ต้นตอคำว่า Body ศพ 19 มาจากฉากไหนในนิยาย

นักฆ่าอันดับหนึ่งขององค์กรอำมหิตราวกับปีศาจ นางฆ่าผู้คนอย่างเลือดเย็น จนได้รับสมยานามว่า ‘ปีศาจไร้ใจ’ ทว่าแท้จริงแล้วนางเป็นเพียงหญิงสาวมหาลัยธรรมดา กำลังศึกษาอยู่ในคณะแพทย์ และเป็นผู้ที่ชื่นชอบอ่านนิยายโรแมนติกเป็นชีวิตจิตใจ แต่ในคืนหนึ่งหลังเลิกเรียน หญิงสาวที่กำลังเดินอ่านนิยายอย่างเพลิดเพลิน โดยที่ไม่ทันสังเกตสัญญาณไฟจราจรบนท้องถนน ทำให้นางถูกรถชนเสียชีวิต ณ ที่เกิดเหตุทันที แถมได้จับพลัดจับพลูทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ตนกำลังอ่านก่อนตาย ดวงวิญญาณเข้ามาสิงอยู่ในร่างของพระชายา ‘หลี่หลิ่งฟาง’ ผู้ถูกกักขังอยู่ในตำหนักเย็นเสียอย่างนั้น “โอ๊ย!!! เจ้านั่นเป็นคนโง่เขลาหรืออย่างไร ถึงได้วิ่งเข้าไปอยู่ในดงนักฆ่าพวกนั้นได้!” “พระชายาช่วยข้าด้วย!!!!!” “เจ้าลูกเจี๊ยบตัวปัญหาตัวนี้นี่ ช่างน่าหงุดหงิดนัก! ข้าอภิเษกสมรสกับคนอย่างเจ้าไปทำไมกันล่ะเนี่ย กรรมของข้าแท้!”

วันที่สามหลังจากฉันตาย ซูสือเยี่ยนก็ได้รับสายโทรศัพท์ยืนยันศพ เขาโอบผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตายแล้วก็ตายไปสิ เผาแล้วค่อยโทรบอกผม” ร่างของฉันถูกส่งเข้าเตาเผา พอกลายเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็โทรศัพท์หาซูสือเยี่ยนอีกครั้ง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด “รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

‘นิรมล’ หญิงสาวผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต วิญญาณของเธอได้ลงไปยังยมโลกและนึกสงสัยการเสียชีวิตของตัวเอง จนต้องร้องขอท่านยมบาลกลับมาสืบหาความจริงว่าใครเป็นคนทำร้ายเธอกันแน่ แต่ว่า...การย้อนเวลาย่อมมีการแลกเปลี่ยน นิรมลเสนอตัวช่วยเหลือดวงวิญญาณที่กำลังเดือดร้อนจำนวน 5 ดวงด้วยกัน แลกกับการที่ท่านยมบาลยินยอมให้หญิงสาวย้อนเวลากลับไปได้เพียง 90 วันเท่านั้น นิรมลได้ย้อนเวลากลับไปใช้ชีวิตอีกครั้ง แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิม หญิงสาวกลายเป็นคนเห็นผี การช่วยเหลือดวงวิญญาณน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่เธอต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน และได้เรียนรู้ว่าจิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ไม่ว่าจะเป็นแฟนอย่าง ‘เอกภพ’ หรือ ‘ชมพูนุท’ เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ล้วนแต่น่าสงสัยด้วยกันทั้งนั้น แล้วใครกันนะที่เป็นคนคิดทำร้ายเธอ!?!

ตอนที่คนร้ายกำลังทรมานฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม พ่อที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสืบสวนกับแม่ที่เป็นหัวหน้านิติเวช กำลังอยู่เป็นเพื่อนน้องชายอย่างกู้เป่ยที่ไปแข่งอยู่พอดี คนร้ายที่เคยถูกพ่อจับได้มาก่อน ทำเพื่อแก้แค้น หลังจากมันตัดลิ้นของฉัน ก็ใช้มือถือของฉันโทรหาพ่อ พ่อพูดแค่ประโยคเดียวก็วางสายไปทันที “ไม่ว่าแกจะมีเรื่องอะไร วันนี้การแข่งขันของน้องชายสำคัญที่สุด！” คนร้ายหัวเราะเยาะอยู่ในใจ “ดูเหมือนฉันจะจับตัวผิดซะแล้ว ฉันยังนึกว่าพวกเขารักลูกแท้ ๆ มากกว่านี้เสียอีก！” ตอนที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ พ่อกับแม่ตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา และด่าทอความโหดเหี้ยมของฆาตกรอย่างเดือดดาล แต่พวกเขากลับจำไม่ได้ว่า คนที่ตายอย่างน่าอนาถขนาดนี้ ก็คือลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง

ตอนที่ใบแจ้งผลสอบเอ็นทรานส์ส่งมาถึง ฉันไม่สบายไข้สูงจนลุกจากเตียงไม่ไหวกะทันหัน น้องสาวที่ช่วยฉันไปรับใบแจ้งผลสอบถูกลักพาตัวระหว่างทาง ไม่รู้ชะตากรรมเป็นอย่างไร พ่อแม่โกรธแค้นฉันเข้ากระดูกดำ หลังจากที่ฉีกใบแจ้งผลสอบของฉันจะขาดกระจุยกระจาย ก็บังคบให้ฉันเลิกเรียน และเข้าทำงานในโรงงาน ตอนหลัง ฉันถูกลักพาตัวเช่นกัน หลังจากที่หนีเอาตัวรอดมาได้หวุดหวิด ฉันได้ซ่อนตัวในโรงงานร้างและส่งข้อความขอความช่วยเหลือจากพวกเขา พ่อโทรเข้ามา ตะคอกฉันด้วยความโมโหโดยที่ไม่ได้สนใจเลย "สวีจือจือ แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าห๊ะ ถึงได้โทรมาล้อเล่นแบบนี้กับพวกฉันในวันครบรอบจากไปของเนี่ยนเนี่ยน" "แกรู้หรือเปล่าว่าฉันกับแม่แกหวังว่าแกน่าจะเป็นคนที่ตายในตอนนั้นมากแค่ไหน" จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่ฉันจะตาย เสียงที่ดังอยู่ข้างหูฉันก็ยังคงเป็นคำแช่งด่าของพวกเขา ฉันถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์หมู* ถูกทารุณทรมานจนตาย และศพถูกทิ้งไว้ในท่อน้ำเน่า 3 วันเต็มๆ *มนุษย์หมู คือการลงโทษในยุคโบราณ โดยนำคนมาโกนผม ตัดลิ้น ตัดแขนขา ควักลูกตาจนเหลือแค่โพรง รมควันจนหูหนวก และจับไปโยนลงบ่อส้วมจนเนื้อหนังเลอะเทะ แม้แต่พ่อที่เป็นแพทย์นิติเวชที่ทรงคุณวุฒิที่สุดก็ยังจำฉันไม่ได้ และตอนที่น้องสาวพาไอละอ่อนที่หนีตามกันไปในตอนนั้นกลับมาที่บ้าน ก็เป็นตอนที่พ่อเพิ่งใช้เทคนิคคืนสภาพของฉัน พวกเขาคุกเข่าและร้องไห้อยู่ตรงหน้าร่างศพที่เน่าเปื่อยจนแยกไม่ออกของฉันจนหมดสติไป

"ไหนวะ ออกมาสิ แน่จริงก็โผล่มา" ฉันพูดขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องนอนสีทึบ ซึ่งเขาเชื่อกันว่าในห้องนี้มี....ผี (เน้นหื่นไม่เน้นสาระ)