ตัวละครหลักใน เดอะ วิทช์ มีพลังและภูมิหลังอย่างไร?

แวบแรกที่เห็นชื่อ 'ตำนานลั่วหยาง' ฉันรู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องประโลมโลกธรรมดา มุมกลางเรื่องชัดเจนว่าตัวเอกเป็นคนที่ถูกกดดันจากอดีต—เขาเคยเป็นนักรบในกองทัพของเมืองหลวง ก่อนจะหลุดมาเป็นนักสืบที่ต้องแกะรอยความลับใต้พลับพลาที่งดงาม พลังของเขาไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีตรงๆ แต่เป็นความสามารถในการอ่านร่องรอยและโบราณแผ่นตราโบราณที่ฝังอยู่ตามกำแพง ทำให้เขาเห็นเงื่อนงำที่คนอื่นไม่เห็นและเชื่อมโยงเหตุการณ์เก่าเข้ากับปัจจุบัน ด้านหญิงสาวคนสำคัญในเรื่องเป็นนักบวชที่มีสายเลือดของศิลป์พิธีกรรม—เธอเรียกชื่อผีโบราณมาช่วยสอบสวนหรือปกป้องผู้คน พลังของเธอมีข้อจำกัดชัดเจนและต้องใช้สิ่งของแทนเครื่องมือพิธีกรรม ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตัวเอกมีทั้งความร่วมมือและความตึงเครียด เรื่องราวรอบๆ ลั่วหยางจึงเต็มไปด้วยการเมือง ศาสนา และสถาปัตยกรรมที่ซ่อนความลับ ฉันชอบโมเมนต์ที่ทั้งสองต้องเข้าไปในห้องสมุดใต้ดินเพื่อถอดรหัสแผนผังเมืองเก่า—ฉากนั้นทั้งแอคชั่นและสมองได้ไปพร้อมกัน

รายการตัวละครที่ผมเห็นว่าสำคัญใน 'เดอะวิทเชอร์' ภาคแรกมีหลายคนที่ผูกใจผมไว้ตั้งแต่เล่นครั้งแรก จัดเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้เป็นตัวเอก ฝ่ายสนับสนุน และฝ่ายตรงข้ามที่สร้างเส้นเรื่องหลักให้ชัดเจน Geralt แห่ง Rivia คือตัวเอกที่เราบังคับ: นักล่าสัตว์ประหลาดที่สูญเสียความทรงจำ นี่คือแกนกลางของเกมทุกอย่าง เพราะการตัดสินใจของเขาพาไปสู่ผลลัพธ์ต่าง ๆ ทั้งในความสัมพันธ์และเนื้อเรื่องหลัก ผมชอบการที่บทของเกมเปิดพื้นที่ให้เลือกแนวทาง ไม่ว่าจะเป็นการเป็นมืออาชีพสุด ๆ หรือปล่อยความเป็นมนุษย์ออกมา ในกลุ่มคนใกล้ตัวมี Triss Merigold นักเวทย์สาวที่เป็นทั้งเพื่อนและตัวเลือกทางอารมณ์ให้กับ Geralt, Zoltan Chivay คนแคระมิตรสหายที่เติมมุขและความเป็นพวกพ้อง, รวมถึง Dandelion บาร์ดที่นำเสนอมุมมองเบาสมองและคอยย้ำเตือนว่าโลกนี้ยังมีรอยยิ้ม แม้เรื่องราวจะมืด หมอนี่ทั้งช่วยและเป็นภาระในบางครั้ง ส่วน Vesemir เป็นรุ่นพี่ในวงการแม่มดนักล่า สะท้อนอดีตของ Geralt และรักษารากของสาขาแม่มดเอาไว้ ฝ่ายตรงข้ามและตัวละครที่ขับเคลื่อนปมหลักก็สำคัญไม่แพ้กัน เช่น Jacques de Aldersberg ผู้อภิหารชัดเจนว่าเป็นศัตรูที่มีแรงจูงใจ, Azar Javed นักเวทย์และผู้ร่วมมือของกลุ่มอาชญากรรม 'Salamandra' ที่ทำให้โลกของเกมเต็มไปด้วยเงื่อนงำ และ Sile de Tansarville