พ่อลูกเสียใจภายหลัง Novels & Stories

ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว “เรื่องที่ผ่านมา พ่ออาจใจร้อนไปหน่อย ถ้าทำให้ลูกเสียใจ พ่อก็ขอโทษ”

พงศ์พูดทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินจากไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเจ้าลูกชายตัวดี ตอบกลับมาว่า… “คนที่จะเสียใจก็คือคุณพ่อนั่นแหละ ผมน่ะไม่เสียใจหรอก เพราะผมไม่ได้ทำอะไร” เขามั่นใจนักหนาว่าจะไม่มีวันเสียใจในสิ่งที่ทำในวันนี้ เพราะผู้หญิงไร้ค่าอย่างสองน้าหลานนั่น ไม่คู่ควรที่จะ ให้เขาเสียใจเลยสักนิด

พ่อมองหน้าฉัน ฉันได้แต่จับมือพ่อไว้พร้อมน้ำตาที่มันคลอเบ้า ฉันรู้ว่าพ่อกำลังเสียใจและผิดหวังในตัวฉันมาก “ถ้ามันเป็นแค่การรับผิดชอบ พ่อก็อยากให้มันจบตรงนี้ต่างคนต่างไป แต่ถ้า…” พ่อจ้องหน้าพี่เปอร์

คนที่กำลังเสียใจตวาดใส่พร้อมกับน้ำตาที่หยดแหมะลงอาบแก้ม และเสียงดังอย่างลืมตัว ลืมว่ามีลูกอยู่ด้วยก็ทำให้เอาเด็กตัวกลมด้านหลังผวาตกใจ

หลังจากนั้นคเชนทร์จึงเข้าประเด็นสำคัญต่างๆ ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉันเสียใจกับการกระทำอันไม่ยั้งคิดของลูกชายตัวเองจริงๆ " “พ่ออย่ามาทำเป็นเสียใจหน่อยเลย ในเมื่ออยากให้ผมแต่งงาน สร้างครอบครัว มีหลานให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

"พ่อคะ หนูดีใจที่ได้กลับมาหาพ่ออีกครั้งนะคะ" สองพ่อลูกกอดกันด้วยความคิดถึง แม้ว่านายท่านเวินจะมีอาการงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง "พ่อเสียใจที่ไว้ใจคนผิด พ่อขอโทษนะลูก"

พ่อของเขามองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “นั่นแหละที่พ่อเป็นห่วง” มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แต่ก็เชื่อว่าลูกจะไม่ทำให้ใครต้องเสียใจโดยไม่จำเป็น”

ด้วยความน้อยใจที่มีต่อลูกชาย มันก็ทำให้เขาพูดดีด้วยไม่ได้ “ซึ้งใจกับคำพูดนี้จังเลยว่ะพ่อ” ภวัตกัดปากตัวเองเบา ๆ เพื่อขมอารมณ์ไว้

พ่อมองมาที่ฉันอย่างหยั่งเชิง “ลูกรัก พ่อถือวิสาสะช่วยชีวิตเขาไว้ ลูกคงไม่เสียใจใช่ไหม?” “จะเสียใจได้ยังไงคะ?”

แม่เลี้ยงปลายเป็นห่วงความรู้สึกของเด็กทั้งสองคน ลูกชายคนโตของเธอรู้สึกผิดเต็มหัวใจ ส่วนพริกหวานนั้นต้องสูญเสียพ่อไป บาดแผลในหัวใจไม่รู้ว่าจะจางหายไปวันไหน “เวลาจะช่วยเยียวยาจิตใจของพวกเขา” พ่อเลี้ยงอัสบอกพลางโอบบ่าบอบบางของภรรยา แล้วบีบหัวไหล่มนเบาๆ