ถ้าอุกกาบาตชนโลกจริงจะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทย?

สมัยเรียนวิทย์ชอบคิดเรื่องนี้บ่อย ๆ แนวทางทางวิทยาศาสตร์ที่พอมีหวังคือการเปลี่ยนเส้นทางอุกกาบาตด้วยพลังงานจลน์ เช่น ยิงวัตถุหนักไปชนให้เบี่ยงเบน แบบในหนัง 'Armageddon' แต่เทคโนโลยีปัจจุบันยังทำได้แค่ทดลองกับวัตถุขนาดเล็ก อีกวิธีที่น่าสนใจคือการใช้แรงโน้มถ่วงโดยส่งยานไปโคจรรอบอุกกาบาตแล้วค่อย ๆ ดึงมันออกจากวงโคจรเดิม วิธีนี้ปลอดภัยกว่าเพราะไม่เสี่ยงให้อุกกาบาตแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย งานวิจัยจาก NASA เคยทดสอบแนวคิดนี้กับโครงการ DART ซึ่งน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการพัฒนาต่อไป

นึกถึงครั้งแรกที่ได้เห็นข่าวอุกกาบาตใกล้โลกในรายการวิทยาศาสตร์ ตอนนั้นตื่นเต้นมากเลยที่รู้ว่ามีเทคโนโลยีตรวจจับวัตถุนอกโลกได้แบบเรียลไทม์ นักวิจัยใช้เครือข่ายกล้องโทรทรรศน์และเซ็นเซอร์กระจายอยู่ทั่วโลก คอยสแกนท้องฟ้าตลอด 24 ชั่วโมง เมื่อมีวัตถุเคลื่อนที่เร็วผิดปกติในอวกาศ ระบบจะคำนวณวิถีพร้อมส่งข้อมูลไปยังศูนย์วิจัยใหญ่ๆ ทันที บางครั้งใช้เรดาร์ช่วยวัดขนาดและความเร็วเพิ่มเติม ทำให้สามารถทำนายจุดตกได้ล่วงหน้าหลายวัน น่าสนใจที่แม้แต่คนทั่วไปก็มีส่วนร่วมได้ผ่านโครงการสังเกตการณ์อุกกาบาตออนไลน์

ปีที่แล้วนั่งดู 'Dr. Stone' ทีไรก็ยังตื่นเต้นกับตอนที่อุกกาบาตชนโลกทุกครั้ง สิ่งที่ชอบคือการที่เรื่องนี้ไม่เน้นแค่ความหายนะ แต่พาเราไปเห็นการเริ่มต้นใหม่ของมนุษยชาติผ่านสายตาของเซ็นคิว ที่ใช้วิทยาศาสตร์เป็นอาวุธ แม้จะอยู่ในโลกที่ถดถอยไปสู่ยุคหิน แต่กลับทำให้เห็นความหวัง การต่อสู้เพื่อความรู้ และมิตรภาพที่เติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ทุกครั้งที่ดูก็เหมือนได้เห็นโลกในมุมที่ต่างออกไป

เราอยากเห็นคาเฟ่ 'ร้านอาหารต่างโลก' ที่ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในเมนูของตัวละครและโลกคู่ขนานเล็กๆ แห่งรสชาติ บรรยากาศที่ฉันคิดว่าน่าสนใจคือเชียงใหม่โบราณ โดยเฉพาะย่านเมืองเก่า ที่มีซุ้มไม้ เก่าๆ และตรอกเล็กๆ เหมาะกับการสร้างมุมลึกลับแบบใน 'Isekai Shokudou' เสิร์ฟอาหารที่ผสมผสานวัตถุดิบท้องถิ่นกับสูตรจินตนาการ เช่น ข้าวซอยที่แต่งด้วยสมุนไพรจากสวนหลังคา บริการเป็นมิตรเหมือนร้านข้างทางในนิยาย แต่มีรายละเอียดแพรวพราวพอให้ลูกค้ารู้สึกว่าเข้ามาในเรื่องเล่า การวางผังร้านเน้นมุมเล็กๆ สำหรับโต๊ะเดี่ยว มุมครัวเปิดให้เห็นเชฟปรุงเมนูประหลาด และชั้นบนเป็นสวนสมุนไพรสำหรับเวิร์คช็อปเล็กๆ ในช่วงเทศกาลโคมลอย อาหารค่ำแบบธีมแฟนตาซีร่วมกับโปรเจคต์ศิลป์ท้องถิ่นจะช่วยให้ที่นี่เป็นทั้งคาเฟ่และเสมือนเวทีสำหรับการเล่าเรื่อง การเลือกเชียงใหม่ยังได้เปรียบเรื่องท่องเที่ยวชะลอเวลา ทำให้ลูกค้าอยากอยู่ยาวและสำรวจรสชาติแบบช้าๆ เหมือนอ่านตอนใหม่ของนิยายชิ้นโปรด

