ตำหนักเหลิ่งกง

อัศนีบาตรฟาดคำรามดังสนั่นกึกก้องอยู่เหนือตำหนักเย็น เมฆฝนอึมครึมตั้งเค้ามาแต่ไกล ความเงียบงันและหนาวเหน็บคืบคลานไปทั่วทุกสารทิศ ทว่าห่างจากจุดนี้ไปกลับสว่างไสวโชติช่วง

ภายในตำหนักเย็นที่ไร้ความสะดวกสบาย ลมเหมันต์พัดผ่านเข้ามาทำให้ทั่วสรรพางค์หนาวเหน็บสั่นสะท้านจนรู้สึกด้านชา ร่างบอบบางบนเตียงค่อย ๆ สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา

“ทำไมอากาศหนาวแบบนี้ เปิดแอร์สิบเก้าองศาหรือยังไงกันเนี่ย!”

หญิงสาวบนเตียงนอนขลุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย

หาว–

เสียงหาวหวอด ๆ ดังขึ้นพร้อมกับน้ำตาเล็ดที่หางตาทั้งสองข้าง หญิงสาวพยายามนั่งบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า นัยน์ตาทั้งสองหันมองสอดส่องไปทั่วห้องในความมืดมิด

“ทำไมห้องนอนของฉันถึงดูแปลกตาจัง”

นัยน์ตาดอกท้อกะพริบขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ไม่นานพลันเบิกกว้างเสียเบ้าตาแทบถลน หันซ้ายหันขวาตื่นตระหนกกับภาพที่เห็น

“ที่นี่มันที่ไหนล่ะเนี่ย!”

เสียงตะโกนแหกปากดังลั่นไปทั่วห้อง ภายในอกหัวใจเต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก อีกนิดคงทะลุออกมาเต้นอยู่ด้านนอก

พรึบ

หญิงสาวลุกออกมาจากเตียงวิ่งไปที่บานประตู แต่นางกลับเปิดไม่ออก แม้แต่บานหน้าต่างก็เช่นกัน สถานการณ์แปลก ๆ ที่พบเจอทำให้เลือดสูบฉีดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน ไม่นานร่างทั้งร่างล่วงหล่นลงสู่พื้นล้มหมดสติไป

-----

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ

เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอกต่างจากเมื่อคืน กลิ่นน้ำค้างเกาะบนหญ้าลอยไปทั่วบริเวณหน้าตำหนัก ร่างอันบอบบางกำลังหลับใหลอยู่บนพื้นสะดุ้งตื่นลุกขึ้นพรวดด้วยความตื่นตระหนก

หันซ้ายหันขวาเช็กเพื่อความแน่ใจ ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างกลับไม่ใช่ความฝัน หญิงสาวใช้สองมือพยุงร่างให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ ด้วยความงุนงงและสับสน เดินพาร่างที่ไร้น้ำนวลไปนั่งพักหายใจที่เก้าอี้

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่สุดของวันนี้ดังขึ้น ฝ่ามือบางนวดขมับวนซ้ำเวียนไปเวียนมา พยายามเรียกสติอันน้อยนิดของตน

เมื่อควบคุมอารมณ์และสติได้แล้วจึงเริ่มลุกขึ้นเดินสำรวจไปทั่วห้อง จากการประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยเพียงสายตา สถานที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอันใดทั้งสิ้น และดูเหมือนจะไม่ได้ทำความสะอาดมาร่วมสามสิบปีเลยก็ว่าได้

“นี่มันบ้านผีสิงใช่ไหมเนี่ย ทำซะเหมือนจริงสุด ๆ”

แม้ด้านนอกจะเป็นเวลายามเช้า แต่แสงสว่างแทบไม่เล็ดลอดเข้ามา หญิงสาวจึงต้องเดินหากล่องไม้ขีด เพื่อนำมาจุดเทียนที่มีใยแมงมุมเกาะตั้งอยู่บนโต๊ะ

ครืด

“แค่ก แค่ก แค่ก”

เสียงไอดังขึ้นพยายามโบกมือปัดฝุ่นฟุ้งในอากาศตรงหน้า หญิงสาวจุดไม้ขีดที่หาเจอในลิ้นชักและนำมาจุดเทียน

พรึบ

แสงสว่างไสวจากเปลวเทียนทำให้มองเห็นสภาพภายในห้องชัดเจนยิ่งขึ้น หญิงสาวยืนอึ้งกับภาพที่พบเห็นตรงหน้า ในมือถือเชิงเทียนหันไปทางนั้นทีทางนี้ที

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งของวัน หญิงสาวเดินกลับไปที่บานประตูของเมื่อวานที่พยายามเปิดอยู่นานสองนาน ทว่าตอนนี้กลับเปิดออกอย่างง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเสียอย่างนั้น

“เฮอะ นี่มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ?”

