วางใจเถอะมารดาเป็นคนดีแล้ว

วางใจเถอะมารดาเป็นคนดีแล้ว

last updateآخر تحديث : 2025-07-23
بواسطة:  หยกขาวمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 تقييمات. 2 المراجعات
231فصول
15.3Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

หลีซินแพทย์ศัลยกรรมในยุคปัจจุบันได้ทะลุมิติเข้าร่างสตรีลูกขุนนาง ที่มีความเอาแต่ใจ อารมณ์ร้ายเป็นใหญ่ แต่ทว่าสตรีนางนี้ ต้องแต่งงานกับหยางอ๋องผู้มีลูกติดฝาแฝดชายหญิง

عرض المزيد

الفصل الأول

1

Although it was the dead of night, all the lights were brightly lit at Miller Villa.

Yvonne Miller sat at the dressing table in her wedding gown. She carefully hid the terrible scar on her left cheek with her bridal veil.

That looked much better.

Today was supposed to be her big day as she was marrying into the Anderson family. However, the voices outside her door were getting on her nerves.

"Mother, will the Anderson family really accept a country bumpkin like her into their family?"

"What else can we do? Would you rather marry that blind man?"

Kayla Jones frowned and pouted as she looked at her mother, Monica Langley. "No way! A blind man like Stephen is useless to me! I won't ruin my future by marrying him!" Stephen Anderson was not only blind; he was also sickly and needed to take countless medications every day. With his condition, there was no telling how much longer he'd live.

Kayla didn't want to be a widow at such a young age. Before Monica could reply, the door opened. Yvonne emerged from her room, giving them a cold glance as she walked past. Although Yvonne’s face was covered by a veil, the frosty look in her eyes sent chills running down Monica's and Kayla’s spines.

Yvonne stalked right up to Thomas. "You'd better keep your promise to me," Yvonne muttered as she walked past him and went down the stairs without looking back.

Although the villa was named Miller Villa, no one with the last name Miller had lived here for the past ten years. When Yvonne was eight years old, both her mother and grandfather passed away, leaving Yvonne as the Miller family's lone heir.

Her father, Thomas Jones, was only a son-in-law who'd married into the family. He'd taken advantage of the Miller family’s wealth before marrying Monica. They had two daughters, Katie and Kayla Jones, when Thomas was still married to his first wife.

For two years after that, Yvonne suffered constant humiliation and abuse. Although she was the only daughter of the Miller family, she was treated worse than an animal. To make matters worse, her stepsister, Kayla Jones, had marred her face with a scar.

When that incident occurred, Monica concocted a lie to protect Kayla, putting all the blame on Yvonne instead. In a fit of rage, Thomas banished Yvonne to the countryside.

For many years, no one cared about her.

It wasn't until Kayla was about to marry Stephen thanks to Thomas owing the Anderson family a large sum of money that they finally remembered Yvonne’s existence.

"Get in the car. We don't want to be late," the driver urged impatiently, pulling Yvonne out of her reverie.

Yvonne stared at Miller Villa, her lips curving in a mocking smile. One day, she would make them regret the decision they made today. She silently vowed to reclaim everything that belonged to the Miller family.

Two hours later, Yvonne arrived at Anderson Mansion, but there was no sign of any preparation for the wedding ceremony. Yvonne followed a maid up to the second floor where they stopped outside a door at the end of the corridor.

"Get out!" A roar came from inside the room, startling both Yvonne and the maid. The maid tried to remain calm as she said, "You can go in by yourself."

In a blink of an eye, Yvonne found herself alone at the door.

Before she'd returned to Northerna City, Yvonne had investigated the Anderson family. Philip Anderson had three sons—Charles, William, and Harry. Stephen was the eldest son of Charles Anderson and Diane Robinson; however, he was the second-eldest among his cousins. Soon after he was born, Stephen's mother passed away, and Charles married a famous actress, Camille Sharpe.

