ตํานานรักนางพญางูขาวตัวละครหลักมีใครบ้าง

เรามักนึกถึงฉากที่สายน้ำกลายเป็นอาวุธมากกว่าฉากโรแมนติกของเรื่อง 'นางพญางูขาว' เสมอ ฉากการต่อสู้ที่วัดจินซาน (Jinshan Temple) ยังติดตาเพราะมันแสดงทั้งพลังของรักและความโกรธอย่างสุดขั้ว — งูขาวใช้พลังธรรมชาติเรียกฝนและน้ำจนท่วมวัด เพื่อพยายามช่วยชายที่รักให้ออกมาจากอำนาจของพระอาจารย์ฝ่ายตรงข้าม สภาพแวดล้อมที่เป็นทะเลสาบ หมอก คลื่นน้ำพัดกร่อนองค์ประกอบของวัดกลายเป็นภาพเปรียบเปรยถึงความขัดแย้งระหว่างโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ ฉากนี้ไม่ได้มีแค่การต่อสู้ทางกาย แต่มันสื่อถึงความสิ้นหวังและการเสียสละของตัวละครฝ่ายหญิงด้วย ในหลายฉบับที่อ่านและดู ฉากน้ำท่วมจินซานถูกเล่าแตกต่างกันไป บางเวอร์ชันให้โทนดราม่าเข้มข้น บางเวอร์ชันเน้นความอลังการเหนือมนุษย์ แต่ทุกเวอร์ชันมีจุดร่วมคือการที่ผู้ชมต้องเผชิญหน้ากับคำถามว่า “ความรักจะทำให้ใครเป็นคนที่ดีหรือทำให้คนคนนั้นทำสิ่งรุนแรงได้” ตอนจบของเหตุการณ์ที่วัดเชื่อมโยงกับสถานที่สำคัญอีกจุดคือเจดีย์เล่อเฟิง (Leifeng Pagoda) ซึ่งในเรื่องมักใช้เป็นสัญลักษณ์ของการถูกจองจำและการสูญเสีย ความรู้สึกที่เห็นตัวละครถูกขังใต้เจดีย์ทำให้ฉันหยุดคิดถึงการไถ่บาปและการยอมสละ นี่เป็นหนึ่งในฉากที่ทำให้เรื่องนิรันดร์กว่าวรรณกรรมพื้นบ้านทั่วไป — เพราะมันมีทั้งความรัก, ความทรมาน, และการต่อสู้กับอำนาจที่เหนือธรรมชาติ ซึ่งยังคงสะท้อนกับผู้อ่านจนทุกวันนี้

ความคิดส่วนตัวของผมคือ นางพญางูขาว (บ๋ายซู่เจิ้น) ยืนอยู่กลางเรื่องราวทั้งปวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ — เธอคือแรงขับเคลื่อนที่ชัดเจนที่สุดทั้งในการกระทำและความรู้สึกของเรื่องนี้ ในมุมมองของคนที่หลงใหลตัวละครที่มีชั้นเชิงทางอารมณ์ ผมเห็นว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นเพียงนิทานความรักระหว่างมนุษย์กับปีศาจ แต่คือบททดสอบเรื่องความเมตตา ความรับผิดชอบ และการเสียสละ ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกถ่ายทอดผ่านการตัดสินใจของนางพญางูขาว ตั้งแต่การช่วยชีวิตซู่เซียน การใช้ยาวิเศษเยียวยาผู้คน ไปจนถึงการยอมเสี่ยงเพื่อความรักของตน ฉากที่เธอแสดงความอ่อนโยนและความกล้าหาญพร้อมกันมักทำให้ผมคิดถึงการตีความตัวละครในภาพยนตร์อย่าง 'Green Snake' ซึ่งขยายมิติของเธอให้ซับซ้อนขึ้นกว่าในนิทานดั้งเดิม อีกเหตุผลที่ผมให้ความสำคัญกับนางพญางูขาวคือผลสะเทือนที่เกิดจากการกระทำของเธอไม่ใช่แค่ต่อตัวเธอและซู่เซียน