นักเวทย์หญิงผู้มีบทบาทซับซ้อนระหว่างพลังการเมืองและเวทมนตร์ นอกจากนี้ King Foltest ก็เป็นตัวแสดงที่เหตุการณ์รอบตัวเขาสร้างปมให้ Geralt ต้องเข้าไปพัวพัน สรุปแล้ว ผมมองว่าเสน่ห์ของ 'เดอะวิทเชอร์' ภาคแรกไม่ได้อยู่ที่ตัวละครคนเดียว แต่เป็นการวางตัวละครหลายแบบให้ชนกัน ทั้งพันธมิตร ศัตรู และความไม่แน่นอนของอดีตที่คอยสะกิดใจตลอดการเล่น ทำให้แต่ละตัวมีน้ำหนักและเหตุผลของตัวเอง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมยังกลับมาเล่นและคิดถึงฉากเก่า ๆ อยู่บ่อย ๆ

พูดตามตรง ฉันรู้สึกว่าสำหรับใครหลายคน 'The Witcher' ซีซั่น 1 เริ่มต้นด้วยความเข้มข้นจากมุมมองของเกอรัลท์ (Geralt of Rivia) ซึ่งบทบาทของเขาไม่ใช่แค่เป็นนักล่าอสูร แต่ยังเป็นแกนกลางที่เชื่อมโยงชะตากรรมของตัวละครหลักคนอื่น ๆ ด้วย ในซีซั่นนี้เกอรัลท์ถูกวาดภาพให้เป็นคนเงียบ ขรึม แต่มีจริยธรรมในแบบของตัวเอง—เขาเลือกทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูก แม้โลกจะมองว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดก็ตาม เหตุการณ์เช่นการเผชิญหน้ากับเรนฟรี (Renfri) ที่บลาฟิเกน หรือการช่วยเหลือชุมชนจากอสูรต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่ตัดสินใจจากหลักการมากกว่าการเมือง และการพบกับจิสเคียร์ (Jaskier) ทำให้มุมมองของเกอรัลท์ถูกเบา ๆ ด้วยมิติของมิตรภาพและการเล่าเรื่องผ่านบทเพลง ซึ่งก็เป็นกลไกสำคัญที่ทำให้เราเห็นด้านที่เป็นมนุษย์ของเขามากขึ้น ต่อจากนั้น เยเนฟเฟอร์ (Yennefer) ถูกนำเสนอในลักษณะที่แตกต่างสุดขั้ว—เธอเป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดและมีราคาที่ต้องจ่าย เรื่องราวการโดนเลือก-ขาย การเรียนในอาเรตูซา และการเปลี่ยนรูปลักษณ์กลายเป็นผู้หญิงงดงามแต่ต้องแลกด้วยการสูญเสียความสามารถมีลูก ทำให้บทบาทของเธอในซีซั่นแรกคือการค้นหาตัวตนและอำนาจ พร้อมกับความทะเยอทะยานที่ทำให้เธอกลายเป็นคีย์สำคัญในสงครามระหว่างแคว้นและจักรวรรดินิลฟ์การ์ด ฉากการต่อสู้ที่โซด์เดินฮิลล์ (Sodden Hill) แสดงให้เห็นว่าเธอและแม่มดคนอื่น ๆ ต้องเป็นด่านหน้าทางเวทมนตร์ ช่วยให้เห็นภาพว่าแม้พวกเขาจะถูกมองว่าตัวละครที่อยู่เบื้องหลังการเมือง แต่พลังของพวกเขากลับเปลี่ยนแปลงโลกได้อย่างแท้จริง ตัวละครอย่างทิสไซอา (Tissaia) ก็ทำหน้าที่เป็นครูและแรงผลักดันให้เยเนฟเฟอร์เลือกเส้นทางที่เปลี่ยนชีวิตได้ ส่วนซิริ (Ciri) รับบทเป็นแรงขับเคลื่อนชะตากรรมของทั้งเรื่อง เธอเป็นเจ้าหญิงที่ต้องหนีการรุกรานของนิลฟ์การ์ด