In terms of family background, talent, and ability, Stephen blew his peers out of the water. At a young age, he was entrusted with the management of Anderson Group. Alas, he had gone blind due to an accident. If not for his disability, Stephen would've been the most distinguished and revered person in Northerna City, rather than the outcast that everyone shunned.

Although their childhood experiences were similar, Stephen was still luckier than her. Yvonne took a deep breath and slowly turned the doorknob in her hand. As soon as the door opened, a vase came flying toward her. Without hesitation, Yvonne dodged, and the flying vase smashed into a thousand tiny pieces behind her.

Phew, that was close. The vase had been aimed directly at her face!

Was he attempting to murder his future wife?

The lights were switched off, and the room was in total darkness. Yvonne could barely make out a blurry figure in the distance. Without thinking twice, she reached out and turned on the light.

As the lights came on, Yvonne finally saw her groom for the first time. The man stood more than six feet tall. He had defined features and impeccable bone structure. His jawline was sharp and perfectly contoured.

This guy was drop-dead gorgeous!

His only flaw was his eyes that were dull and had no shine at all. His pitch-black pupils were like an abyss. Yvonne started to feel a bit sorry for the man, but his next words quickly extinguished her pity.

"Marrying a blind man for money—don't you think you're downright despicable?"

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ลงมั่วซั่วมากค่ะมีซ้ำตั้งกลายตอน แถมใส่มาแค่ตัวเลขใครจะไปรู้เนอะว่าซ้ำรึเปล่า
2025-10-18 17:08:16
0
0
ปิ่นหยก Chanel
ปิ่นหยก Chanel
ฝากด้วยค่ะ
2025-07-15 01:47:08
5
0
231 فصول
1
"พระชายา เพคะ" อีอีเขย่าร่างเจ้านายหลายวันมานี้ พระชายาผู้งดงามหรือ หลี่ซินที่แต่งเข้ามาในฐานะชายาเอก ด้วยนิสัยของนางทำให้หยางอ๋องนึกชัง วันแต่งงานหยางอ๋องเดินทางไปเมืองจินเพื่อทำสงครามกับแคว้นฉู่ที่บุกเมืองจินที่เป็นของแคว้นชิง หลี่ซินแต่งเข้ามาในจวนอ๋องได้หกเดือนแล้ว ท่านอ๋องไหว้ฟ้าดินกับนางเสร็จแล้วออกเดินทาง