ทันทีที่เปิดบานประตูได้แล้ว หญิงสาวจึงรีบสาวเท้าเดินออกมายังด้านนอกห้อง แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ส่องตกกระทบกับนัยน์ตาทำให้ต้องเบือนหน้าหนี อากาศบริสุทธิ์ในยามเช้าเยียวยาจิตใจของหญิงสาวให้สงบลงได้หลายส่วน

เมื่อพักเยียวยาจิตใจได้พอประมาณ หญิงสาวรีบหันไปมองด้านหลังของตนเองทันที

ป้ายที่แขวนอยู่เหนือศีรษะมีตัวอักษรสีดำขีดเขียนเอาไว้คำว่า...

“เหลิ่งกง”

นัยน์ตาดอกท้อทั้งสองข้างกะพริบปริบ ๆ มองหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูจากด้านหลังเรียกให้หญิงสาวหันไปจ้องมอง สตรีในชุดโบราณกำลังเดินยกถาดบางอย่างเข้ามา

“สำรับอาหารวันนี้มาถวายแล้วเพคะ เชิญว่าที่พระชายาเสวยตามสบายได้เลยเพคะ หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”

ในขณะที่นางกำนัลคนนั้นกำลังจะเดินจากไป หญิงสาวจึงรีบเรียกดักเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยว!”

นางกำนัลหันกลับมา แต่ทว่าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาว

“เจ้าเป็นใคร?”

“...”

ไม่มีเสียงตอบกลับตั้งแต่แรก ทว่าไม่นานนางกำนัลก็เอ่ยขึ้น

“หม่อมฉันเป็นนางกำนัลห้องเครื่อง หากว่าที่พระชายามีพระประสงค์จะให้หม่อมฉันเปลี่ยนสำรับอาหาร หม่อมฉันจะแจ้งพ่อครัวหลวงให้เองเพคะ”

หญิงสาวขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่านางกำนัลตรงหน้าพูดถึงเรื่องอันใดอยู่ นางยกมือขึ้นกุมขมับเอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัย

“ฉันกำลังแสดงละครเรื่องอะไรอยู่งั้นเหรอคะ?”

“ว่าที่พระชายาทรงตรัสถึงสิ่งใดเพคะ”

ไม่ใช่สิ มันไม่ใช่อย่างนี้

“ฉันหมายถึง...ฉันน่ะ ฉันเป็นใคร?”

นางกำนัลตรงหน้าแอบชำเลืองมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ากลับไปที่เดิม

“ว่าที่พระชายาก็คือว่าที่พระชายาไงเพคะ พระองค์ตรัสถึงสิ่งใด หม่อมฉันมิเข้าใจเลยเพคะ”

“งั้นบอกชื่อฉันมา และบอกมาฉันเป็นว่าที่พระชายาของใคร”

“พระองค์มีนามว่า ‘หลี่หลิ่งฟาง’ เป็นว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาท ‘หวังจิ้งเสวียน’ เพคะ”

ความทรงจำไม่ทราบที่มาที่ไปผุดขึ้นมาเป็นสิบ ๆ ฉาก ในขณะที่ร่างอันบอบบางทรงตัวไม่อยู่ก็ได้นางกำนัลตรงหน้าเข้ามาช่วยประคอง

“ว่าที่พระชายาเพคะ! พระองค์ทรงเป็นอันใดไปเพคะ หรือพระองค์ทรงประชวรเพคะ”

หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เป็นไร พาข้ากลับไปข้างในเถิด”

นางกำนัลไม่ได้ซักถามอันใดต่ออีก นางช่วยประคับประคองว่าที่พระชายากลับเข้ามาในตำหนัก เมื่อเดินกลับเข้ามาภาพตรงหน้าทำให้นางกำนัลยืนตกใจกับสภาพที่เห็น

“พาข้าไปที่เตียง”

นางกำนัลส่ายหน้าไล่ความคิด พยุงร่างของว่าที่พระชายาไปที่เตียงตามคำสั่ง

“พระองค์ค่อย ๆ นั่งนะเพคะ ค่อย ๆ”

“ขอบใจเจ้ามาก ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว”

“ติดหนี้บุญคุณอันใดกันเพคะ หม่อมฉันมิได้ทำอันใดเลย”

เสียงหัวเราะดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปอีกครั้ง

“เจ้าชื่ออันใด?”

