เรื่องเศร้า Novels & Stories

ฟังคำตอบดังกล่าวค่อยหายใจสะดวกขึ้นหน่อย “แต่หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ…” ประโยคถัดมาเล่นเอาใจแกร่งวูบโหวงพลางมุ่นคิ้วไม่เข้าใจ ถ้าบอกว่าเหมือนไหมปลอดภัย… แล้วคำว่าเสียใจ หมายความว่าอย่างไรกัน ?

เพลงแดนซ์ถูกเปลี่ยนเป็นเพลงรักเศร้าเคล้าน้ำตากะทันหัน ท่วงทำนองช่างบาดลึกเข้าไปถึงจิตใจของคนฟัง แหม่ะ แหม่ะ “เวรละ ร้องไห้เฉย อะไรของมึงเนี่ยย บอกว่าให้หยุดเศร้าได้แล้ว” ญาดาตามอารมณ์เพื่อนไม่ทัน ไม่รู้จะปลอบมันยังไงให้เลิกเสียใจซักที

เสียงหวานปนเศร้าขานรับ “น้องผิง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมวันนี้ดูเศร้า ๆ จัง มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว”

“งั้นทำหน้าเศร้าทำไมวะ” “กูไม่อยากให้มันตายเพราะกู มันจะตายเพื่อใครก็ได้ แต่ไม่ใช่เพื่อคนที่มันเกลียดเข้าไส้อย่างกูเว้ย”

พูดแล้วก็เสียงเศร้าลง แม้แต่สีไม้ก็ยังไม่มีปัญญาซื้อให้ลูก คิดแล้วก็น้ำตารื้น ป้าอันเห็นท่าไม่ดี “ไอ๊หยาทำไมจู่ ๆ กลายเป็นเรื่องเศร้าไปได้ล่ะ ไม่เอา ๆ ป้าไม่ชอบเรื่องเศร้าตอนเช้า” ป้าอันรีบปลอบทันที “ขอโทษด้วยครับ”

ตอบเสียงเศร้าแล้วหลุบตาลงต่ำ “อย่าพูดเรื่องนี้อีกยี่หวาเข้าใจไหม” เชยคางมนขึ้นมาสบตากัน สีหน้าเศร้าสร้อยทำใจแกร่งกระตุกอ่อนยวบ “เข้าใจแล้วค่ะ”

悲伤 当然 เศร้าโศกเสียใจ แน่นอนอยู่แล้วหล่ะ 不就是你一句滚蛋 ก็แค่ประโยค 1 ประโยค ที่เธอพูดว่า ไปให้พ้น ไม่ใช่หรอ 无话 不谈 ไร้ซึ่งคำพูด ไร้ซึ่งการพูดคุย 变成了各自另一半 กลายเป็นต่างคนต่างสำคัญของกันและกัน 我们 相反 พวกเรามันอยู่ตรงกันข้าม

ไม่เป็นคำ ไม่เป็นภาษา จับใจความไม่ได้ มีเพียงความโศกเศร้าอันหนักหน่วง ของใครบางคน ที่ไหลซึมเข้ามาในหัวใจของเธอ จนยากจะสลัดออกไปจากห้วงความรู้สึกที่กำลังดำดิ่ง ปานรัมภาถึงกับน้ำตาไหลนองหน้า หยดน้ำตาร่วงลงบนขอบรูปใบเก่า เปื้อนผิวกระดาษซีดจาง เสียงในหัวค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงความเจ็บปวดบางอย่างที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่กลับคุ้นเคยราวกับเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเธอมานานแสนนาน

พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็พลันทำให้ความเศร้าปนหนักใจแล่นเข้ามาในความรู้สึกอีกครั้ง "ดีมาก แกอยู่เฉย ๆ ที่เหลือพี่จัดการเอง" ___________________ #ยังไม่ได้ตรวจคำผิดน๊า🙏