บทนำ

บทนำ

00

‘เธอจะมาโวยวายเรียกร้องอะไรในเมื่อเฮียเคยบอกเธอไปแล้วว่าเธอจะไม่ได้รับความรักจากสามีอย่างเฮีย’

‘เพราะหัวใจของเฮียไม่ได้มีเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’

“ฮึกฮืออ~ ทำไมเฮียทำกับเชอแบบนี้ ทำไม!” ‘เชอรีล’ ร้องไห้น้ำตานองหน้าจนสายตาพร่ามัวเมื่อนึกถึงประโยคคำพูดที่กรีดลึกลงกลางใจจากคนที่เธอทั้งรักและเทิดทูน

แต่ก่อนเขาเคยพูดว่าถึงแต่งงานกันไปก็จะไม่ได้รับความรักจากสามีอย่างเขาแต่พอเธอจะปฏิเสธความต้องการของผู้ใหญ่เขากลับคัดค้านแล้วให้ความหวังเธอ

รถคันหรูแล่นอยู่บนถนนเส้นใหญ่กลางเมืองหลวงท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมายามค่ำคืนทำให้ถนนในยามนี้ค่อนข้างที่จะโล่ง

“ฮึกก…คนใจร้าย เกลียด! เกลียดที่สุด!”

“กรี๊ดดดด!!”

ตุบ! ตุบ!

เสียงกรีดร้องและมือเรียวที่ระดมทุบเข้าที่พวงมาลัยรถเพื่อระบายความเจ็บปวดที่สุมอยู่ในอก มันทรมานจนเหมือนจะตายเสียให้ได้

เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าการแต่งงานคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่สำหรับคู่ของเธอ

ครืด~ ครืด~

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวให้ความสนใจ มือเรียวยังทำหน้าที่จับพวงมาลัยในขณะที่น้ำตาร่วงหล่นอาบพวงแก้มจนนัยน์ตาพร่าเบลอแทบจะมองไม่เห็นเส้นทางอยู่รอมร่อ

ปี๊ดดด! ปี๊ดดด!

“กรี๊ดดดดด!!!”

โครมมม!!!

เสียงหวีดร้องดังลั่นรถด้วยความตกใจเมื่อหันมองไฟหน้ารถทางด้านซ้ายที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงแตรรถที่ดังสนั่น รถคันหรูที่พุ่งฝ่าไฟแดงถูกรถที่แล่นมาจากอีกฟากของถนนชนเข้าอย่างจังทำให้รถเสียหลักชนเข้ากับแบริเออร์ข้างถนนจนเกินควันลุกโชน

“อึก! ชะ…เชอเกลียดเฮีย” เสียงหอบหายใจในห้วงสุดท้ายพร้อมกับเสียงแผ่วเบาดังขึ้นในยามที่เลือดสีแดงซ่านไหลย้อยออกมาจากศีรษะเหตุมาจากแรงกระแทกก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะหมดลงในที่สุด

สามวันต่อมา

@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

‘ลืมตาขึ้นนะคนดี กลับไปใช้ชีวิตอยู่เพื่อแม่นะลูก ลืมตาขึ้น’

‘อย่ามัวแต่หลับใหล ลืมตาขึ้นเถอะลูกรัก’

“แม่~” น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่เปลือกตายังปิดสนิทนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลือและอุปกรณ์เครื่องมือแพทย์ห้อยระโยงระยางอยู่

“เชอลูก ได้ยินย่าไหม?”

“หนูเชอ” คุณหญิงนุชนาถ และ ท่านหญิงอัปสร ที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นรีบสาวเท้าเข้ามาหาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาออกมาจากปากของเด็กสาว

“คะ…คุณย่า ท่านย่า” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาเมื่อสิ่งแรกที่เห็นหลังจากลืมตาขึ้นคือใบหน้าของผู้เป็นย่ากับย่าของสามี

“ดื่มน้ำก่อนนะลูก” คุณหญิงนุชนาถหยิบแก้วน้ำพร้อมจับหลอดจ่อเข้าที่ริมฝีปากซีดเซียวของหลานสาวในขณะที่เชอรีลดูดรับลงคอเพื่อดับกระหาย ก่อนจะวางศีรษะลงบนหมอนใบใหญ่ดังเดิมในขณะที่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องจนกระทั่งท่านหญิงอัปสรเอ่ยขึ้น

“มองหาเฮียเหนือเหรอลูก เดี๋ยวเฮียเขามา…”

แกร็ก~

“ตาเหนือมาพอดี หนูเชอฟื้นแล้วมาหาน้องสิ” เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงในชุดสูทสีดำเรียบหรูที่เดินเข้ามาก่อนที่ท่านหญิงอัปสรจะหันไปเรียกหลานชายด้วยความดีใจ

“เป็นยังไงบ้าง? ยังเจ็บตรงไหนอยู่รึเปล่า?” ‘เหนือเกล้า’ เดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยอีกฝั่งพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่คล้ายว่าเป็นห่วงเป็นใย หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้นลงจากเตียงไปแล้ว

“มาด้วยเหรอคะ? มาดูเพราะเป็นห่วงหรือมารอดูว่าเมียที่ไม่ได้รักคนนี้ตายแล้วหรือยัง”

“พูดอะไร” คิ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อได้ยินประโยคประชดประชันออกจากปากคนเป็นภรรยาในขณะที่หญิงสูงวัยสองคนได้แต่หันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

“เหอะ!” ในขณะที่เชอรีลแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แสดงบทบาทสามีแสนดีต่อหน้าแต่หลับหลังกลับทรยศหักหลังความรักของเธอจนพังทลายไม่เหลือชิ้นดี

เธอไม่ซาบซึ้งเลยสักนิด!

