บทที่ 1

โจวเฉวียนหลินเพิ่งมารู้ตัวว่า ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วในอีกสองชั่วโมงต่อมา

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาเป็นเพลงร็อกยอดฮิตของต่างประเทศเพลงหนึ่ง

ฉันไม่ได้ชื่นชอบมันเลยสักนิด

เคยออดอ้อนขอให้เขาเปลี่ยนเป็นเพลงบรรเลงเบาๆ แบบที่ฉันชอบ

โจวเฉวียนหลินกลับรำคาญใจเป็นอย่างมาก

น้ำเสียงกระด้างเย็นชาของเขา ยังคงติดอยู่ในใจฉันจนถึงตอนนี้ไม่มีวันลืม

“ผมต้องยอมฟังคุณไปเสียทุกเรื่องเลยหรือไง?”

ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบเอ่ยปากขอโทษทันที

ทว่าเมื่อครู่นี้ เฉินเยว่ถิงเพื่อนสนิทของฉันกลับโพสต์อัปเดตบนหน้าฟีดขึ้นมาข้อความหนึ่ง

“หมดคำจะพูดเลย เพลงที่เคยแนะนำให้เจ้าโง่คนหนึ่งเมื่อสามเดือนก่อน ฉันฟังจนหูจะชาอยู่แล้ว เขากลับยังใช้อยู่ได้”

โจวเฉวียนหลินคอมเมนต์ตอบกลับเมื่อสามนาทีก่อน

“เจ้าโง่หมายถึงใครกัน?”

“เจ้าโง่หมายถึงพี่นั่นแหละ!”

เฉินเยว่ถิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว

โทรศัพท์มือถือยังคงส่งเสียงสายโทรเข้าดังระงมไม่หยุด

จู่ๆ ฉันก็นึกอยากหัวเราะขึ้นมา โจวเฉวียนหลินมีสักกี่ใจกันแน่ ถึงได้สับรางเวียนวนอยู่กับผู้หญิงสองคนพร้อมกันได้

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมรับสาย การกระหน่ำโทรจึงเปลี่ยนเป็นการระดมส่งข้อความมาแทน

“คุณหายหัวไปไหนกันแน่? หยุดงี่เง่าสักทีได้ไหม ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ผมเหนื่อยมากนะ”

โจวเฉวียนหลินพร่ำบ่นออกมารอบแล้วรอบเล่า

ราวกับเพิ่งนึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ เสียงของคนขับรถจึงดังขึ้นอีกครั้งในเวลานี้

“แม่หนู หนูไม่รู้อะไร เมื่อวานซืนนี้เอง ที่สถานีรถตรงนั้นเพิ่งเกิดคดีข่มขืนขึ้น เหยื่อสิ้นใจยื้อชีวิตไว้ไม่ทันด้วยซ้ำ ทำเอาหวาดผวากันไปทั้งเมือง”

“เพราะฉะนั้นพอวันนี้มารับหนู ลุงถึงตกใจหมดเลย ถ้าลุงเป็นพ่อแม่หนู คงกังวลจนนอนไม่หลับไปทั้งคืนแน่ๆ”

ปลายนิ้วของฉันกระตุกเกร็งไปวูบหนึ่ง สายตาเคลื่อนกลับมาจดจ้องที่หน้าจออีกครั้ง

“ทำไมคุณถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้นะ ก็แค่ไปรับคุณช้าหน่อยไม่ใช่หรือไง?”

“เฉินเยว่ถิงเขาเป็นแขก แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทคุณด้วย คุณยอมถอยให้สักหน่อยมันจะตายหรือไง?”

มือที่ฉันกำโทรศัพท์ไว้สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เจ็บปวดที่หัวใจราวกับมีใบมีดกำลังกรีดเฉือน

คนขับรถทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง จึงรีบพูดปลอบขึ้นว่า

“หนูอย่าร้องไห้เลยนะ อย่าร้องเลย ลุงไม่พูดแล้ว”

ฉันขอบตาแดงก่ำพลางส่ายหน้าเบาๆ พลันรู้สึกหลุดพ้นขึ้นมาอย่างประหลาด

“ไม่หรอกค่ะ หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณลุง”

โจวเฉวียนหลินส่งมาได้ไม่ทันไร จู่ๆ ก็พิมพ์มาอีกว่า

“ช่างเถอะ ผมหมดปัญญาจะง้อคุณแล้วจริงๆ คุณไปสงบสติอารมณ์เอาเองแล้วกัน”

ข้อความยี่สิบแปดข้อความ ยี่สิบเจ็ดข้อความครึ่งล้วนมีแต่คำต่อว่าฉัน

ตบท้ายด้วยประโยคที่ว่า หมดปัญญาจะง้อฉันแล้ว

ความง่วงเหงาถาโถมเข้ามาดั่งระลอกคลื่น ฉันปิดเครื่องลง แล้วปิดเปลือกตาจมสู่ห้วงนิทราทันที

พอตื่นขึ้นมาก็ถึงบ้านแล้ว คนขับเห็นฉันหลับสนิทด้วยความอ่อนล้า จึงยอมจอดรอฉันต่ออีกตั้งสามชั่วโมง

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงจ่ายเงินเพิ่มให้เขาไปอีกห้าร้อยบาท

คุณลุงคนขับรถอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตอนจะไปก็ยังไม่วายเอ่ยกำชับว่า

“แม่หนู กลับไปแล้วรีบเปลี่ยนรองเท้าซะนะ มันเปียกชุ่มไปหมดแล้ว”

ฉันรู้สึกตื้นตันใจ จึงเอ่ยปากรับคำไป