แต่ยังเปลี่ยนแปลงคนรอบตัว เช่น เสี่ยวชิงที่ต้องตัดสินใจซื่อสัตย์ต่อพี่สาว หรือฟาฮายที่ถูกขับเคลื่อนให้เข้มแข็งขึ้นในแบบของเขาเอง เมื่อดูทั้งโครงเรื่อง ผมเห็นว่าไม่มีตัวละครใดที่สร้างแรงกระเพื่อมให้เรื่องยิ่งใหญ่เท่ากับบทบาทของเธอ ดังนั้นถ้าต้องเลือกคนสำคัญที่สุดสำหรับเรื่องนี้ ผมยืนยันว่าเป็นนางพญางูขาว — ทั้งในด้านธีมและการเล่าเรื่อง ซึ่งยังคงทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจเมื่อคิดถึงฉากสุดท้ายของเธอ

แสงเทียนบนเวทีโหยหาเสียงเพลงเก่า ๆ ที่ย้ำเตือนถึงตำนานที่เราคุ้นเคยกันดี ฉันมักนั่งนิ่ง ๆ แล้วนึกถึงพลังของนางพญางูขาวอย่างละเอียด—พลังที่ไม่ใช่แค่ลูกเล่นเวทมนตร์ แต่เป็นการผสานระหว่างสำนึกโบราณกับความรักที่ท้าทายกฎมนุษย์ ในฉบับโขนและงิ้วของ '白蛇传' นางพญางูขาวแสดงพลังหลักคือการแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้อย่างสมจริง ความสามารถนี้ทำให้เรื่องราวของเธอมีมิติ ทั้งด้านความรักและความผิดบาปเมื่อถูกเปิดโปง อีกด้านหนึ่งพลังด้านธรรมชาติของเธอก็เด่นชัด เช่น การเรียกฝน เรียกลม หรือยืดหยุ่นควบคุมน้ำเพื่อช่วยหรือปกป้องคนรัก เหตุการณ์น้ำท่วมที่โหมกระหน่ำเมื่อนางสู้กับพระสงฆ์เป็นฉากคลาสสิกที่แสดงพลังคุมธาตุชัดเจน นอกจากนั้นเธอยังมีพลังเยียวยา บางฉบับบอกว่าใช้ยาสมุนไพรหรือมนตร์ช่วยรักษาและฟื้นฟูชีวิต ซึ่งสะท้อนความเป็นแม่และผู้ปกป้อง ท้ายที่สุดพลังภายในของนางยังรวมถึงความอายุยืนและภูมิปัญญาเหนือธรรมดา ซึ่งทำให้เธอเข้าใจโลกมนุษย์และตัดสินใจอย่างซับซ้อน ฉันทึ่งเสมอที่พลังเหล่านี้ถูกใช้ทั้งเพื่อความรักและเพื่อความยึดมั่นในตัวตนของเธอ — เป็นพลังที่สวยงามและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน

อันดับแรกที่สะดุดหูที่สุดสำหรับฉันคือเพลงเปิดของ 'ตำนานรักนางพญางูขาว' ที่คนจีนพูดถึงกันมากในชื่อ '千年等一回' ซึ่งเมโลดี้และเสียงร้องมีพลังจนติดหูข้ามภาษา ขณะที่ดูพากย์ไทย ฉากเปิดที่เพลงนี้โผล่มาจะทำให้ทุกคนหยุดดูชั่วขณะ เพราะทำนองที่ผสมทั้งความโศกและความหวังมันดึงอารมณ์ได้รุนแรงมาก ความทรงจำตอนนั้นไม่ได้อยู่แค่ท่อนฮุก แต่เป็นการใช้เสียงประสาน เสียงสูงที่พุ่งขึ้นมาแล้วค่อย ๆ คลี่ลง ทำให้ภาพนางพญางูขาวกับฉากฝนหรือหมอกดูยิ่งใหญ่ขึ้นในหัว ฉันเคยเห็นคนในวงคาราโอเกะบ้านเราเลือกเพลงนี้มาร้อง แม้จะเป็นภาษาจีนแต่ความไพเราะมันถ่ายทอดได้จนคนไทยร้องตามได้เป็นท่อน ๆ วินาทีที่เพลงจบแล้วภาพนิ่งเป็นเสมือนตราประทับของเรื่อง เพลงนี้ไม่ใช่แค่ซาวด์แทร็ก แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ทางความทรงจำของคนที่โตมากับซีรีส์นี้จริง ๆ

