ตอนจบของ วน แปลความหมายว่าอะไร

สองชาติภพที่จ้าวเนี่ยนจินวอนขอความรักจากชางเหวินหยวน ถึงขั้นตายแทน หวังให้อีกฝ่ายซึ้งใจ ทว่าเขากลับไม่หันมองสักนิด มาคราวนี้นางจึงไม่คิดจะต่อวาสนากับเขาอีก จะหนีไปให้ไกลห่าง แล้วไยเขาต้องดึงรั้งนางไว้ เรื่องย่อ : จ้าวเนี่ยนเจินสูญเสียเวลาถึงสองชาติไปกับการรอคอยความรักจากบุรุษที่ไม่เคยเห็นค่านาง ไม่เพียงแต่เขาไม่รัก แต่เขายังแต่งสตรีอื่นเข้ามาเป็นฮูหยินรอง กระนั้นเนี่ยนเจินก็ไม่ลดละความพยายาม มอบชีวิตให้ชางเหวินหยวน ยอมตายแทน เพื่อหวังจะได้รับความรัก แต่มันก็เป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ เท่านั้น เมื่อได้รับโอกาสให้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง ในชาตินี้จ้าวเนี่ยนเจินจะสนใจเพียงตนเองและคนที่รักนางเท่านั้น จะไม่เอาชีวิตไปผูกติดกับชางเหวินหยวนอีก แต่เหตุใดพอนางไปยกเลิกการหมั้น อีกฝ่ายกลับมัดมือชก กำหนดวันแต่งให้เร็วขึ้นเสียอย่างนั้น “ข้ามาเพื่อถอนหมั้น ท่านฟังไม่เข้าใจหรืออย่างไร” “เข้าใจ เจ้าต้องการเปลี่ยนจากการหมั้นเป็นการแต่งแทน” “ไม่ใช่! หูตึงหรือ ข้าจะถอนหมั้น! ยกเลิกทั้งหมด” “มิต้องร้อนใจไป ข้าจะให้ท่านพ่อหาฤกษ์ที่เร็วที่สุด” “…”

จนกระทั่งอันหรานไปเจอบันทึกการหวนพบกันอีกครั้งที่อัปเดตในแอ็กหลุมของจี้หวยอัน เธอถึงได้รู้ว่าสามีที่แต่งงานกันมาสามปี คนที่เขารักมาตลอดกลับเป็นน้องสาวของเธอเอง วันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน จี้หวยอันกำลังนั่งกินหม้อไฟกับไป๋เยวี่ยกวงอย่างน้องสาวของเธอ และคว่ำสายโทรเข้าจากเธอลงบนโต๊ะเบา ๆ เขาพูดว่า “ซูอี้ไม่ค่อยได้กลับมา เดือนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเธอบ่อยหน่อย” ตอนทำคีโมจนทั้งอาเจียนทั้งหมดสติ เขากลับเขียนลงในไดอารี่ว่า “พาเธอเดินไปตามถนนร่มไม้ในมหาวิทยาลัยเก่า เหมือนทุกอย่างย้อนกลับไปเมื่อวาน” เจ็บปวดจนกระอักเลือดต่อหน้าเขา แต่เขากลับรีบจากไป “หมาของซูอี้ป่วย ผมจะพาเธอไปดูหน่อย” ตอนที่เธอตายอย่างเดียวดายในห้องผู้ป่วยคืนข้ามปี เขากลับกำลังชนแก้วอยู่ใต้ดอกไม้ไฟกับ “ครอบครัว” เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อันหรานก็ย้อนกลับมายังจุดเปลี่ยนของโชคชะตา จี้หวยอันตาแดงก่ำ วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ “อันหราน ชาตินี้ผมจะไม่มีวันทำผิดต่อคุณอีก!” แต่เธอกลับหันหลังอย่างสงบนิ่ง “คุณจี้ ขอทางหน่อย ชีวิตทั้งชาติของคุณ ฉันไม่ขอร่วมทางด้วยอีกแล้ว”