ทิ้งนางไว้ที่เมืองหลวงอย่างเดียวดาย การแต่งงานครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทานแต่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของหยางอ๋องเลยแม้แต่น้อย หลี่ซินขึ้นชื่อเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นชิง แต่ก็เป็นนางร้ายอันดับหนึ่งเช่นกัน ด้วยเหตุผลนี้จึงไม่มีผู้ใดอยากจะหมั้นหมายกับนาง อีกทั้งนางยังพึงใจในตัวหยางอ๋องไม่น้อย เรื่องสมรสราชทานนั้นราชครูหลี่เจิ้งบิดาของนางรับใช้ฝ่าบาทมานานจึงให้ฝ่าบาทพระราชสมรสให้แก่บุตรี ฉู่เฟิงนั้นเป็นฮ่องเต้ที่ให้ความสำคัญแก่ขุนนางใหญ่ อย่างราชครูหลี่ไม่น้อย ที่คอยเป็นทั้งสหายที่เขาไว้ใจ กระนั้นเขาจึงทำตามคำขอของราชครูหลี่ใบหน้างามซีดเซียวยิ่งนัก ดวงตาหงส์ขยับเปลือกตาขึ้นมา สถานที่แห่งนี้ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย "พระชายาฟื้นแล้ว" อีอีพลันนั่งกุมมือเจ้านาย ดีใจจนไม่ยอมปล่อยม
اقرأ المزيد
2
บรรยากาศยามเช้าในฤดูหนาวช่างหนาวเสียจริง เปลือกตางามพลันขยับขึ้นมา เห็นอีอียืนข้างโต๊ะเตี้ย มีอ่างสำริดทองคำวางด้านบน"พระชายาล้างหน้าเพคะ" แม้อีอีจะไม่มีจมูกแต่ยามที่สาวใช้ยิ้มพลันมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้ดูน่ารักเสียจริงน้ำเย็นจัดในฤดูหนาวทำให้หลี่ซินพลันสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้างเล็กน้อย จากนั้นให้อีอีนำชุดที่จะสวมใส่ในวันนี้ออกมา หลี่ซินมองชุดในตู้ไม้ มีแต่สีสันฉูดฉาด คือสีแดงเป็นหลักดูท่าหลี่ซินคนเดิมคงจะชอบสีแดงมากกระมัง สายตาของหลี่ซินมองไปทางชุดสีชมพูอ่อนลายดอกอวี้หลัน "เอาชุดนี้แล้วกัน""เพคะ ปกติพระชายาสวมแต่สีแดงแทบทุกวัน ยามนี้จะสวมผ้าสีอ่อน ๆ""อย่าพูดมาก" หลังจากแต่งกายเสร็จแล้ว หลี่ซินนั่งแต่งหน้า มองคันฉ่องสีเหลืองทอง นางทาแป้งหอมอ่อน ๆ ไม่หนาเตอะเหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งทาชาดไร้สีหรือสีขาวให้ริมฝีปากอวบอิ่ม"พระชายาไม่แต่งหน้าเข้มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"อีอีมองพระชายาแล้วคลี่ยิ้ม "ข้าอยากเดินชมรอบจวนอ๋อง" "เพคะ"ในความทรงจำของหลี่ซินนั้น นางไม่ค่อยสนอะไรนักในจวนอ๋อง นางสนเพียงการได้กลั่นแกล้งเด็กแฝดสองคนนั้น หลี่ซินอยากจะเจอเด็กสองคนนั้นจริง ๆยามนี้อีอีพาเจ้านาย
اقرأ المزيد
3