และเป็นผู้ที่มีสายเลือดลึกลับซึ่งเชื่อมโยงกับเวทมนตร์โบราณ บทบาทของซิริในซีซั่นนี้คือผู้ถูกตามล่าและต้องเรียนรู้จะเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้าย โดยมีควีนคาลันท์ (Queen Calanthe) และเมาส์แซ็ค (Mousesack) เป็นผู้ที่พยายามคุ้มครองและชี้นำ เธอยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนของอนาคต—คนที่หลายฝ่ายต่างมองว่าเป็นกุญแจของสงคราม ความเปราะบางผสมความแข็งแกร่งของซิริทำให้เราเอาใจช่วยอย่างต่อเนื่อง และการตามล่าจากตัวละครอย่างเคียร์ (Cahir) จากฝั่งนิลฟ์การ์ดสร้างมิติของตัวร้ายที่ไม่ใช่แค่ร้ายโดยไม่มีเหตุผล นอกจากสามแกนหลักแล้ว ยังมีตัวละครรองที่ขับเคลื่อนอารมณ์และธีมของซีรีส์ เช่นสตริโกบอร์ (Stregobor) ที่สะท้อนมุมมองเวทย์มนตร์ที่เย็นชาและคำนวณ หรือจิสเคียร์ที่เติมเสียงหัวเราะและมุมมองประชาชนทั่วไป ช่วงเวลาที่แต่ละตัวละครตัดสินใจในสถานการณ์กดดัน เผยให้เห็นว่าซีซั่น 1 ไม่ได้มีแค่ฉากต่อสู้ แต่ยังเต็มไปด้วยคำถามทางศีลธรรม ความเป็นพ่อแม่-ลูก ความเป็นมนุษย์กับชะตากรรม ซึ่งทั้งหมดนี้ผูกเข้าด้วยกันด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเกอรัลท์ เยเนฟเฟอร์ และซิริ ในตอนท้ายฉันรู้สึกว่าซีซั่นนี้ทำหน้าที่ได้ดีในการวางแผงให้ตัวละครแต่ละคนมีทั้งภารกิจส่วนตัวและบทบาทต่อเหตุการณ์ใหญ่ ทำให้ติดตามต่อจนอยากเห็นว่าชะตากรรมจะเชื่อมต่อกันอย่างไร

ความตื่นเต้นตอนเห็นไฟพุ่งจากเท้าของเขาทำให้ใจเต้นแรงทุกครั้ง — นี่คือความรู้สึกแรกที่ผมมีต่อชินระ คุซาคาเบะใน 'ดับเพลิง' เมื่อได้เห็นพลังของตัวเอกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เราเข้าใจชินระว่าเป็นคนที่เกิดมาพร้อมกับความสามารถพิเศษในการจุดไฟจากร่างกาย โดยเฉพาะเท้า ซึ่งทำให้เขาวิ่งและเตะด้วยพลังไฟจนเหมือนมีเท้าเป็นเชื้อเพลิง ตัวพลังของเขาจัดอยู่ในกลุ่มที่ถูกเรียกว่า Third Generation แต่สิ่งที่ทำให้ชินระโดดเด่นจริงๆ คือ 'Adolla Burst' ความสามารถหายากที่เชื่อมโยงกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติบางอย่างในเรื่อง ทำให้เขาสามารถเข้าถึงมิติหรือการติดต่อกับแหล่งพลังที่ลึกลับได้ ภูมิหลังของชินระก็น่าสะเทือนใจ เขามาจากครอบครัวที่ถูกเผาในเหตุการณ์ไฟครั้งใหญ่ตอนยังเป็นเด็ก และเหตุการณ์นั้นทิ้งร่องรอยทั้งทางร่างกายและจิตใจให้เขา ทำให้คนรอบข้างมองเขาแปลกๆ และติดฉายาแปลกๆ ที่ไม่เป็นธรรม แต่เขากลับตั้งใจจะเป็นฮีโร่จริงๆ จึงเข้าร่วมกองกำลังดับเพลิงพิเศษเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต พร้อมทั้งปกป้องผู้คนจาก Infernals การได้เห็นการเติบโตของชินระทั้งด้านพลังและความตั้งใจทำให้ผมอินกับเรื่องนี้มาก — ทั้งความเก่งและความบอบช้ำผสมกันอย่างเข้มข้น

