ตอนจบของมังหลายเรื่องทำให้แฟนคลับรู้สึกอย่างไร?

หลายครั้งที่ตอนจบของมังงะหรืออะนิเมะทำให้ความรู้สึกของแฟนคลับพลิกผันได้เร็วเหมือนทะเลที่เปลี่ยนสี ผมเคยเห็นคนที่เคยรักตัวละครหนึ่งจนคลั่งที่กลายเป็นคนเกลียดเพราะตอนจบเดียวกัน หรือคนที่ไม่ถูกใจเนื้อหาตลอดเรื่องกลับหลั่งน้ำตาเมื่อจบเพราะมันปิดเรื่องได้อย่างสมบูรณ์ อารมณ์เหล่านี้ครอบคลุมตั้งแต่ความพึงพอใจ ความโล่งใจ ความอัดอั้น ขมขื่น ไปจนถึงความค้างคาใจที่เจ็บลึก ตัวอย่างชัดเจนคือการตอบรับอย่างหลากหลายของตอนจบในผลงานอย่าง 'Neon Genesis Evangelion' กับ 'The End of Evangelion' ที่ทำให้แฟนคลับแตกคอเป็นสองขั้ว บางคนรู้สึกว่ามันเป็นการปิดที่คมและลึกซึ้ง ขณะที่บางคนรู้สึกว่าสับสนและไม่ยุติธรรม หรืออย่าง 'Game of Thrones' ฉบับซีรีส์ที่ตอนจบทำให้หลายคนช็อกและโกรธเพราะทิศทางของตัวละครถูกมองว่าเปลี่ยนไปเร็วเกินจำเป็น

ปัจจัยที่ทำให้ผู้คนตอบสนองต่างกันมีทั้งเชิงอารมณ์และเชิงเทคนิค ที่ผมสังเกตคือความคาดหวังมีบทบาทสำคัญมาก ถ้าตั้งความหวังไว้ว่าจะได้เห็นการเติบโตของตัวละครและได้รับการสะสางปมต่างๆ แต่ตอนจบเลือกไปในทิศทางที่ไม่สอดคล้องหรือเร่งรีบ แฟนๆ มักจะรู้สึกถูกหักหลัง ตัวอย่างเช่นงานที่ดัดแปลงจากมังงะไปเป็นอะนิเมะแล้วเร่งจบด้วยบทสรุปที่แต่งขึ้นใหม่แบบที่เห็นในบางซีรีส์ ทำให้แฟนที่อ่านต้นฉบับรู้สึกว่าจิตวิญญาณของเรื่องหายไป ขณะเดียวกัน มีเรื่องที่แม้จะจบด้วยความเศร้า เสียหาย หรือไม่สมหวัง แต่ถ้าตอนจบคงเส้นคงวากับธีมของเรื่อง เช่นการยอมรับความสูญเสียหรือการไถ่บาป แฟนๆ กลับชื่นชมเพราะรู้สึกว่าเรื่องนั้นซื่อสัตย์ต่อแนวคิดตั้งต้น เช่นความเศร้าและการเยียวยาใน 'Clannad: After Story' ที่หลายคนบอกว่าจบได้เจ็บและสวยงาม

เมื่อพบกับตอนจบที่ไม่ถูกใจ วิธีการรับมือของชุมชนแฟนคลับก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ผมเห็นแฟนๆ สร้างทฤษฎีใหม่ๆ เขียนแฟนฟิค วาดแฟนอาร์ต หรือแม้แต่รวมตัวอภิปรายเพื่อลองทำความเข้าใจเหตุผลของผู้สร้าง บางคนเลือกจะโอบกอดตอนจบนั้นเพราะมองว่ามันกระตุ้นให้คิดมากขึ้น ในขณะที่บางคนแยกย้ายสร้างเวอร์ชันจินตนาการของตัวเองซึ่งมักจะทำให้ความผิดหวังบรรเทาลงได้บ้าง โดยส่วนตัวผมมักจะชอบตอนจบที่กล้าทำให้เจ็บแต่ยังคงความจริงใจต่อเรื่องราวมากกว่าตอนจบที่เพียงต้องการทำให้ทุกอย่างลงล็อกแบบไม่มีรอยขรุขระ เพราะการเดินทางตลอดเล่มหรือซีซันต่างหากที่ทำให้ผมผูกพันกับตัวละคร และแม้ว่าไม่ใช่ทุกตอนจบที่จะทำให้พอใจ แต่ความรู้สึกที่เหลือหลังปิดเล่มคือสิ่งที่ทำให้ผมยังคิดถึงเรื่องนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า