สองวันผ่านไปแม่นมจางพาสองแฝดเข้ามาในเรือนใหญ่ หลี่ซินมองเด็กแฝด เสี่ยวเปากับเสี่ยวเปย แต่งกายชุดสำนักศึกษาหลวง"เอาล่ะ แม่นมจางไปส่งพวกเขาที่สำนักศึกษาหลวงเถอะ รถม้าข้าให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว" แม่นมจางไม่อยากจะเชื่อหู หญิงอารมณ์ร้ายผู้นี้ เป็นนางมารหรือเป็นเทพธิดา ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ"ยังไม่ขอบคุณข้าอีก" หลี่ซินมองเด็กสองคน พวกเขาหันไปมองหน้าแม่นมจาง ด้านแม่นมจางพยักให้ทั้งสองคน"ขอบคุณพระชายา" เด็กทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเบาหวิวด้วยความหวาดกลัวหลี่ซินพลันถอนหายใจ"ไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าเป็นคนดีแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าท่านแม่ ไม่ต้องเรียกพระชายาแล้ว" หลี่ซินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆแม่นมจางและเด็กสองคนต่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กทั้งสองคนไม่พูดอันใด หลี่ซินสั่งให้แม่นมจางพาเด็กไปได้ เพราะทั้งสองคนคงตั้งใช้เวลาสักระยะหนึ่ง อีกทั้งหกเดือนผ่านมา เจ้าของร่างเดิมทำร้ายจิตใจเด็ก ๆ สารพัดอย่าง จะให้พวกเขาเชื่อใจนางคงจะยาก หลี่ซินได้แต่ถอนหายใจเพียงเวลาไม่กี่วันทำให้คนมองหลี่ซินใหม่ ทุกคนให้ความเคารพนาง ยามที่นางย่างกรายไปทางไหนของจวน ได้ยินมาว่า สาวใช้โรงซักผ้าในจวนอ๋อง บิดาของนาง
اقرأ المزيد
4
อาจารย์เหรินอี้มองพระชายาหยางอ๋อง ไม่คิดว่านางจะมาสำนักศึกษาด้วยตัวเอง นางเคยสั่งไม่ให้สองแฝดมาเรียน แต่ยามนี้สองแฝดกลับมาเรียนเพราะนางอนุญาต ไม่คิดว่านางจะห่วงลูกเลี้ยงหลี่ซินมองเหรินอี้ เขาจะจ้องนางอีกนานไหม หญิงสาวหันไปทางประตู พบสตรีนางหนึ่งแต่งกายงดงามนัก อย่าบอกนะว่าคือชายาฝูอ๋อง"ชายาฝูอ๋องมาแล้ว" หลี่ซินย่างกรายไปหาสตรีนางนั้นทันที แล้วสังเกตไปที่ใบหน้าเสี่ยวเทียนไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ผิดจากเสี่ยวเปาของนาง มุมปากเป็นแผล"ชายาหยางอ๋อง" สตรีนางนั้นพลันยิ้มให้หลี่ซิน หลี่ซินถามประวัติชายาฝูอ๋องจากอีอีแล้ว ว่านางคือสวีเหมยหลานสาวห่าง ๆ ของสวีฮองเฮา บุตรีขุนนางการคลัง จึงให้แต่งงานกับฝูอ๋องโอรสของสวีฮองเฮา สตรีนางนี้หยิ่งผยองพองขนมาก ในอดีตนางเคยด่าทอหลี่ซินไม่น้อย "ชายาฝู ท่านสั่งสอนบุตรชายของท่านได้ดีมาก มาต่อว่าบุตรของข้าไร้มารดา บุตรใครกันแน่ที่ไร้มารดาสั่งสอน""หลี่ซินมันจะมากไปแล้วนะ" สวีเหมยถึงกับเถียงไม่ออก กับอีแค่เด็ก ๆ เล่นกัน แค่นั้นเอง หลี่ซินถึงกับหอบสังขารมาที่สำนักศึกษาหลวงต่อว่านางซึ่งเป็นชายาฝูอ๋อง ในอนาคตฝูอ๋องต้องเป็นรัชทายาท เหตุใดสตรีร้ายกาจอย่างหลี่ซินไม