มีภาพหนึ่งในหัวที่ชัดเจนเกี่ยวกับตัวเอกของ 'เอ็กซอร์ซิสต์ พันธุ์ปีศาจ' คือคนที่ยืนระหว่างสองโลก—มนุษย์และปีศาจ—แล้วต้องตัดสินใจเลือกชะตากรรมของตัวเองเสมอ ฉันมองเขาเป็นคนที่มีพลังแบบสองขั้ว: พลังสังหารปีศาจที่แรงมหาศาลซ่อนอยู่ควบคู่กับความสามารถด้านการรักษาและเสริมพลังให้คนรอบข้าง เพราะสายเลือดปีศาจในตัวทำให้เขาเรียกใช้พลังที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ได้ แต่การใช้พลังนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย ทั้งความเจ็บปวดภายในและความเสี่ยงที่จะสูญเสียความเป็นคน ผมชอบวิธีที่เรื่องเล่าไม่ได้ทำให้เขาเป็นแค่เครื่องมือสู้ แต่แสดงความขัดแย้งภายใน เช่น ฝันร้ายที่สะท้อนอดีตการสูญเสียและความรู้สึกผิดที่ทำให้การต่อสู้มีน้ำหนักมากกว่าการโชว์พลัง ภูมิหลังของเขาคือเด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาโดยกลุ่มผู้ขับไล่ปีศาจ—แต่แทนที่จะเป็นการอบรมที่ชัดเจน เรื่องกลับแสดงความเปราะบางและการฝึกที่ต้องแลกด้วยความสัมพันธ์ที่สั่นคลอน ความสามารถเฉพาะตัวมักเชื่อมโยงกับวัตถุโบราณหรือสัญลักษณ์ที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น ทำให้ฉากการเปิดพลังมีทั้งบาดแผลและความหมายทางจิตใจ เหมือนฉากใน 'Demon Slayer' ที่พลังไม่ใช่แค่ท่าไม้ตาย แต่เป็นความทรงจำและพันธะผูกพันของตัวละคร ท้ายที่สุดฉันชอบว่าตัวเอกไม่ได้ถูกทำให้เป็นวีรบุรุษสมบูรณ์แบบ แต่เป็นคนที่ต้องเลือก ทำผิดพลาด และเรียนรู้ ซึ่งทำให้การเผชิญหน้ากับปีศาจมีทั้งความตื่นเต้นและความเศร้าอยู่ในเวลาเดียวกัน

รายชื่อตัวละครสำคัญใน 'เดอะ วิทเชอร์' มีหลายคนที่ฉันรู้สึกว่าขาดไม่ได้เมื่อพูดถึงโลกนี้ — เกราลต์, ซีรี, และเยเนเฟอร์ ยืนเป็นแกนหลักของเรื่องราวทั้งในนิยายและสื่ออื่น ๆ เกราลต์แห่งริเวีย (Geralt of Rivia) คือคนที่ฉันมักจะเริ่มเล่าเสมอ เขาเป็นวิทเชอร์ นักล่าที่ถูกดัดแปลงด้วยยาและเวทมนตร์จนกลายเป็นนักสู้เหนือมนุษย์ แต่ยังคงมีความขัดแย้งทางศีลธรรมและความเหงาในตัวเองมากมาย ซีรี (Cirilla) เป็นสายเลือดที่ชักนำชะตา เธอเติบโตจากเด็กสู่บุคคลสำคัญที่หลายฝ่ายไล่ตาม เยเนเฟอร์ (Yennefer) คือแม่มดที่ทรงพลังและซับซ้อน การมีความรักและความทะเยอทะยานทำให้เธอไม่เคยเป็นเพียงตัวละครประเภทเดียว ตัวละครสนับสนุนก็มีเสน่ห์ เช่น เวเซเมียร์ (Vesemir) ผู้เป็นทั้งครูและพ่อทูนหัว, จัสเคียร์/แดนเดลิออน (Jaskier/Dandelion) ที่เป็นเสียงหัวเราะและผู้บันทึกเรื่องราวของเกราลต์ และเทริส (Triss Merigold) ที่เติมมิติด้านความสัมพันธ์ ความหลากหลายและความขัดแย้งระหว่างตัวละครเหล่านี้ทำให้โลกของ 'เดอะ วิทเชอร์' มีชีวิตชีวาและน่าติดตาม

