ซีกโลกใต้เข้าหน้าหนาวเดือนไหนเมื่อเทียบกับไทย?

เขาเป็นเหมือนสายลมพลิ้วอ่อนที่พัดผ่านมาให้ 'กล้วยไม้น้อย' อย่างเธอรู้สึกเย็นสบาย ทว่าสายลมนั้นกลับก่อตัวขึ้นเป็นมรสุมร้าย เพียงเพราะคิดว่าเธอคือชู้ของแฟนน้องสาวเขา

“อ้อมกอดท่านหนาวเหน็บดังเช่นเหมันต์ฤดู เมื่อรักแล้วต้องเจ็บปวดเจียนตาย ข้าขอจากไป อยู่อย่างเดียวดาย ปราศจากรักในทุกชาติภพ แม้พานพบ ก็ไม่ขอรักท่านอีก” “พานพบครานี้ ข้ายอมทำเพื่อเจ้า แม้ต้องสูญเสียทุกอย่าง แต่จะไม่ยอมสูญเสียเจ้าเด็ดขาด”

“ยามอยู่ในวังหิมะโปรยท่านไล่ข้าดั่งหมูหมา แต่เหตุใดในฝันท่านถึงกอดข้าแน่นปานจะกลืนกินเช่นนี้เล่ามหาเทพ!”

นาน ๆ จะได้ออกมาชมแสงสีกับเขาสักที แต่ปรากฏว่ายังไม่ทันพ้นเที่ยงคืนดี เธอก็ถูกเขาล่อลวงแล้วลากไปเคาท์ดาวน์ด้วยกันต่อที่บนเตียงเสียแล้ว

ภรรยาของผมคือนักเดินทางข้ามมิติ กฎข้อห้ามคือไม่อนุญาตให้มีความรู้สึกผูกพันกับคนในมิติเล็กๆ แห่งนี้ แต่เธอกลับตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกพบ และทุกครั้งที่เธอหวั่นไหว จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกทึ้ง เธอทนรับความทรมานเช่นนี้มาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง ต่อมา ผมถูกลักพาตัวไปที่พม่าตอนเหนือ ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทุบตีอย่างหนักตลอดทั้งวัน ในตอนที่กำลังจะสติแตก ผมก็นึกถึงวิธีลับที่จ้านจิ้งเคยสอนไว้ มันคือวิชาที่ใช้ติดต่อกับเธอในต่างโลก ทว่าหลังจากที่ทำสำเร็จ ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้านจิ้งกับอาจารย์ที่ปรึกษาจากต่างโลกของเธอ "จ้านจิ้ง เธอติดต่อกับพวกองค์กรใต้ดินให้ไปลักพาตัวซูรุ่ยมาได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่สุดที่รักของเธอหรือไง?" น้ำเสียงของภรรยาเย็นชาและแข็งกร้าว "เคราะห์กรรมครั้งนี้เดิมทีพระรองอย่างเจิ้นถิงต้องเป็นคนรับไว้ เพื่อช่วยเขา ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ซูรุ่ยคือพระเอกของโลกใบนี้ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอกค่ะ" "รอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ฉันก็จะสามารถอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้เขาอย่างดีเลยล่ะ" ผมปวดใจจนแทบขาด ในยามที่พวกเดนมนุษย์เหล่านั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ ผมก็ละทิ้งการดิ้นรนขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง

จากโลกปัจจุบัน สู่ตำหนักเย็นแห่งต้าเหยียน เธอทะลุมิติ มาเป็นพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง เป็นเวลาเกือบสามปี ในตำหนักที่เงียบเหงา และ เธอกลายมาเป็นพระชายาที่ลำบากที่สุด แต่ว่า... เธอมีระบบปลูกผักติดตามมาด้วย สามารถเข้าไปปลูกผักในระบบ และ มีร้านค้าข้างใน ราวกับมีร้านสะดวกซื้อส่วนตัว แต่ใช้คะแนนจากระบ เธอก็ไม่ง้อใคร แต่ก่อนอื่นต้องออกไปจากตำหนักเย็นเสียก่อน “ตำหนักเย็นหรือ ไม่ใช่ปัญหาเสียหน่อย คนอย่างข้าไม่ง้อใคร”