“หนูเชอเป็นอะไรไปลูก หรือว่ายังปวดหัวอยู่เดี๋ยวย่าให้คนไปเรียกหมอให้ก่อนไหม” ท่านหญิงอัปสรที่เห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยถามหลานสะใภ้ด้วยความเป็นห่วงแฝงไปด้วยความกังวล

“ตอนเกิดอุบัติเหตุได้รับความกระทบกระเทือนรึเปล่าคะคุณพี่หลานสาวของน้องเลยเป็นแบบนี้” คุณหญิงนุชนาถเอ่ยถามกับหญิงสูงวัยที่อายุมากกว่าด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของหลานสาวสุดที่รัก

“เชอปกติดีค่ะ”

“ถะ…ถ้างั้นหนูจำพวกเราได้ไหมลูก?” แม้เจ้าตัวจะตอบว่าตัวเองปกติแต่ทว่าท่าทางการกระทำที่แสดงออกนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่

“ค่ะ”

“แล้วเฮียเหนือล่ะ ทำไมพูดกับเฮียเขาแบบนั้นล่ะหือ?” ตั้งแต่เด็กจนโตเชอรีลไม่เคยพูดจากับเหนือภพด้วยท่าทางและน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน ซึ่งนั่นทำให้หญิงสูงวัยทั้งสองต่างพากันแปลกใจและเป็นกังวลไม่น้อย

“ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจำเขาหรอกค่ะ ถ้าลบจากความทรงจำไปได้ก็คงดี” เชอรีลตอบเสียงเรียบเต็มไปด้วยความเย็นชาสร้างความสงสัยให้แก่หญิงสูงวัยทั้งสองคนที่มองหน้ากันนิ่งและยังคงไม่เชื่อสนิทใจว่าเชอรีลนั้นไม่เป็นอะไรจริง ๆ

“ย่าว่าหนูอาจจะเพิ่งฟื้นเลยทำให้ยังเบลอ ๆ อยู่บ้าง งั้นหนูนอนพักอีกสักหน่อยไหม” คุณหญิงนุชนาถไม่อยากเซ้าซี้เพราะคิดว่าคงเป็นอาการข้างเคียงของหลานสาวที่เกิดจากอุบัติเหตุเมื่อสามวันที่ผ่านมา

“คุณย่ากับท่านย่าไม่ถามเหรอคะว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวเอ่ยถามก่อนจะเหลือบตามองใบหน้าคมคายของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีที่ยืนอยู่ในขณะที่เขาเองก็มองมาที่เธอด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออกเช่นเดียวกัน

“ย่ากลัวหนูยังไม่พร้อม…” เชอรีลหมดสติไปสามวันสามคืนจนตอนนี้บาดแผลที่หัวแตกเริ่มแห้งแต่ยังเหลือรอยฟกช้ำตามแขนขาที่เกิดจากแรงกระแทกอยู่

“แต่เชออยากเล่าค่ะ ไม่ได้บอกผู้ใหญ่เหรอคะว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น สาเหตุมาจากอะไรที่ทำให้เชอต้องขับรถฝ่าสายฝนออกไปดึก ๆ ดื่น ๆ” เธอตอบกลับผู้เป็นย่าก่อนจะหันมองหน้าสามีอีกครั้งเป็นเชิงถามในขณะที่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งไม่ปริปากพูดอะไรเช่นเดิม

“งั้นก็ได้ค่ะ ถ้าไม่เล่างั้นขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”

“เชอต้องการหย่ากับเฮียเหนือค่ะ”

“อะไรนะลูก? / หนูพูดอะไรลูก?” คุณหญิงนุชนาถกับท่านหญิงอัปสรเอ่ยออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจกับสิ่งที่ออกมาจากปากของเด็กสาว

“น้องเพิ่งฟื้นคงยังสติไม่คงที่ ท่านย่ากับคุณย่ากลับไปพักก่อนดีกว่าครับเดี๋ยวผมดูแลน้องต่อเอง” เหนือเกล้าเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้สนใจสายตาเอาเรื่องของภรรยาสาวที่ตวัดมองมา เขาไม่อยากให้หญิงสูงวัยทั้งสองคนไม่สบายใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนี้

“เชอสติดีทุกอย่างแล้วเชอก็ต้องการหย่า!”

“เชอไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายเฮงซวยคนนี้แล้วค่ะ” เชอรีลยืนกรานเสียงแข็ง เรื่องราวที่เธอรับรู้และเจอมาซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ครั้งนี้เธอจำมันได้ขึ้นใจ

…และแน่นอนว่าเธอจะไม่ทน

“เชอรีญาจะพูดอะไรก็คิดให้ดี ไม่ใช่จะเอานิสัยเด็ก ๆ มาพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้” ร่างสูงเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบจ้องใบหน้านวลของภรรยานิ่ง บ่งบอกว่าให้เธอสงบปากสงบคำลงก่อนที่เรื่องราวจะไปกันใหญ่

“ใช่ค่ะ เชอมันเด็ก ฉะนั้นคนแก่เฮงซวยอย่างเฮียจึงไม่เหมาะสมคู่ควรกับความรักของเชออีกต่อไป”

“เชอต้องการหย่า!”