اقرأ المزيد
5
หลี่ซินพลันเข้ามาในเรือนคลี่ภาพดูอีกครั้ง เรียกอีอีมาดูด้วย สายตาอีอีมองเจ้านายอย่างน่าสงสาร"อีอี เรื่องนี้ต้องเจ้าต้องเก็บไว้เป็นความลับ ภาพนี้ เจ้าสามารถหาคนวาดได้รึไม่" หลี่ซินคิดแผนการออกจะแก้แค้นหลี่หลานได้อย่างไร"ได้เจ้าค่ะ ตลาดมืดน่าจะมี""อีอี ข้าต้องการข้ารับใช้ที่มีวิทยายุทธ์""ตลาดค้าทาสเจ้าค่ะ" อีกด้านหนึ่งหยางอ๋องอยู่ในกระโจม เขาเพิ่งฝึกทหารซ้อมเพลงดาบเสร็จ อาหวังนำสารในพิราบสื่อสารมอบให้เจ้านายหยางอ๋องคลี่กระดาษ สายตากลอกไปมา สตรีนางนี้ทะเลาะกับชายาฝูอ๋องเรื่องของเสี่ยวเปา ช่างเหลือเชื่อนักนางหรือจะเป็นคนดี เป็นไปไม่ได้ อีกทั้งในข้อความยังบอกอีกว่า นางไปที่ตลาดค้าทาส นางไปทำไม...หลี่ซินมองอาจู บุรุษที่นางซื้อมาจากตลาดค้าทาส ยามนี้ชายหนุ่มผู้นี้ คุกเข่าตรงหน้านาง หลี่ซินนำอาจูเข้าจวนอ๋องอย่างไม่ให้ผู้ใดเห็น"ข้าน้อยคำนับพระชายาขอรับ" อาจูรูปร่างสูงใหญ่ เขาขายตัวเป็นทาสเพราะต้องการเงินให้มารดารักษาตัว พ่อค้าทาสรับเขามาจากชนเผ่าหนึ่งทางเหนือ อาจูยอมให้มารดามีชีวิตอยู่อย่างสบาย ส่วนเขายอมเป็นทาสตลอดชีวิต หลี่ซินมองชายผู้นี้ออกว่าเป็นคนดี กตัญญูไม่น้อย"ข้าจะไม่ผูกมัดเจ
اقرأ المزيد
6
"เอาล่ะรีบกินแล้วไปเรียนได้" หลี่ซินพลันเอ่ยขึ้น นางไม่อยากให้เด็กพวกนี้ไปสำนักศึกษาหลวงสาย"เมื่อวานบ่าวลืมรายงานพระชายา ท่านชายน้อยตกน้ำที่สำนักศึกษาเพคะ" หลี่ซินมองเสี่ยวเปาทันที เหตุใดเขาถึงตกลงไปในสระน้ำของสำนักศึกษาหลวงได้"เสี่ยวเปา ผู้ใดทำเจ้าบอกแม่เดี๋ยวนี้" เสี่ยวเปาเงียบ"ท่านแม่ เสี่ยวเทียนเจ้าค่ะ" เมื่อวานที่สำนักศึกษาหลวง ในยามเที่ยงนั้น อาจารย์จะปล่อยให้เด็ก ๆ ออกมาเดินเล่น แต่ไม่คิดว่าเสี่ยวเปานั่งเล่นที่ศาลา ในระหว่างที่เสี่ยวเปยไปโรงอาหารเพื่อนำของว่างมากิน เสี่ยวเทียนได้รังแกเสี่ยวเปยเสียแล้วหลี่ซินนึกชังชายาฝูอ๋อง ไม่อบรมสั่งสอนบุตรชาย "เอาล่ะ พวกเจ้าไปรอข้าในรถม้า วันนี้ข้าจะไปส่งเจ้าเอง" หลี่ซินกลับมาที่เรือนใหญ่ นางให้อีอีปิดประตูให้เรียบร้อย เพียงแค่นางผิวปากอาจู ก็ปรากฏตรงหน้านางแล้ว"วันนี้ เจ้าจงตามข้าไปสำนักศึกษาหลวง" หลี่ซินจะให้อาจูทำงานบางอย่างให้นาง"ขอรับ" หลี่ซินนั่งในรถม้ามองบุตรทั้งสอง สีหน้าเสี่ยวเปาไม่ค่อยดีนัก "เด็กดี เจ้ามิต้องกังวลไป มารดาจะจัดการให้เจ้าเอง" ไม่นานนักรถม้าจวนหยางอ๋องจอดหน้าสำนักศึกษาหลวง หลี่ซินเข้าไปส่งเด็กทั้งสองในห้อง
اقرأ المزيد
7