ตลอดเวลาที่คลุกคลีกับนิทานพื้นบ้าน ผมมักจะกลับไปหาเรื่องราวของ 'ตํานานรักนางพญางูขาว' อยู่เสมอ เพราะเป็นเรื่องที่รวมทั้งความโรแมนติกและภาพความเชื่อดั้งเดิมเข้าด้วยกันอย่างประหลาดใจ รากของเรื่องนี้ชัดเจนว่าอยู่ในพื้นถิ่นจีนทางตอนใต้และบริเวณลุ่มแม่น้ำแยงซี ผมเห็นว่าคนเล่าต่าง ๆ พูดถึงภูมิภาคชนบทและเมืองท่าเป็นหลัก สภาพแวดล้อมแบบนี้เอื้อต่อเรื่องเล่าสัตว์แปลงกายและความเชื่อเรื่องงูศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งผสมผสานทั้งลัทธิเต๋า พุทธ และความเคารพต่อธรรมชาติ จนกลายเป็นเรื่องเล่าที่มีพลังทางอารมณ์ การบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรและการนำไปเล่นในโรงละครเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยโบราณถึงยุคหมิง–ชิง ต่อมาได้รับการดัดแปลงในรูปแบบโอเปราและละครเวทีจนกลายเป็นงานศิลปะสาธารณะที่คนทั้งชั้นสูงและสามัญชนรับชมได้ ผมชอบความจริงที่ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ผลงานเดียว แต่เป็นกลุ่มเรื่องเล่าที่วิวัฒน์ผ่านการเล่าปากต่อปากและการแสดง ทำให้แต่ละท้องที่มีรายละเอียดและการตีความต่างกันไป ซึ่งทำให้ตำนานยังมีชีวิตและน่าสนใจอยู่จนถึงวันนี้

พอพูดถึง 'ตํานานรักนางพญางูขาว' ฉบับพากย์ไทย ความรู้สึกโหยหาแบบแฟนละครโบราณก็โผล่มาเลย — ฉันโตมากับการตามดูเรื่องเล่าโศกนาฏกรรมรักระหว่างมนุษย์กับงูขาวที่ถูกนำมาทำเป็นทีวีซีรีส์หลายครั้ง หลายครั้งที่เวอร์ชันที่ฉันเคยเห็นบนทีวีบ้านเราคือฉบับละครจีนชุดยาวซึ่งลงท้ายเป็นซีรีส์ตอนเดียวจบ มากกว่าจะมีหลายซีซันแบบซีรีส์ฝรั่ง ฉันมักชี้ไปที่ฉบับคลาสสิกที่หลายคนคุ้นเคยว่าเป็นตัวอย่างของพากย์ไทยบนช่องฟรีทีวี โดยเวอร์ชันเก่าที่ออกอากาศบ่อยมักมีความยาวระดับสามสิบกว่าตอนถึงหกสิบตอน ขึ้นอยู่กับการตัดต่อและการแบ่งตอนสำหรับออกอากาศทางไทย ในทางปฏิบัติแล้ว ผู้จัดซื้อคอนเทนต์มักจะเอาซีรีส์จีนมาพากย์เป็นชุดเดียวจบ ดังนั้นจึงเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งซีซันยาวมากกว่าจะมีหลายซีซัน มุมมองแบบแฟนเก่า: ฉันชอบที่พากย์ไทยช่วยให้คนรุ่นเก่าร่วมอินไปกับอารมณ์ได้ง่าย แต่ก็ต้องเตือนว่าจำนวนตอนที่เห็นบนทีวีบ้านเราอาจไม่ตรงกับจำนวนตอนต้นฉบับของจีนเสมอไป เพราะมีการตัดต่อหรือแบ่งตอนเพื่อตอบโจทย์เวลาฉาย สรุปคือถามว่ามีกี่ตอนและกี่ซีซัน คำตอบสั้นๆ คือไม่มีตัวเลขเดียวตายตัวสำหรับ 'ตํานานรักนางพญางูขาว' ที่พากย์ไทย — มันขึ้นกับเวอร์ชันที่คุณหมายถึง แต่ส่วนใหญ่ที่พากย์ไทยมักเป็นซีรีส์ 1 ซีซัน ความยาวโดยประมาณมักอยู่ระหว่าง 30–60 ตอน ขึ้นกับการตัดต่อและการออกอากาศ

