ผมรู้สึกได้ว่าการจบแบบนี้เปิดพื้นที่ให้ผู้ชมเติมความหมายเอง คล้าย ๆ กับฉากใน 'Kubo and the Two Strings' ที่สิ่งของหรือความทรงจำกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนกับคน ปลาเค็มจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของอดีตที่ไม่อาจกลับคืน แต่ยังคงผลักดันให้ชีวิตเดินต่อไป นั่นทำให้ฉากสุดท้ายนุ่มนวลและเศร้าในเวลาเดียวกัน—เป็นการอำลากับสิ่งที่เคยเป็นด้วยความอ่อนโยน มากกว่าจะเป็นการสิ้นสุดอย่างเด็ดขาด
เมื่อเทียบกับงานเล่าเรือและทะเลอย่าง 'One Piece' หรือบทกวีของชาวประมงใน 'The Old Man and the Sea' ผมรู้สึกว่าผู้เขียนใช้ปลาเค็มเป็นเครื่องมือสะท้อนทั้งความโหดร้ายและความงดงามของการอยู่ร่วมกันในชุมชน ผลลัพธ์สุดท้ายไม่ได้เป็นแค่บทบัญญัติของโชคชะตา แต่เป็นการยืนยันว่าความหมายถูกสร้างจากการตัดสินใจเล็ก ๆ ของคนรอบตัว ฉากจบแบบนี้ทำให้ผมพลางคิดถึงวันคืนเก่า ๆ และยิ้มออกมาเบา ๆ อย่างมีความหวังเล็กน้อย