“หม่อมฉันชื่อว่า อันฉี เพคะ”

หญิงสาวผงกศีรษะ “ชื่อของเจ้าน่ารักดีข้าชอบนัก บิดามารดาเจ้าคงรักเจ้ามากเลยสินะ ถึงได้ตั้งชื่อน่ารัก ๆ ให้เจ้า”

คำพูดที่โพล่งมาแบบไม่ได้คิดอะไรมากกลับทำให้นางกำนัลร้องไห้

“เดี๋ยวสิ! ทำไมเจ้าถึงร้องไห้ล่ะ ข้าพูดอันใดไม่ดีไปงั้นเหรอ?”

“ฮึก มิใช่เพคะ หม่อมฉันแค่คิดถึงบิดามารดาเพคะ ฮึกฮือ”

หญิงสาวรู้สึกผิดที่ไปพูดสะกิดต่อมความเศร้าของนาง

“อย่าร้องเลย ข้าผิดเอง”

“ฮึกฮือ...”

วันนี้ในตำหนักมีเพียงเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วตำหนัก

แสงแดดยามอู่เข้ามาเยือนหน้าตำหนัก เสียงร้องไห้หลงเหลือเพียงแค่เสียงสะอึกสะอื้น ความทรงจำก่อนหน้าที่ผุดขึ้นมาทำให้หญิงสาวเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

สถานที่ที่นางกำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้เป็นเพียงโลกนิยายเรื่องหนึ่งที่มีชื่อเรื่องว่า ‘บุปผางามในคืนหยวนเซียว’ เป็นนิยายพีเรียดจีนโบราณชื่อดัง และร่างที่ตนกำลังสิงอยู่คือว่าที่พระชายา ‘หลี่หลิ่งฟาง’ หรือตัวประกอบดี ๆ นั่นเอง

ไม่ต้องพูดถึงบทเด่นบทดังอันใด เพราะหลี่หลิ่งฟางนั้นเป็นเพียงตัวประกอบที่ตายอย่างโดดเดี่ยวในตำหนักเย็น ทั้ง ๆ ที่นางถูกใส่ร้าย ทว่ากลับไม่มีใครสืบเสาะหาความจริงให้กับนาง ยกเว้นแต่บิดาของนางเอง

หลี่หลิ่งฟางเป็นบุตรีเพียงผู้เดียวของอัครมหาเสนาบดี ว่าที่สวามีอย่างองค์รัชทายาทไม่ต้องพูดถึง เขานั้นตกหลุมรักนางเอกนิยายอย่าง ‘เยว่หลิน’ ทั้ง ๆ ที่ตัวของเขาเป็นเพียงตัวประกอบไม่ต่างจากหลี่หลิ่งฟาง บทพระเอกพระรอง หรือแม้กระทั่งบทตัวร้ายก็ไม่ได้เป็น

ช่างน่าสงสาร

การที่หลี่หลิ่งฟางเป็นเพียงว่าที่พระชายา สาเหตุก็มาจากองค์รัชทายาท เขานั้นอ้างเหตุผลร้อยแปดพันข้อเพื่อที่จะไม่ให้หลี่หลิ่งฟางได้เป็นพระชายาของตน เขาอยากให้ตำแหน่งนี้เป็นของคนที่เขารัก คนคนนั้นก็คือนางเอกนิยาย

‘ทั้งที่แต่งงานกันมาสามปีแล้วนะ พวกบ่าวรับใช้ยังเรียกว่าที่อยู่อีก คงไม่แปลกใจ สงสัยถูกสั่งห้ามเรียกยศจริง ๆ สินะ’ หญิงสาวพึมพำในใจ

“ว่าที่พระชายาเพคะ หม่อมฉันเก็บกวาดที่นี่ให้ดีหรือไม่เพคะ”

หญิงสาวในร่างหลี่หลิ่งฟางมองสภาพหยากไย่ และฝุ่นมากมายที่เกาะเต็มไปหมด นางจึงพยักหน้าให้กับนางกำนัล

ไม่นานหลังจากที่อันฉีนางกำนัลห้องเครื่องกลับออกไปนำอุปกรณ์ทำความสะอาด โดยอ้างว่าสำรับอาหารหกเลอะเทอะไปหมด องครักษ์หน้าตำหนักจึงอนุญาตให้นางนำของพวกนั้นเข้ามาได้

อันฉียกถังไม้วางไว้บนพื้น เดินไล่ปัดฝุ่นในห้องจนฟุ้งกระจัดกระจาย

“แค่ก แค่ก แค่ก”

หลี่หลิ่งฟางก็ช่วยทำความสะอาดอีกแรง ถึงแม้ตอนแรกอันฉีจะไม่อยากให้ทำก็ตาม แต่ถ้าปล่อยให้อันฉีทำคนเดียวทั้งหมดนี่ละก็...เกรงว่าคืนนี้อันฉีคงนอนปวดระบมร่างกายเป็นแน่

วันนี้ทั้งวันหญิงสาวทั้งสองต่างช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดตำหนักเย็นจนถึงยามโหย่ว โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้