ยกให้การสร้างตัวละครใน 'ลิขิตรักนางพญางูขาว' เป็นบทเรียนที่น่าติดตาม เพราะผู้เขียนผสมผสานตำนานกับความเป็นมนุษย์ได้อย่างละเอียดอ่อนและมีมิติ ตัวเอกหญิงถูกวางให้เป็นนางพญางูที่มีพลังและความงดงามเหนือมนุษย์ แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความเปราะบางทางอารมณ์: ความรัก ความโหยหาอิสระ และภาระหน้าที่ของผู้ครองเผ่า ถูกวางเป็นชั้นการตีความที่ทำให้เธอไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ทางเทพนิยายเท่านั้น แต่เป็นคนที่อ่านรู้สึกเชื่อมโยงได้ เราจะเห็นการให้รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งการกระทำท่าทาง คำพูด และความคิดภายในที่ค่อย ๆ เผยออกมา ทำให้ตัวละครเติบโตจากหญิงลึกลับกลายเป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจนและมีทางเลือกของตัวเอง ซึ่งในมุมมองของฉันคือหัวใจของเรื่องรักที่มีน้ำหนักและสมจริง การตั้งฉากให้ตัวพระเอกเป็นคนธรรมดาที่ได้พบกับความเหนือธรรมชาติเป็นเทคนิคที่ทำให้ความรักระหว่างสองคนดูมีพลังมากขึ้น ผู้เขียนเลือกให้ความต่างของโลกทั้งสองฝ่ายเป็นทั้งอุปสรรคและแรงผลักดัน ตัวร้ายหรือบุคคลที่ไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ทำหน้าที่สะท้อนค่านิยมสังคมเก่าแก่ และในเวลาเดียวกันก็ช่วยผลักดันให้ตัวเอกต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ จุดนี้เองที่เผยบุคลิกลึก ๆ ของตัวละครแต่ละคนว่าพร้อมจะเสียสละหรือยึดติดกับอดีตอย่างไร ฉากความขัดแย้งไม่เพียงแต่เป็นเหตุการณ์ภายนอกเท่านั้น แต่ยังเปิดโอกาสให้ตัวละครแสดงมิติทางศีลธรรม ความกลัว และความหวัง ช่วยให้เส้นเรื่องโรแมนติกไม่เหลวเลื่อนเป็นแค่ความฝันหวาน แต่มีแรงโน้มถ่วงทางอารมณ์ที่ผู้อ่านสัมผัสได้ ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตคือการให้ภูมิหลังที่สอดคล้องและมีเหตุผล เช่น วัฒนธรรมเผ่า งูในตำนาน ความสามารถพิเศษ และราคาที่ต้องจ่ายเมื่อใช้พลังนั้น ๆ ผู้เขียนใส่ความขัดแย้งภายในที่ดูเป็นมนุษย์มากกว่าเทพนิยายล้วน ๆ ทำให้ความรักในเรื่องไม่ใช่แค่เรื่องของความหลงใหล แต่เป็นการต่อรองระหว่างหน้าที่กับความสุขส่วนตัว เทคนิคทางการเล่าเรื่องอย่างการใช้มุมมองสลับ ฟลายแบ็กเพื่อเปิดเผยอดีตทีละน้อย และบทสนทนาที่มีนัยยะ ทำให้ผู้ชมได้ค่อย ๆ ประกอบชิ้นส่วนของตัวละครจนเห็นภาพเต็ม นอกจากนี้ตัวละครรองที่มีบทบาททั้งเป็นเพื่อน คู่กัด หรือที่ปรึกษาก็ได้รับการออกแบบให้สะท้อนส่วนต่าง ๆ ของตัวเอก ช่วยขยายประเด็นหลักโดยไม่แย่งซีน สัญลักษณ์ที่แทรกในตัวละครยังทำหน้าที่เพิ่มชั้นความหมายให้เรื่องมากขึ้น ทั้งการใช้ภาพงู น้ำ และฤดูกาลเป็นสัญญะของการพลิกผัน การเกิดใหม่ และความรักที่ท้าสังคม ฉากที่ตัวเอกต้องเลือกระหว่างความเป็นเผ่าหรือความรักส่วนตัวมักเป็นฉากที่ทรงพลังและทำให้ฉันคิดถึงแนวคิดเรื่องการยอมรับตัวตนและการแลกเปลี่ยนเพื่อคนที่รัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้คงความน่าจดจำ แม้จะเป็นนิยายที่หยิบตำนานเก่ามาใช้ แต่การขัดเกลาตัวละครให้มีความเป็นมนุษย์ทำให้เรื่องรักของพวกเขาดูจริงและกินใจในแบบที่ฉันยังคงนึกถึงบ่อย ๆ

ในมุมมองของผม ตำนานนางพญางูขาวถูกนำไปเล่าใหม่ในรูปแบบภาพยนตร์และแอนิเมชันที่มีสไตล์ต่างกันจนแทบจำไม่ได้ว่าต้นฉบับเป็นนิทานปรัมปราแบบไหน ผมชอบเวอร์ชัน 'Green Snake' ซึ่งกำกับโดยคนที่กล้าใช้ภาพเหนือจริงและโฟกัสไปที่มุมมองของนางงูเขียว ผลงานนี้ให้ความรู้สึกดาร์คและมีการตีความตัวละครได้โหดร้ายกว่าเดิมอย่างตั้งใจ แตกต่างจากหนังบล็อกบัสเตอร์แนวแฟนตาซีที่ออกมาในปีต่อๆ มา โดยเฉพาะ 'The Sorcerer and the White Snake' ที่ใช้เอฟเฟกต์ฉากต่อสู้และฉากมหากาพย์เพื่อขยายฉากแอ็กชันให้คนดูสมัยใหม่เข้าถึงได้ง่ายขึ้น ล่าสุดยุคแอนิเมชันก็เอาเรื่องราวนี้ไปเล่าใหม่ในโทนโรแมนติก-ผจญภัย เช่นภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อ 'White Snake' ที่ทำให้เรื่องรักของนางพญางูมีเสน่ห์และมิติของโลกแฟนตาซีมากขึ้น การเปลี่ยนมุมมองและสื่อที่ต่างกันทำให้ฉากเดียวกันสามารถสื่อความหมายใหม่ๆ ได้เสมอ ตอนดูแต่ละเวอร์ชัน ผมมักนึกถึงว่าตำนานนี้ยืดหยุ่นเพียงใดและยังมีช่องว่างให้คนสร้างสรรค์ได้อีกเยอะ ซึ่งนั่นคือเสน่ห์ของมันสำหรับผม

อยากเล่าให้ฟังถึงรากเหง้าของตำนานรักนางพญางูขาวแบบที่ได้ยินจากคนแก่ในชุมชนชนบท: ตำนานนี้เริ่มจากพื้นฐานของนิทานพื้นบ้านที่ผสมผสานความเชื่อเรื่องผีสาง เทพเจ้า และจารีตความรักที่ถูกห้าม ความเล่าเรื่องแบบปากต่อปากทำให้รายละเอียดมีหลายเวอร์ชัน แต่แก่นกลางยังคงเป็นเรื่องของหญิงงูผู้กลายร่างเป็นมนุษย์ ชื่อว่าไป๋ซู่เจิ้น กับชายธรรมดาอย่างซวี่เซียน และความขัดแย้งกับรูปแบบอำนาจทางศาสนาในตัวของฟาห่าย ในระดับวรรณกรรมและละคร บทประพันธ์ที่รู้จักกันดีคือ '白蛇传' ซึ่งถูกนำไปขึ้นละครพื้นบ้าน โขนจีน แสดงชุนกุ (Kunqu) และเบิกโรงในรูปแบบปิ๊งป่องต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงจนถึงยุคชุนยาก ปรากฏการณ์สำคัญคือสถานที่จริงอย่างทะเลสาบตะวันตกที่เมืองหังโจวกับเจดีย์เล่ยเฟิง (Leifeng Pagoda) ที่ผูกโยงกับตำนาน—เจดีย์หลังเดิมพังทลายในปี 1924 แล้วถูกบูรณะขึ้นใหม่ปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ตำนานจึงไม่ใช่แค่เรื่องเล่า แต่กลายเป็นภูมิปัญญาที่ฝังตัวในภูมิทัศน์เมือง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ค้างคาใจคนเสมอคือการรวมกันของความรัก ความยืดหยุ่นของบทบาทหญิงชาย และการปะทะระหว่างมนุษย์กับอำนาจเหนือธรรมชาติ ที่น่าสนใจคือแต่ละยุคสมัยจับเอาแก่นนี้ไปตีความใหม่ บางเวอร์ชันเน้นความเป็นโศกนาฏกรรม บางเวอร์ชันให้ความหวังและการให้อภัย—นั่นแหละที่ทำให้ตำนานยังมีชีวิตจนทุกวันนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราได้อ่านเวอร์ชันนิยายของ 'นางพญางูขาว' ก็รู้สึกเลยว่ามันเป็นงานที่เต็มไปด้วยชั้นความหมายมากกว่าที่ภาพยนตร์มักจะจับต้องได้ง่าย ๆ นิยายให้เวลาเยอะกับภายในจิตใจของตัวละคร โดยเฉพาะความขัดแย้งระหว่างความรักกับหน้าที่ทางศีลธรรม ทำให้ตัวนางพญากลายเป็นตัวละครที่ทั้งอ่อนหวานและน่าสะเทือนใจในเวลาเดียวกัน การบรรยายฉากบนสะพานกับบทสนทนาที่ชวนให้คิดตามจะให้ความรู้สึกช้าลงและหนักแน่นกว่าฉากเดียวกันในหนังที่ต้องกระชับเวลา ในนิยายยังมีมิติของความเชื่อพื้นบ้านและรายละเอียดพิธีกรรมที่อธิบายเหตุผลของการกระทำต่าง ๆ ได้ชัดกว่า ทำให้ความเป็นเทพหรือปีศาจไม่ได้ถูกตัดสินว่าเลวโดยอัตโนมัติ เช่น บทบาทของพระฟ้า (Fahai) มักถูกนำเสนอในเชิงปรัชญาและมีเหตุผลรองรับ ขณะที่สื่อภาพยนตร์มักลดความซับซ้อนตรงนี้ไปเพื่อแลกกับจังหวะเล่าเรื่องที่รวดเร็วและภาพที่ตราตรึงใจ พออ่านนิยายเสร็จแล้วดูหนังอย่าง 'White Snake' ที่ปรับเป็นแอนิเมชัน สัมผัสที่ได้จึงต่างกันชัดเจน—หนังเลือกขยายบางมุม เช่น โ origen หรือฉากต่อสู้ ให้เป็นการผจญภัยและภาพแฟนตาซีที่สวยงาม แต่บางแง่มุมของความเศร้าละเอียดอ่อนในนิยายกลับถูกลดทอนลง นี่ไม่ได้ทำให้หนังแย่เสมอไป เพียงแต่คนที่ชอบเนื้อหาเชิงวรรณกรรมจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปเล็กน้อย ส่วนคนที่อยากได้ความตื่นตาตื่นใจกลับอาจชอบเวอร์ชันภาพยนตร์มากกว่า สรุปคือทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันได้ ถ้ารับสำนวนและจังหวะของแต่ละสื่อได้ก็จะสนุกมากกว่าเดิม