ความซับซ้อนของโลกใน 'เดอะวิชเชอร์' ทำให้ผมอยากเริ่มจากสามคนนี้ก่อนเสมอ: เจอรัลท์, เยเนเฟอร์ และซิรี ในฐานะแฟนหนังสือที่ตามมาตั้งแต่เล่มแรก ผมชอบที่ทั้งสามคนนี้ไม่ได้เป็นฮีโร่แบบขาว-ดำ เจอรัลท์ (นักล่ามอนสเตอร์) คือเสาหลักของเรื่อง เขาไม่ได้แข็งกร้าวอย่างเดียว แต่เต็มไปด้วยจริยธรรมที่เปลี่ยนตามสถานการณ์ เหมาะที่จะเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับคนที่อยากเข้าใจโทนเรื่อง: สงครามศีลธรรมมาก่อนการต่อสู้ เยเนเฟอร์เป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงและราคาที่ต้องจ่ายเพื่ออำนาจ เส้นทางของเธอเต็มไปด้วยการตัดสินใจที่เจ็บปวด ส่วนซิรีคือกุญแจของชะตากรรม — ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจอรัลท์และความลึกลับเรื่องสายเลือดผลักดันพล็อตทั้งหมด ถ้าอยากเห็นความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อนในโลกแฟนตาซี ให้เริ่มจากสามคนนี้ก่อน แล้วค่อยขยายความเข้าใจไปยังตัวละครอื่น ๆ จะพบว่าทุกบทบาทมีแรงจูงใจของตัวเอง และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ติดตามไม่หลุดมือ

ไฟที่ลุกพรึบในการเปิดเรื่องของ 'แดนทําลายล้าง' เป็นภาพที่ฉันจับต้องได้ตั้งแต่หน้ากระดาษแรก เพราะมันชี้ให้เห็นที่มาของตัวเอกโดยไม่ต้องพูดมาก พื้นเพของตัวละครหลักในเรื่องนี้คือการโตขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง บ้านเมืองถูกทำลาย คนใกล้ชิดหายไป ทำให้เขาต้องเรียนรู้การเอาตัวรอดตั้งแต่ยังเยาว์ การขาดแคลนไม่เพียงแต่หล่อหลอมทักษะการหาอาหารและหลบภัย แต่ยังปลูกฝังความไม่ไว้วางใจต่อสถาบันและอำนาจแบบรวมศูนย์ แรงจูงใจเริ่มจากความโกรธและการแก้แค้น แต่เส้นทางของเขาไม่ได้หยุดที่ความแค้นเพียงอย่างเดียว หลังจากได้พบคนที่แสดงความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ เขาเริ่มเห็นคุณค่าของการปกป้องผู้อื่นมากกว่าการทำลายล้างกลับคืน เทคนิคการเล่าเรื่องทำให้การเปลี่ยนแปลงภายในนี้น่าเชื่อถือ: บางฉากแสดงให้เห็นการเลือกสรรความเสี่ยงที่คำนวณได้ และฉากอื่นเปิดเผยความอ่อนแอที่ทำให้ผมสงสาร การผสมระหว่างบาดแผลในอดีตกับความรับผิดชอบที่ค่อยๆ เกิดขึ้นคือแรงขับเคลื่อนหลักของเขา ซึ่งทำให้ตัวละครมีมิติและไม่เป็นแค่แกะดำที่โกรธเคืองไปเรื่อยๆ

