทร็ก หรืออย่าง 'Drive My Car' ที่ใช้ความเงียบและการถ่ายภาพแทนคำบรรยายยาว ๆ การตีความตัวละครยังเปลี่ยนไปตามการแสดงของนักแสดง หน้าจอใส่ภาพลักษณ์และน้ำเสียงให้ตัวละครทันที บางอย่างกลายเป็นของจริงและชัดเจนขึ้น บางอย่างหายไปเพราะไม่มีที่ว่างให้ไหลลื่นเหมือนในหน้าเล่ม ความสัมพันธ์บางคู่ในนิยายที่ค่อย ๆ ก่อตัวอาจถูกทำให้ชัดขึ้นหรือกระชับลงในหนัง สุดท้ายแล้ว ความประทับใจที่เก็บกลับบ้านแตกต่างกัน ขณะที่นิยายให้เวลาทบทวนและจินตนาการ ภาพยนตร์ให้แรงกระแทกแบบเสี้ยววินาทีซึ่งอาจติดตา หรือทำให้คุณกลับมาคิดต่อในแบบที่ต่างออกไป ทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ของตัวเอง แต่สำหรับผม การได้อ่านบรรทัดเล็ก ๆ ที่ซ่อนความหมายคือสิ่งที่ยังคงทำให้เรื่องนี้อิ่มเอมในใจนานกว่า

การแปลภาพจากหน้ามังงะสู่จออนิเมะของ 'Alien X' ทำให้ผมรู้สึกได้ชัดว่าทีมสร้างเลือกนำเสนอเรื่องในโทนที่ต่างจากต้นฉบับมากกว่าที่คิด ในมังงะต้นฉบับบรรยากาศมักถูกสร้างด้วยภาพขาว-ดำ การใช้เส้นเงาและช่องว่างของมุกคามในการเล่าเรื่อง ทำให้ผู้อ่านเติมความว่างเปล่าและความไม่แน่นอนได้เอง ฉะนั้นฉากเงียบหรือมุมมองภายในของตัวละครบางครั้งยาวเหยียดในหน้ากระดาษเดียว แต่พอเป็นอนิเมะทีมงานกลับใช้ดนตรีประกอบ สี และจังหวะการตัดต่อจัดการกับพื้นที่ว่างนั้น แทนที่จะทิ้งให้คนดูคิดเอง พวกเขาเลือกชี้นำอารมณ์ชัดเจนขึ้น ผมชอบตรงนี้ที่มันเปลี่ยนความลึกลับจากความพร่ามัวในมังงะเป็นความเข้มข้นที่สัมผัสได้ทันทีในฉากสำคัญ นอกจากสีและดนตรีแล้ว โครงเรื่องบางส่วนถูกปรับจังหวะอย่างเห็นได้ชัด บทบางตอนที่ในมังงะเดินหน้าเร็วและกระชับ กลายเป็นตอนยืดเพื่อเพิ่มรายละเอียดพื้นหลังหรือพัฒนาความสัมพันธ์ตัวละครให้ลึกขึ้น ซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ผมยอมรับว่าฉากเพิ่มบางชิ้นทำให้ตัวร้ายมีมิติขึ้น แต่บางครั้งก็ทำให้ความตึงเครียดของเรื่องหลักอ่อนไป บทพูดในอนิเมะยังแปลกที่มีการเปลี่ยนสำนวนบางบรรทัดเพื่อให้กลมกลืนกับการพากย์เสียงและการเคลื่อนไหวบนจอ ซึ่งทำให้เนื้อหาเข้าได้กับคนที่ไม่อ่านมังงะ แต่ผู้ที่คุ้นกับต้นฉบับอาจรู้สึกว่าประโยคคลาดเคลื่อนจากน้ำเสียงต้นฉบับ สุดท้ายในมุมมองการออกแบบตัวละครและภาพเคลื่อนไหว อนิเมะให้ความสำคัญกับรายละเอียดเคลื่อนไหวและฉากแอ็กชันมากขึ้น เส้นหน้าในมังงะที่ดูดิบและคม กลายเป็นงานสีเรียบร้อยและมีแสงเงา ซึ่งช่วยให้ฉากต่อสู้ดูอลังการขึ้น แต่ก็ลดความกระด้างแบบสไตล์ผู้เขียนต้นฉบับลงไป ผมชอบทั้งสองแบบในแบบของมัน — มังงะให้จินตนาการและช่องว่างให้คิดต่อ ส่วนอนิเมะให้ประสบการณ์ตรงที่หนักแน่นและต่อเนื่อง — แล้วแต่คนดูจะชอบแบบไหนมากกว่า