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

ถูกคนรักหักหลัง ครอบครัวถูกสังหารทั้งตระกูล ในมือนางจึงเหลือเพียงความแค้นจะให้นางปล่อยวางได้อย่างไร นางมิอาจปล่อยวางความแค้นลงได้ ส่วนเขาก็มิอาจปล่อยนางให้จากไปได้เช่นกัน คนหนึ่งคิดว่าอีกฝ่ายลุ่มหลงสตรีตามประสาบุรุษทั่วไปอีกไม่ช้าคงแปรเปลี่ยน แม้ลึก ๆในใจก็หวังให้เขาดีกับนางเช่นนี้ หลงใหลนางเช่นนี้ตลอดไป ทุกครั้งที่รู้สึกว่าเขามั่นคงและจริงใจต่อนาง ความหวาดระแวงที่จะถูกหักหลังก็ฉุดรั้งกลับมาอยู่ที่เดิม คิดว่าเขาเหมือนบุรุษทั่วไป นางมิเพียงแต่หลอกหลวงความรู้สึกหยางซวี่เหวิน ในขณะเดียวกันหลอกความรู้สึกตนเองไปด้วย ส่วนอีกคนคิดว่าอีกฝ่ายยืมมือตนเองเพื่อความแค้น แต่ก็เต็มใจที่จะช่วย แม้สักวันเมื่อความแค้นหมดลงนางอาจจะทิ้งเขาไป ปกครองเมือง ยืนเหนือบุรุษมากมายจะฉุดรั้งสตรีนางหนึ่งเอามิได้เชียวหรือ

เพราะรักนางจึงยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับมอบความรักให้สตรีอื่น ในเมื่อเดินมาจนถึงสุดทางแล้วนางก็ไม่คิดจะยื้อไว้อีกต่อไป ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว ส่วนข้าจะเดินจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์

บทนำ พรนับพัน นักบัญชีวัย 30 ปี ถูกแฟนที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเด็กนอกใจ เธอจึงเก็บตัวห่างไกลเพื่อนฝูงไม่ใช่ประชดรักแต่เอาเวลาที่เหลือมาอ่านนิยายต่างหากล่ะ แนวที่เธอชอบอ่านมักจะเป็น นิยายรักหรือโรมานซ์ วันหนึ่งเกิดไปสะดุดตากับภาพหน้าปกหนังสือนิยายจีนเล่มหนึ่งจึงหยิบซื้อติดมือกลับบ้าน เป็นนิยายจีนโบราณเรื่องแรกที่อ่านก็ว่าได้ ถือว่าเปิดประสบการณ์ของตัวเองไปในตัว แต่ใครเลยจะคิดว่าพอตื่นขึ้นมาตัวเองจะหลุดเข้ามาเป็นนางเอกในโลกของนิยายที่อ่าน เนื้อเรื่องนิยายนั้นดี แม้สุดท้ายนางเอกในเรื่องตอนจบจะได้ครองรักกับพระเอก จบแบบสุขนิยม แต่กว่าจะได้ครองรักกันนั้นไม่ง่าย นอกจากจะต้องสู้รบกับนางร้าย หนีตัวร้ายที่มาหลงรักและคอยแย่งชิงนางเอกจากพระเอกแล้ว กว่าผ่านเคาะห์รักแต่ละด่านมาได้เรียกว่า น่วมอ่วมอรทัย ที่พีคที่สุดคือก่อนจะแฮปปี้เอนดิ้ง พ่อพระเอกคนดีดันตกม้าตายนอกใจนางเอกซะงั้น นางเอกบ้าบออะไร ในเมื่อเธอได้เป็นนางเอกจะให้เดินเนื้อเรื่องแบบเดิมเหรอไม่เอาหรอก ผู้ชายที่มันนอกใจไปแล้วเธอไม่ขอยุ่งเกี่ยว ‘นางเอกคนนี้พอแล้ว’ หลุดเข้ามาในนิยายได้เป็นถึงนางเอก แต่พระเอกแบบนี้ขอบายค่ะ