มุมมองเชิงวิทยาศาสตร์มักนำไปสู่ข้อสรุปที่เงียบและน่าขนลุกกว่าฉากระเบิดจากหนังบู๊ ถ้าต้องเลือกหนึ่งทฤษฎีที่ดูสมเหตุสมผลที่สุดในเชิงเหตุผลและหลักฐาน ผมมองว่า 'การบุกเบิกด้วยเทคโนโลยีระดับสอดแนม' มีความเป็นไปได้สูงที่สุด — ไม่ใช่ยานรบยักษ์ที่ลงจอด แต่เป็นยานสำรวจขนาดเล็กหรือโพรบที่เปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานสารสนเทศของโลกให้ผิดรูป สิ่งนี้ทำให้ระบบสื่อสาร พลังงาน หรือซัพพลายเชนล่มได้โดยที่มนุษย์ยังไม่รู้แน่ชัดว่ามาจากต่างดาว ตัวอย่างเช่นภาพยนตร์อย่าง 'Arrival' ชี้ให้เห็นว่าการติดต่อแบบเชิงสัญญะและข้อมูลอาจเปลี่ยนความเข้าใจของเรา ส่วนในโลกจริง ผมคิดว่าการรุกรานที่มีผลกระทบร้ายแรงจะเน้นที่การขัดขวางเทคโนโลยีและข้อมูลมากกว่าการทำลายล้างทางกายภาพโดยตรง เพราะถ้าใครสักคนสามารถทำลายเครือข่ายไฟฟ้า การเงิน หรือเครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้ โลกสมัยใหม่ก็ล้มหายไปอย่างรวดเร็ว มุมมองนี้ทำให้ผมระวังมากขึ้นต่อการเตรียมพร้อมด้านไซเบอร์และความยืดหยุ่นของสาธารณูปโภค การป้องกันที่ดีไม่ได้ต้องการปืนใหญ่ แต่ต้องการความหลากหลายของระบบ สำรองข้อมูลทางกายภาพ และการคิดเผื่อกรณีที่การสื่อสารแบบเดิมถูกทำลาย นั่นแหละคือเหตุผลที่ทฤษฎีการรุกแบบละเอียดอ่อนทางเทคโนโลยีจึงน่ากลัวและเป็นไปได้ที่สุดในความเห็นของผม

