ถ้าเช็คเลขพัสดุเจแอนทีแล้วหาไม่เจอฉันควรทำอย่างไร

เข้าสู่การแต่งงานปีที่ห้า ลู่อวี่เซินหลงรักนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เด็กสาวคนนั้นฐานะยากจน แต่กลับดูเย็นชาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เธอปฏิเสธแบล็กการ์ดที่ลู่อวี่เซินยื่นให้ พร้อมกับเอ่ยว่า “ฉันไม่เป็นนกน้อยในกรงทองของใครทั้งนั้นค่ะ” เพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้ลู่อวี่เซินหลงใหลราวกับโดนมนตร์สะกด เขาตามจีบนักศึกษาหญิงคนนั้นจนกลายเป็นข่าวไปทั่วเมือง แต่กลับลืมไปว่าที่บ้านยังมีภรรยา ซึ่งในอดีตเขาต้องใช้จดหมายรักถึง 99 ฉบับเพื่อกล่อมให้เธอมาแต่งงานด้วย เฉียวชิงซุ่ยไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เธอเพียงแค่เผาจดหมายรักทิ้งหนึ่งฉบับ ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอเพราะเด็กสาวคนนั้น กระทั่งจดหมายทั้ง 99 ฉบับถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นจะเป็นวันที่เธอจากเขาไป วันที่จดหมายรักฉบับแรกถูกเผา คือวันที่เขาผิดนัดเธอในวันครบรอบแต่งงาน แล้วรีบไปที่ร้านชานมซึ่งเด็กสาวทำงานพาร์ตไทม์อยู่ เขาไปนั่งรออยู่ทั้งวันเพียงเพื่อรอให้เธอเลิกงาน วันที่จดหมายรักฉบับที่ 36 ถูกเผา คือวันที่เขาทิ้งเธอซึ่งกำลังมีไข้สูง 40 องศาไว้บนทางด่วนในคืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะรีบร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวที่กลัวเสียงฟ้าร้อง วันที่จดหมายรักฉบับที่ 72 ถูกเผา คือวันที่เขาถอดรูปแต่งงานของพวกเขาออกจากห้องนั่งเล่น แล้วแทนที่ด้วยภาพวาดเล่นของเด็กสาวคนนั้น เพียงเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข

ตอนที่กู้เจาเจาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นคือคนสองคน คนหนึ่งคือลู่จิ่นเหนียน คนรักที่คบกันมาสิบปี แต่เมื่อวันก่อนกลับบอกเลิกเธออย่างกะทันหัน อีกคนคือสวี่รั่วหลิง ผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ และเป็นคนที่เขารักในตอนนี้

การกลับมาพบกันอีกครั้งของเขาและเธอจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนหนึ่งปักใจเชื่อไปแล้วว่า "ถูกทิ้ง" แต่อีกคนก็น้ำท่วมปากพูดความจริงอะไรไม่ได้ งานนี้จึงเดิมพันกันด้วยหัวใจ ... "ถ้าพี่ไม่รักผมแล้วก็คืนหัวใจผมมา"

อยู่คนละเมืองมาสามปี หลังทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นเดือนจนสะสมเวลาไปหาแฟนหนุ่มได้ เขากลับติดต่อไม่ได้เสียแล้ว ฉันต้องนั่งรออยู่คนเดียวในต่างเมืองที่ไม่คุ้นเคยนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม กว่าเขาจะส่งข้อความตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปลายสายนั้น เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดกลั้วหัวเราะอย่างร่าเริงว่า “เฉียวเหนียน เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ! ฉันเที่ยวเมืองเซียงซื่อแทนเธอไปรอบหนึ่งแล้ว สนุกสุดๆ ไปเลย โจวเฉวียนหลินเป็นไกด์นำเที่ยวที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องสนุกสนาน ราวกับมองไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับถึงสามสิบสายบนโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแม้แต่น้อย ฉันรับฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากออกมาคำหนึ่งว่าหนาวจังเลย โจวเฉวียนหลินถึงค่อยรับโทรศัพท์ไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับว่า “ผมพาเธอไปส่งที่โรงแรมก่อน คุณรออีกสักพักนะ” สิ้นเสียงของเขา ฉันก็เอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหนแล้ว?” โจวเฉวียนหลินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววห่างเหินเย็นชา “เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ แม้แต่เรื่องนี้คุณยังจะต้องชิงดีชิงเด่นอีกเหรอ?” ภายใต้การตำหนิอย่างเห็นได้ชัด ความอยากที่จะพูดอธิบายของฉันพลันมลายหายไปโดยสิ้นเชิง หลังจากกดวางสาย รถร่วมเดินทางกลับเมืองจิงซื่อก็มาถึงพอดี คนขับรถเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “แม่หนู นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ แถบนี้เปลี่ยวและอันตรายจะตาย คนในครอบครัวทำใจทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวที่นี่ได้ยังไงกัน” ฉันก้มลงมองรองเท้าที่เปียกปอนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำรับคำเบาๆ ว่านั่นสินะ จากนั้นก็คลี่ยิ้มตอบกลับไปว่า “ไม่แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว”

เพราะเจ้านกน้อยที่หลงทางบินผ่านมาทำให้นางได้รู้จักสหายลึกลับผ่านทางจดหมาย การเขียนโต้ตอบกันทำให้นางมีใจให้เขาแต่นางกำลังจะเเต่งงานกับบุรุษที่นางไม่เคยได้พบหน้า แล้วนางจะบอกสหายลึกลับคนนั้นว่าอย่างไร เสิ่นเยว่เเละหลี่เซวียนต่างไม่รู้ว่าตนเองกำลังเขียนจดหมายถึงกันเเละกัน เมื่อทั้งสองเเต่งงานกันจึงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ความลับนี้จะถูกเก็บไว้ได้นานเเค่ไหน "หลี่เซวียนเจ้าคนโง่ท่านรู้เรื่องนี้มานานเพียงใดเเล้ว" "เยว่เอ๋อข้าขอโทษอย่าโกรธข้าเลยนะ" "จงสำนึกผิดด้วยการนอนในห้องหนังสือไปเถอะ" "ลู่ลู่ เป็นความผิดของเเก!!!เจ้านกสองหัว" "ห้ามว่าลู่ลู่ของข้านะ ท่านออกไปสำนึกผิดข้างนอกซะ" "เยว่เอ๋อสามีผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ!!!!!"

เมื่อ พลอยเจน หญิงสาวที่ยังสับสนเรื่องเพศ อยากรู้อยากลองแล้วดันเผลอไปลองกับ จิรกิตติ์ รุ่นน้องคนสนิทของพ่อ งานนี้จะจบยังไง ในเมื่อเขาเองก็รอวันนี้มานาน