หลี่ซินสะบัดอาภรณ์ออกมาจากร้านผ้าอันดับหนึ่ง ตามด้วยอีอี สองนายบ่าวรีบขึ้นรถม้า ได้ยินเสียงกรีดร้องของสวีเหมียว ช่างเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเสียจริง"สมน้ำหน้านาง ข้าไม่ตบนางถือว่าบุญมากแล้ว ให้นางเหมาผ้าทั้งร้านไปเสีย" หลี่ซินเอ่ยอย่างสาแก่ใจ"พระชายาแล้วชุดท่านเล่า"หลี่ซินจำได้ว่าสินเดิมของเจ้าสาวมีผ้าอยู่หลายพับ น่าจะใช้ประโยชน์ได้"วันพรุ่ง เจ้านำผ้าไปให้ร้านผ้าตัดชุดให้ข้าแล้วกัน""เพคะ" ก่อนกลับจวนหลี่ซินไม่ลืมให้อีอีลงไปซื้อน้ำตาลปั้นให้สองแฝด เมื่อกลับไปถึงจวนพบว่าสองแฝดคัดตำราเรียน หลี่ซินถือน้ำตาลปั้นไปฝากเด็กทั้งสองคนดีใจมาก"ขอบคุณท่านแม่""เด็กดี รีบคัดตำราแล้วเข้านอน คืนนี้ข้าจะนอนกับพวกเจ้าด้วย""ขอบคุณท่านแม่" เด็กทั้งสองหอมแก้มหลี่ซิน ทำให้แม่นมจางถึงกับยิ้มไปด้วย อีอีก็เช่นกัน นางลืมภาพพระชายาเคยทรมานเด็ก ๆ ยามนี้มีแต่เทพธิดาใจดี นางมารร้ายได้หายไปจากจวนอ๋องแล้วยามนี้ฤดูหนาวได้ย่างกรายเข้ามาแล้ว เย็นนี้หลี่ซินต้องเข้าไปร่วมงานเลี้ยงบุปผา ได้ยินมาว่างานเลี้ยงบุปผาครั้งนี้ สวีฮองเฮาได้เชิญเหล่าคุณหนูตระกูลต่าง ๆ มาร่วมงานจำนวนมาก เกรงว่าคงจะหาชายารองให้เหล่าอ๋องมากก
اقرأ المزيد
8
"เห็นชัด ๆ ว่าข้าไม่เคยรู้จักกับเจ้า แต่เจ้ารู้จักกับน้องสาวของข้า หลี่หลาน" ทุกสายตามองไปที่หลี่หลานภาพที่เขากับหลี่หลานนอนกอดกันอย่างชัดเจน ทุกคนในงานเลี้ยงบุปผาต่างเห็นชัดเจน รวมทั้งสวีฮองเฮา"ไม่ใช่หม่อมฉันเพคะ ฮองเฮา มิใช่เพคะ" หลี่หลานบอกกับสวีฮองเฮา "หลี่หลาน เจ้าช่างทำขายหน้าสกุลหลี่นัก เห็นทีข้าจะต้องกลับจวนสั่งให้บิดาลงโทษเจ้าแล้ว เจ้าทำตัวไร้ยางอาย" หลี่ซินเล่นละครไปตามน้ำ โชคดีที่นางเป็นคนฉลาดเปลี่ยนภาพวาดได้ทัน"อีกอย่างทำตัวเสื่อมเสียต่อหน้าสวีฮองเฮา และผู้คนมากมาย ท่านพ่อไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" หลี่ซินได้ทีก็ราดน้ำมันลงไปในกองเพลิงทันที ทุกสายตาต่างมองหลี่หลานอย่างรังเกียจไม่รักนวลสงวนตัว"ไม่ใช่ข้านะ ไม่ใช่ข้า เป็นหลี่ซินต่างหาก" หลี่หลานยังไม่หยุดก่อความวุ่นวายอีก "เจ้าใส่ร้ายสะใภ้ของราชวงศ์ เจ้ามีความผิดดูหมิ่นเบื้องสูง หลี่หลานข้าเห็นแก่หน้าบิดาจะไม่เอาเรื่องเจ้าก็คงไม่ได้ ฮองเฮาเพคะ หลี่หลานนางลบหลู่ราชวงศ์ พระนางต้องจัดการนะเพคะ งานเลี้ยงบุปผาครั้งนี้ พระนางเป็นคนจัดขึ้น แต่หลี่หลานกับชายแปลกหน้าดันมาก่อความวุ่นวาย พระนางจะไม่ลงโทษรึเพคะ"หลังจากที่หลี่ซินพูดจบ ทุก
اقرأ المزيد
9
