คนที่เป็นตัวเอกของเรื่องทำหน้าที่ไม่เหมือนตัวเอกแบบบทบู๊หรือ
วีรบุรุษมากนัก แต่เป็นตัวละครที่สร้างแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์จนคนอื่นๆ ต้องเปลี่ยนแปลง ฉันมองว่าหน้าที่หลักของเขาคือการทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยถูกมองข้ามกลับถูกสำรวจใหม่ เช่น ฉากที่ตัวเอกเดิน
ทางกลับบ้านแล้วบังเอิญพบจดหมายเก่า — นั่นกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ครอบครัวต้องเผชิญหน้ากับความจริง การเล่าเรื่องของฉันมักชอบแยกบทบาทของตัวเอกออกเป็นสามด้านเพื่อให้เห็นภาพชัดขึ้น: ผู้อ่านความทรงจำ (ซึ่งสามารถตั้งคำถามกับอดีตได้), ผู้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ (ซึ่งต้องรักษาความบอบช้ำของคนอื่น), และผู้ตั้งคำถามเชิงศีลธรรม (ซึ่งทำให้คนรอบตัวต้องเลือกระหว่างอดีตกับปัจจุบัน)
ถ้าจะยกตัวอย่างเพื่ออธิบายโทนของตัวเอก ฉันมักนึกถึงความเปราะบางแบบหนังรักดราม่าโรแมนติกฟิลิปปินส์อย่าง 'One More Chance' — ไม่ใช่ว่าพล็อตจะเหมือนกัน แต่เป็นความรู้สึกว่าความรักมันไม่ใช่เรื่องฉับพลัน แต่เป็นการผ่านร้อนผ่านหนาวจนเกิดการเปลี่ยนแปลงภายใน การมีตัวเอกที่มีลักษณะเช่นนี้ทำให้เรื่องมีพื้นที่ให้ตัวละครรองแสดงออกมากขึ้น และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมบทบาทของเขาถึงสำคัญต่อทุกองค์ประกอบของเรื่อง