ตั้งแต่วันแรกที่เห็นภาพหลุมอุกกาบาตบนหน้าจอหนัง ผมรู้สึกว่ามันมีแรงดึงบางอย่างที่ไม่ใช่แค่เอฟเฟกต์ หลายเรื่องราวที่พูดถึงหลุมอุกกาบาตมักยืมองค์ประกอบจากเหตุการณ์จริงมาผสมเป็นฉาก แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการนำแรงบันดาลใจเชิงประวัติศาสตร์หรือเหตุการณ์ทางวิทยาศาสตร์มาแต่งเติมให้กลมกล่อม ตัวอย่างชัดเจนคือเรื่องเล่าเกี่ยวกับหลุมขนาดใหญ่บนผิวโลกอย่าง Barringer Crater (หรือ Meteor Crater) ที่ถูกยกมาอ้างบ่อยๆ เมื่อนักเขียนต้องการฉากที่มีร่องรอยการชนจริงจัง อีกเหตุการณ์ที่มักปรากฏเป็นต้นแบบคือการระเบิดจากอุกกาบาตขนาดใหญ่ เช่นเหตุการณ์ Tunguska ปี 1908 หรือการระเบิดเหนือเชลยาบินสค์ในปี 2013 ซึ่งมีคลิปวิดีโอและพยานจำนวนมาก ทำให้ผู้สร้างงานนิยายหรือภาพยนตร์เอาไปใช้เป็นแม่แบบความเป็นไปได้และผลกระทบต่อชุมชนมนุษย์ ในเชิงสร้างสรรค์ผมชอบวิธีที่คนเล่าเรื่องผสมผสานความจริงกับจินตนาการ บางครั้งนักเขียนจะเอาเหตุการณ์ทางวิทยาศาสตร์อย่างผลกระทบของอุกกาบาตต่อความเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ—เช่นทฤษฎีการสูญพันธุ์ของไดโนเสาร์จากอุกกาบาต Chicxulub—มาเป็นแก่นของเรื่อง แต่รายละเอียดเหตุการณ์ เช่นขนาดการชน ระยะเวลาการพังพินาศ หรือการฟื้นฟูของชีวิต จะถูกปรับให้เหมาะกับข้อความหรือธีมของงาน ผลคือผู้อ่านได้สัมผัสความสมจริงที่ทำให้เรื่องน่าเชื่อ แต่ก็ยังถูกพาไปสู่ความเป็นนิยาย ตัวอย่างในหนังดังๆ อย่าง 'Deep Impact' หรือ 'Armageddon' แม้จะเป็นงานสมมติ แต่ก็หยิบเอาความกลัวและข้อมูลพื้นฐานจากเหตุการณ์จริงมาใช้เพื่อเพิ่มแรงกดดันทางอารมณ์ สิ่งที่ทำให้ผมสนุกกับเรื่องแบบนี้คือการมองเห็นร่องรอยของความจริงอยู่ในงานสร้างสรรค์ ความรู้ทางธรณีวิทยาและบันทึกประวัติศาสตร์ของการชนใหญ่นำมาซึ่งพื้นฐานที่มั่นคง แต่นักเล่าเรื่องมักปั้นแต่งรายละเอียดเพื่อให้คนอ่านหรือชมรู้สึกมีส่วนร่วมมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นฉากการอพยพที่เขียนออกมาอย่างใกล้ชิดกับคนธรรมดา หรือภาพความเงียบหลังการชนที่เต็มไปด้วยเศษซาก ทั้งสองอย่างนี้ทำให้หลุมอุกกาบาตในนิยายกลายเป็นพื้นที่ร่วมของความกลัวและความหวัง ที่สะท้อนทั้งอดีตและความเสี่ยงในอนาคตอย่างลงตัว

การอยู่ต่างประเทศไม่ได้หมายความว่าจะตัดขาดจากละครหรือข่าวของ 'ช่อง 3' ได้เสมอไป — มีช่องทางทางการที่สะดวกและปลอดภัยให้เลือกใช้มากกว่าที่คิด ในประสบการณ์ของฉัน เวลาต้องการดูรายการสดหรือย้อนหลังจาก 'ช่อง 3' ส่วนใหญ่จะเริ่มจากดูว่าเจ้าของลิขสิทธิ์มีบริการสตรีมแบบเป็นทางการหรือไม่ เช่น แอปหรือเว็บไซต์ที่เปิดให้สมัครสมาชิกแบบจ่ายค่าบริการ รายการสตรีมทางการมักมีแอปบนสมาร์ตทีวี, มือถือ และกล่องสตรีมที่รองรับ ทำให้การดูชัดและเสถียรกว่าการหาแหล่งอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีฟังก์ชันย้อนหลังและคำบรรยายที่ช่วยให้เข้าใจเนื้อหาเวลาไม่ได้ดูสด อีกสิ่งที่ฉันมักทำคือเช็กสิทธิ์การเผยแพร่ในประเทศที่อยู่ว่ามีการให้บริการผ่านแพลตฟอร์มท้องถิ่นหรือไม่ บางครั้งละครยอดนิยมจะถูกซื้อไปลงในแพลตฟอร์มวิดีโอตามภูมิภาค ซึ่งทำให้เข้าถึงได้ง่ายกว่าและถูกกฎหมาย การสมัครบริการทางการหรือเลือกดูจากผู้ให้บริการที่มีลิขสิทธิ์จะช่วยให้ประสบการณ์การรับชมราบรื่นและคิดเบาใจมากขึ้น สุดท้ายแล้ว การตั้งเวลาตามโซนเวลาและเลือกการแจ้งเตือนพรีวิวสามารถช่วยไม่ให้พลาดตอนใหม่ ๆ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