มีผลต่อฝูอ๋องจริง ๆ ผู้ใดก็รู้ว่าวันข้างหน้าฝูอ๋องต้องเป็นรัชทายาทอย่างแน่นอน ทำให้สวีฮองเฮามองหน้าหลานสาวตัวเอง สวีเหมยรู้สึกใจคอไม่ดีนักเมื่อเห็นสายตาสวีฮองเฮามองนางเช่นนี้หลี่ซินเผยอยิ้มเล็กน้อยได้ผลจริง ๆ ด้วย เพียงแค่ เอ่ยถึงตำแหน่งรัชทายาทในอนาคต สวีฮองเฮามีความคิดที่จะรักษาหน้าฝูอ๋อง"ชายาฝูอ๋อง เจ้าไม่อบรมสั่งสอนเสี่ยวเทียนให้ดี ปล่อยให้มารังแกคนอื่น เจ้ามีความผิด อย่างที่ชายาหยางอ๋องกล่าวจริง ๆ"สวีฮองเฮาถอนหายใจ"นำตัวชายาฝูอ๋องไปโบยยี่สิบที" พอสวีฮองเฮาตรัสออกมาเช่นชายาฝูอ๋องตกใจไม่น้อย "ท่านป้าเพคะ ท่านป้าไม่นะเพคะ" "ท่านแม่ ท่านแม่ ปล่อยแม่ข้านะ ยายแก่แร้งทึ้งปล่อยแม่ข้าเดี๋ยวนี้" ทุกคนต่างตกใจกับคำพูดของเด็กห้าขวบ อย่างเสี่ยวเทียน เขาไปจำคำพูดบ้าบอนี้มาจากไหน ถ้ามิใช่มารดาเสี้ยมสอนบุตรสวีฮองเฮาแทบจะเป็นลม พนัดดาของนางมีตำพูดที่แย่ พระนางรับมิได้ "นับแต่นี้ เสี่ยวเทียนจะอยู่วังหลวงกับข้าสักระยะ แยกเสี่ยวเทียนกับชายาฝูอ๋องออกจากกัน""ท่านแม่" เสี่ยวเทียนร้องไห้ขี้มูกโปร่ง เสี่ยวเปาเสี่ยวเปยพลันแอบสาแก่ใจไม่น้อย ถ้าไม่เพราะมารดามาทวงความยุติธรรมให้ พวกเขาคงร้
اقرأ المزيد
10
"ข้าไม่อยู่ เจ้าให้สองแฝดกินข้าวหมา เจ้าจำได้รึไม่ คนใจคออำมหิตเยี่ยงเจ้ารึ จะเป็นคนดี เสแสร้งสิ้นดี" น้ำเสียงเย็นพลันเอ่ยขึ้น คนฟังอย่างหลี่ซินถึงกับขนลุกนางคุกเข่าตรงหน้าเขาด้วยความหวาดกลัว เขาก็ได้ทำให้นางตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่พอใจอีกรึ"ท่านอ๋องยกโทษให้ข้าด้วย ข้าดีกับพวกเขามาตลอดหลายวันมานี้ ทั้งซื้อของอร่อยให้พวกเขากิน"หลี่ซินเอ่ยทั้งน้ำตา หวังให้หยางอ๋องเห็นใจนางขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าหยางอ๋องกับมอบรอยยิ้มที่แสนจะน่ากลัวให้นาง"ประการแรกเจ้าย้อมแมวเข้ามาในจวนอ๋อง ทั้งที่เจ้าผ่านบุรุษมาอย่างมัวหมอง ประการที่สองเจ้าทำร้ายบุตรของข้า""ท่านอ๋อง ข้าดีกับพวกเขาแล้ว" นางเอ่ยจนปากฉีกถึงรูหูเขาก็ไม่ฟังนาง"อี้ชาง เอาอาหารหมาเข้ามา" คำว่าอาหารหมาทำให้หลี่ซินขมคอทันทีอี้ชางเดินเข้ามาพร้อมกับชามข้าวหมา ในจวนมีหมาหลายตัวที่เลี้ยงอยู่ท้ายจวน ชามข้าวตรงหน้านางนั้นมีแต่กระดูกไก่ อีกทั้งเม็ดข้าวปะปนกับน้ำแกงต่าง ๆ แค่ได้กลิ่นหลี่ซินก็จะอาเจียนแล้ว ใบหน้างามอาบไปด้วยหยาดน้ำตา "กินมันเข้าไป เหมือนอย่างที่เจ้าเคยบังคับ เสี่ยวเปา เสี่ยวเปย" ดวงตาที่เขามองนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างมากล้น หลี่ซ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status