ตอนที่ 1

สองเดือนก่อน

ภายในรีสอร์ตหรูใกล้ทะเล ปลายฝน อัครินทร์เดชา สาวสายวัยยี่สิบห้าปีผู้เป็นทายาทคนที่สามของตระกูล เธออยู่ในชุดจั๊มสูทสีครีมและกำลังเดินไปยังเบื้องหน้าอย่างวิตก โดยมีเพื่อนสนิทอย่าง พัทริน เดินตามหลังมา เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นดังขึ้นอย่างถี่รัว บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้สวมใส่ที่สงสัยว่ามีคนรักพาชู้มานอนด้วย

เวลาในตอนนี้คือสามทุ่ม นายพงษ์ ชายวัยสี่สิบผู้ทำหน้าที่ดูแลรีสอร์ตให้เจ้านายในช่วงกลางคืน ไม่อาจปล่อยให้คนนอกบุกเข้าไปรบกวนลูกค้าได้ จึงพยายามเอ่ยปากห้ามอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ทำได้แค่ห้ามเพราะไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัว

ก่อนที่ผู้มาเยือนจะเดินไปถึงบ้านน็อกดาวน์หลังสุดท้าย นายพงษ์จึงทำใจกล้าขวางทางไว้อีกครั้ง ถึงแม้จะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการมาหาแฟนที่ชื่อภาวิน แต่เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ทะเลาะเบาะแว้งกันจึงจำเป็นต้องรอให้เจ้านายสาวมาถึงก่อน เพื่อเจรจากันดีๆ

“ให้หนูเข้าไปเถอะค่ะ”

“เอ่อ… แต่ว่า… ลูกค้าสั่งไว้ว่าห้ามไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนนะครับ รอให้เจ้านายผมมาก่อนดีกว่า แล้วค่อยคุยกันอีกทีว่าจะเอายังไง” คนที่ชายวัยสี่สิบกล่าวถึงก็คือ รดา เขมรักษ์ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ เจ้าตัวพักอยู่ในบ้านสองชั้นตรงทางข้าง ซึ่งโทรบอกกันแล้วเมื่อครู่ แต่กว่าจะเดินมาถึงก็ต้องใช้เวลา

“พี่วินสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนงั้นเหรอ” ปลายฝนพึมพำเสียงเบา เธอรู้สึกจุกในอกอยู่ไม่น้อยเพราะแฟนหนุ่มที่อายุมากกว่าสองปีทำให้คิดมาก จากที่ไม่เชื่อว่าเขาจะแอบมานอนกับชู้ ก็เริ่มจะเชื่อแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง

“รออีกนิดนะครับ” นายพงษ์ย้ำอีกเพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

“ฝน พัท” เสียงของรดาดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาดูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนที่รู้จักกันมานานน้ำตาคลอ เธอจึงส่งสายตาบอกนายพงษ์เป็นเชิงว่าให้ถอยออกไปก่อน

“ดา นี่คือรีสอร์ตของแกใช่ไหม”

“ใช่ เพิ่งเปิดได้ไม่ถึงปีเอง ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก แล้วแกกับยัยพัทมาที่นี่ได้ยังไง มาหาใคร” รดาถามกลับ

“ฉันมาหาพี่วิน” ปลายฝนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็รู้จักภาวินพอๆ กับที่เธอรู้จัก เพราะเคยเรียนที่เดียวกันมาก่อน ถ้าเขามาที่นี่ แน่นอนว่าต้องเห็น

“เขาพักอยู่ที่นี่เหรอ ฉันเพิ่งขับรถมาถึงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเอง เลยไม่รู้ว่าวันนี้มีใครมาพักบ้าง ว่าแต่… มีเรื่องอะไรกัน?”

“มีคนชวนเขามา ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันเรื่องที่เขาเริ่มทำตัวเหินห่าง แล้วเพื่อนของเขาที่ไม่ประสงค์ออกนามก็แช็ตมาบอกว่าเขากำลังคุยกับอีกคน มีหลักฐานในโทรศัพท์ เมื่อวานฉันเลยถือวิสาสะเปิดดูโทรศัพท์เครื่องนั้น ถึงได้รู้ว่าเขานอกใจฉันจริงๆ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็คือน้องสาวของแก”

“ฮะ? แน่ใจเหรอ แกรู้จักน้องฉันด้วยเหรอ” รดาถามอย่างงุนงงเพราะไม่เคยแนะนำน้องสาวให้เพื่อนรู้จักเลย ซึ่งคนที่ถูกกล่าวถึงก็คือน้องสาวต่างแม่ของเธอเอง ชื่อเอื้องฟ้า แต่แม่ของเธอไม่ชอบหน้าเท่าไร เหตุเพราะเด็กคนนี้เกิดจากเมียน้อย

ได้ยินว่าพ่อแอบนอกใจแม่จนเป็นเหตุให้มีลูกกับผู้หญิงคนนั้น แต่นางก็มาเสียชีวิตเพราะถูกรถชนตอนที่เอื้องฟ้าอายุแค่สามขวบ ท่านจึงฝากให้แม่ยายดูแลเรื่อยมาโดยแอบส่งเงินให้ประจำ

ทว่าความก็มาแตกตอนที่ผู้เป็นยายของเด็กเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว พ่อจึงจำเป็นต้องรับลูกอีกคนที่ตอนนั้นอายุเก้าขวบมาอยู่ด้วย เป็นเหตุให้แม่ของเธอไม่พอใจ จนถึงขั้นสั่งไม่ให้ลูกเมียน้อยเข้าไปป้วนเปี้ยนในบ้านหลังใหญ่ที่ใช้เงินของนางสร้างขึ้นมา

คนเป็นพ่อไม่อยากมีปัญหากับเมียหลวง จึงให้ลูกไปอยู่ในบ้านหลังเล็กที่ติดกัน ซึ่งเป็นบ้านที่ปล่อยให้คนนอกมาเช่า โดยให้แม่บ้านไปนอนเป็นเพื่อนและช่วยเลี้ยงดูในยามที่ตนไม่อยู่

ทว่าปัจจุบันพ่อกับแม่ของเธอหย่ากันแล้ว เหตุเพราะทะเลาะกันเรื่องเงินซึ่งเป็นปัญหาคาราคาซังมานาน ท่านทั้งสองจึงตัดสินใจแยกทางกันเมื่อสองปีก่อน คนน้องออกไปเช่าบ้านอยู่กับพ่อ ส่วนคนพี่อยู่กับแม่ที่บ้านหลังเดิม

รดาเองถึงแม้จะมีเบอร์โทรของน้อง แต่ก็ไม่ได้ไปเยี่ยมกัน นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่รู้ความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเท่าใดนัก

“เอาเป็นว่าฉันรู้จักก็แล้วกัน”

“ฉันว่าแกน่าจะเข้าใจอะไรผิดแล้วแหละ จริงอยู่ที่ว่าพี่วินกับยัยเอื้องรู้จักกัน แต่เขาก็มองยัยเอื้องเป็นน้องมาตลอดเลยนะ คงไม่แอบกินกันหรอก”

“ฉันไม่อยากคิดนะ แต่แช็ตนี่มันทำให้ฉันมองในแง่ดีไม่ได้จริงๆ” ปลายฝนหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดู เป็นภาพการสนทนากันทางข้อความที่เธอใช้โทรศัพท์ของตัวเองถ่ายเก็บไว้