เลดีกากา Always Remember Us This Way

เคยเป็นไหม? ทั้งๆ ที่เป็นคนระวังตัวและไม่ไว้ใจใครแต่พอได้เจอกับใครคนหนึ่งมันเหมือนทุกอย่างถูกยกเว้นไว้แค่เขา…พี่วิน

“เธอมันเด็กจอมโกหก คิดว่าฉันจะเชื่อเธองั้นเหรอ" พูดแบบนี้คงมีเรื่องเดียวที่นายนี่ค้างคาใจ ก็คงไม่พ้นเรื่องที่ฉันท้อง “นายไม่เชื่อก็ตามใจ ฉันก็ไม่ได้หวังให้นายมาเชื่อฉัน ว่าฉันท้องหลอก" “ท้องงั้นเหรอ?..เธอท้องกับใคร คงไม่ใช่ฉัน ฉันคงไม่เอาเด็กโง่อย่างเธอมาทำเมีย" “คิดว่าฉันอยากได้นายเป็นผัวหรือไง ไอ้หมอโรคจิต" “เธอ!!! "

“ฉันจ่ายนายสองแสน!” เมื่อเสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยขึ้นทำเอาชายหนุ่มกรอกตาและชะงักฝีเท้าที่กำลังเดิน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้หันกลับ แต่ยังคงก้าวต่อไป “สี่แสน! ฉันจ่ายนายสี่แสน!” “เก็บเงินของเธอไว้ เพราะยังไงฉันก็ต้องไป” “ผู้หญิงคนนั้นจ่ายให้นายเท่าไหร่กัน! ฉันจะจ่ายให้มากกว่า!” “เขาไม่ได้จ่ายฉันสักบาท พอใจหรือยัง!” “นายไม่ได้เห็นแก่เงินอย่างที่คนอื่นบอก แต่นายรังเกียจฉัน….” โฮลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนน้ำตาหยดเล็กๆเริ่มไหล เธอหมุนตัววิ่งออกไปโดยที่ธันวาได้แต่ยืนนิ่ง “โถเว้ย!”

เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ คนใกล้ตัวรุกหนักริอยากข้ามเส้นเป็นผัว นี่ก็คือนิยามความสัมพันธ์หลังจากกลับมาเจอกันอีกครั้งของเพื่อนรักเพื่อนแท้ ป้อมปราบเฝ้ามองผู้หญิงแสนดีคนหนึ่งด้วยแววตาซ่อนเร้นความรู้สึกมานานเกือบยี่สิบปี แอบชอบเธอ แอบหึงหวงเธอเงียบๆ และอยากให้เธอมีความสุขกว่าใคร ทุกครั้งที่เมลลินเล่าอย่างตื่นเต้นว่าชมชอบไอ้หนุ่มคนไหน เวลาที่ขอคำปรึกษาเรื่องผู้ชายพวกนั้นกับเขา สิ่งหนึ่งที่อยากบอกเพื่อนสาวใจจะขาดคือ ไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องไปชอบใคร ไม่ต้องแบ่งสายตาไปให้คนอื่น เขาต้องการเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอรัก หน่วงเหนี่ยวเธอไว้ด้วยค่ำคืนยาวนานอันแสนหวาน และเมื่อสวรรค์หยิบยื่นโอกาสที่ไม่คาดฝันมาให้ ต่อจากนี้ก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ มันจะไม่จบแค่วันไนท์สแตนด์แน่นอน

เพราะขีวิตเลือกเกิดไม่ได้แม้แต่คู่ครองยังไม่สามารถเลือกได้แล้วต้องมาทนแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตนแถมยังรังเกียจตนอีกแล้วเธอจะต้องทนไปถึงเมื่อไร

การแก้แค้นำพามาซึ่งความรัก แม้จะเกลียดเเค่ไหนแต่หัวใจกลับอ่อนไหวให้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้