ตัวละครหลักใน กระบี่สั่นสะเทือนเก้าฟ้า คือใคร

พอพูดถึง 'กระบี่สั่นสะเทือนเก้าฟ้า' ผมมองว่าตัวละครหลักก็คือหลี่เฉิง — คนที่ทำให้เรื่องเดินไปข้างหน้าไม่ใช่เพราะพลังเหนือมนุษย์ แต่เพราะการตัดสินใจที่เป็นมนุษย์สุดๆ ผู้เขียนปล่อยให้ผู้อ่านเห็นความเปราะบางผ่านการกระทำ มากกว่าคำบอกเล่า

มุมมองของผมเป็นแบบคนดูการ์ตูนวัยรุ่น: ชอบดูพัฒนาการชัดๆ ของตัวเอก แล้วหลี่เฉิงก็ให้ได้ตรงนั้น ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กธรรมดา จนถึงการกลายเป็นผู้ที่คนอื่นยอมรับหรือเกรงขาม มีฉากที่ทำให้ลุ้นแบบเดียวกับซีเควนซ์ต่อสู้ใน 'One Piece' คือไม่ใช่แค่ท่าทาง แต่เป็นเหตุผลเบื้องหลังการต่อสู้ด้วย ความสัมพันธ์กับตัวประกอบที่เขาสัมพันธ์ด้วยก็สำคัญ — ทั้งเพื่อนร่วมทางและศัตรูล้วนเป็นกระจกหล่อหลอมตัวตนของหลี่เฉิง

ภาพรวมแล้วหลี่เฉิงไม่ได้เป็นฮีโร่ไม่มีข้อบกพร่อง เขาโกรธ เขาท้อ เขารำพึง แต่พอความรับผิดชอบเข้ามา เขาก็ยืนหยัด นั่นแหละคือเสน่ห์ ผมชอบการตั้งคำถามของเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้ดูคนเพียงคนเดียว แต่เฝ้าดูวิถีชีวิตที่ถูกบีบรัดให้ต้องเลือกระหว่างทางที่ถูกกับทางที่จำเป็น

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อมองแบบนิ่งๆ ตัวละครหลักของ 'กระบี่สั่นสะเทือนเก้าฟ้า' คือหลี่เฉิง ผู้ซึ่งการเดินทางเป็นการสะท้อนแนวคิดเรื่องศีลธรรมและการเสียสละ การเล่าในมุมนี้ผมมองว่าเป็นงานเขียนที่ชาญฉลาดเพราะไม่ยอมให้คำตอบง่ายๆ แก่ผู้อ่าน

ในฐานะคนชอบอ่านงานวรรณกรรมคลาสสิก ผมเห็นความคล้ายคลึงกับการเดินทางของฮีโร่จาก 'The lord of the rings' ตรงที่ตัวเอกต้องแบกรับน้ำหนักของโลกที่ใหญ่กว่าเขาเอง แต่หลี่เฉิงต่างตรงรายละเอียดทางวัฒนธรรมและวิธีการแก้ปัญหา ซึ่งให้ความรู้สึกว่าแต่ละการตัดสินใจมีราคาที่ต้องจ่าย ฉากทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นบางครั้งก็เงียบและรุนแรงกว่าการต่อสู้ที่เห็นกันชัดๆ

ฉันชอบวิธีเล่าเรื่องที่ปล่อยให้ความเงียบพูดแทนคำพูด ทำให้หลี่เฉิงกลายเป็นตัวละครที่อยู่ในใจหลังจากปิดหน้าสุดท้ายไปแล้ว ความยากคือทำให้คนอ่านเห็นคุณค่าของความง่ายๆ นั่นเอง

ได้อ่าน 'กระบี่สั่นสะเทือนเก้าฟ้า' จบแบบยังไม่อยากปล่อยหนังสือจากมือ — ตัวละครหลักที่โดดเด่นที่สุดในเรื่องคือหลี่เฉิง ชายหนุ่มผู้มีดวงตาเรียบเฉยแต่ภายในกลับปั่นป่วนไปด้วยความมุ่งมั่นและบาดแผลในอดีต

บรรยายสั้นๆ ว่าเขาไม่ใช่ฮีโร่สายใสซื่อทั่วไป แต่เป็นคนที่โตมาพร้อมกับความสูญเสียและต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับความอยู่รอด แนวทางของหลี่เฉิงคือการใช้กระบี่เป็นภาษาของตัวเองเพื่อบอกความตั้งใจ เรื่องเล่าช่วงการฝึกฝน การปะทะกับศัตรูที่มีมิติ และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับพรรคพวกและศัตรู ถูกวางไว้ให้ทำให้ผู้อ่านเห็นพัฒนาการของตัวละครอย่างชัดเจน

ผมชอบวิธีที่ผู้เขียนสร้างฉากสำคัญซึ่งเปิดโอกาสให้หลี่เฉิงฉายแวว ทั้งการตัดสินใจในยามคับขันและช่วงที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีต ตอนหนึ่งที่ผมชอบมากเป็นตอนที่หลี่เฉิงต้องเลือกว่าจะยอมเสียอะไรเพื่อปกป้องคนที่เขาห่วงใย — ฉากนั้นทำให้เห็นว่าพลังจริงๆ ของเขาไม่ได้อยู่ที่ท่วงท่าการฟันกระบี่ แต่เป็นความหนักแน่นของหัวใจ เหมือนกับตัวเอกใน 'ดาบมังกรหยก' ที่ต้องต่อสู้กับโชคชะตา แต่หลี่เฉิงมีความขมและความเรียบง่ายมากกว่าเล็กน้อย

สรุปสั้นไม่ได้ แต่นี่คือคนกลางเรื่อง ทุกอารมณ์และเหตุการณ์ถูกกรองผ่านสายตาเขา และผมยังคงคิดถึงศิลปะการบรรยายของเรื่องนี้อยู่เสมอ