การดัดแปลงของ 'เดอะ วิทช์' ที่ฉายบนหน้าจอหลัก ๆ มาจากผลงานของ Andrzej Sapkowski ซึ่งต้นฉบับเป็นชุดเรื่องสั้นและนิยาย โดยเฉพาะสองเล่มแรกที่มักถูกยกเป็นแหล่งอ้างอิงสำคัญคือ 'The Last Wish' และ 'Sword of Destiny' ที่แนะนำโลก ภูมิหลังของเกรัลต์ และชะตากรรมของซีรีที่ผูกโยงกันไว้ คนดูทีวีมักจะเจอฉากหรือพล็อตย่อยจากเรื่องสั้นเหล่านี้ถูกยกมาทำซ้ำหรือปรับแต่งให้ต่อเนื่องเพื่อให้เหมาะกับรูปแบบซีรีส์ ผมมองว่าความต่างที่ชัดเจนคือการจัดเรียงเรื่องเวลาและการขยายบทของตัวละครบางคน ในหนังสือหลายตอนเป็นเรื่องสั้นจบในตัวเอง แต่บนจอทีมงานเอามาต่อกันเป็นสายเรื่องยาว เช่น การเล่าเรื่องแบบไม่เรียงลำดับเวลาของซีซั่นแรก ซึ่งหนังสือไม่ได้เล่าแบบนี้เสมอไป อีกจุดคือการให้ความสำคัญกับฉากแอ็กชันและภาพวิชวลมากขึ้น สำหรับผู้อ่านต้นฉบับแล้ว หลายฉากที่ดูเรียบง่ายในหนังสือถูกขยายให้เป็นฉากการต่อสู้ใหญ่หรือแอปสเปเชียล ที่สำคัญคือตัวละครบางตัวได้รับบทบาทหรือฉากหลังที่ถูกแต่งเติมขึ้นใหม่เพื่อเชื่อมเรื่อง เช่น ฉากความสัมพันธ์เชิงอารมณ์ระหว่างเกรัลต์กับหญิงหลักบางคนถูกตีความต่างไปจากต้นฉบับ ท้ายที่สุดฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้การดัดแปลงนี้น่าสนใจคือมันยังคงแก่นเรื่องของชะตากรรม ศีลธรรมแบบสลับซับซ้อน และสัตว์ประหลาด แต่ถ้ามองในแง่รายละเอียด ต้นฉบับให้ความละเอียดทางปรัชญาและน้ำเสียงที่เหล็กมากกว่า ขณะที่หน้าจอมุ่งหวังการเล่าเรื่องที่เข้าถึงผู้ชมกว้างขึ้น ซึ่งก็นำมาซึ่งรสชาติใหม่ที่บางครั้งขัดกับจริตนักอ่านดั้งเดิม

บทบาทของวิทในภาคต่อน่าจะเป็นเสาหลักที่คอยดึงเส้นเรื่องเข้าหากัน ผมมองว่าวิทจะกลายเป็นจุดเชื่อมระหว่างเส้นเรื่องเก่าและเส้นเรื่องใหม่มากกว่าที่จะเป็นแค่ตัวประกอบ การที่เขามีประวัติหรือบาดแผลจากภาคแรกเปิดช่องให้ผู้เขียนขยายความสัมพันธ์กับตัวละครรุ่นใหม่ได้: เขาอาจรับบทเป็นคนให้คำมั่นสัญญา คอยสะท้อนความเชื่อของพระเอก หรือเป็นคนยืนยันผลลัพธ์ของการตัดสินใจครั้งก่อน ๆ โดยยังคงความซับซ้อนภายในตัวเองไว้ ซึ่งทำให้เขาไม่ใช่ฮีโร่แบบคลีน ๆ อีกมุมหนึ่งที่ผมคิดไว้คือการใช้วิทเป็นเครื่องมือสำหรับพลิกเกมเรื่องศรัทธาและความไว้วางใจ เขาอาจถูกวางให้เป็นทั้งคนที่ทุกคนพึ่งพาและคนที่ต้องเผชิญการล้มเหลวอย่างรุนแรง ฉากที่เขาต้องเลือกระหว่างการปกป้องคนใกล้ชิดกับการรักษาอุดมการณ์จะเป็นแกนสำคัญ และถ้าผู้สร้างเลือกทางที่กล้าหาญ ผลลัพธ์แบบเดียวกับฉากการเสียสละใน 'Fullmetal Alchemist' ก็อาจเกิดขึ้นได้โดยไม่ลดทอนความเป็นมนุษย์ของเขา