บทที่ 1

"จิ๊ๆ กระดูกหมอนี่แข็งชะมัด"

เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้นพร้อมความเย้ยหยัน ตามมาด้วยความเจ็บปวดแปลบจากขาซ้ายของผม

ความเจ็บปวดเจียนตายนั้น ทำให้ผมทนไม่ไหวจนต้องส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาในที่สุด

"แหม ในที่สุดก็ยอมส่งเสียงแล้วเหรอ?"

ผู้หญิงคนแรกดูเหมือนจะเริ่มสนใจขึ้นมา

ในที่สุดผมก็ฝืนลืมตาขึ้น ผู้หญิงตรงหน้าแต่งหน้าจัดจ้าน บนใบหน้ามีรอยยิ้มตื่นเต้นอย่างคนโรคจิต

ในมือของเธอถือท่อนเหล็กเผาไฟจนแดงก่ำ แกว่งไปมาตรงหน้าผม ก่อนจะแทงพรวดเข้าที่หน้าอกของผมอย่างแรง

"อ๊าก!" ผมแผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา

รู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในอกกำลังจะถูกลวกจนสุก ความรู้สึกแสบร้อนลุกลามไปตามเส้นประสาททุกเส้น

"ต้องแบบนี้สิ ไม่ร้องแล้วมันจะไปสนุกอะไรล่ะ"

หญิงสาวหัวเราะอย่างพึงพอใจ แล้วเอาท่อนเหล็กจี้เข้าที่หน้าอกอีกข้างของผม

ผมกัดฟันกรอด พยายามอย่างหนักที่จะไม่ส่งเสียงร้องออกมา

ผมรู้ดีว่า ยิ่งผมดิ้นรน พวกเธอก็ยิ่งตื่นเต้น

ผมทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับเรื่องทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ และภาวนาให้มันจบลงโดยเร็ว

เอ็นแขนขาของผมถูกตัดขาดไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมก็เหมือนผ้าขี้ริ้วขาดๆ ผืนหนึ่ง ที่ปล่อยให้พวกเขาย่ำยีตามใจชอบ

"นี่ชิ้นที่เท่าไหร่แล้ว ครบเครื่องทรมานแปดชนิดหรือยัง?"

เสียงของจ้านจิ้ง ยังคงเย็นชาและกังวานใสเหมือนเคย

"ชิ้นที่เจ็ดแล้ว จำเป็นต้องจำลองสถานการณ์ให้เหมือนขนาดนี้เลยเหรอ?"

เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาแฝงความเวทนาอยู่ลึกๆ "เธอก็รู้ดีว่าคนที่ช่วยเธอไว้ตอนนั้นคือซูรุ่ย แล้วทำไมเธอถึงต้องไปตอบแทนบุญคุณที่เจิ้นถิงด้วยล่ะ?"

ขนตาของผมสั่นไหวเล็กน้อย

เหตุการณ์ดินถล่มในตอนนั้น ผมเสี่ยงชีวิตขุดร่างของเธอขึ้นมาจากกองหิน แบกเธอไปยังพื้นที่ปลอดภัย จนสุดท้ายผมก็หมดแรงและสลบไป

แต่พอฟื้นขึ้นมา เธอกลับยืนกรานเสียงแข็งว่าเจิ้นถิงคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้

ไม่ว่าผมจะอธิบายยังไง เธอก็ไม่เชื่อ

ที่แท้... ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อ แต่เธอจงใจทำแบบนั้นต่างหาก

"การที่ฉันแต่งงานกับซูรุ่ย ก็ถือว่าทรยศต่อความรักความทุ่มเทของเจิ้นถิงมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาเจอเรื่องพวกนี้อีก"

"ผู้ชายคนหนึ่งถ้าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ชีวิตก็พังทลายกันพอดี"

จ้านจิ้งถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจและรู้สึกผิด

ผมนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานสกปรกๆ หัวเราะออกมาจนน้ำตาไหล

เธอรู้เต็มอกว่าผู้ชายที่เจอเรื่องแบบนี้ชีวิตต้องพังทลาย แต่เธอก็ยังใจร้ายกับผมได้ลงคอ

ปากก็พร่ำบอกว่ารักผม แต่กลับผลักผมลงนรกด้วยมือของเธอเอง

แบบนี้... ไม่ถือว่าเธอทรยศผมหรอกเหรอ?

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดมาจากช่องท้อง ผมหอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็กลั้นไม่ไหวจนต้องกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

ผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจกลัว

"เขาเป็นอะไรไปน่ะ คงไม่ได้กำลังจะตายหรอกนะ"

เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาก็เริ่มลุกลี้ลุกลนขึ้นมาเช่นกัน