นักวาดควรเริ่มทำโดนจินแบบไหนถึงจะขายดีในไทย?

ฉันเริ่มจากการสังเกตตลาดเล็กๆ รอบตัวก่อนเสมอ เมื่อไปเดินงานตลาดการ์ตูนหรือเลื่อนฟีดโซเชียล พบว่าของที่หยิบง่าย ราคาสบายกระเป๋า และสื่อสารอารมณ์ได้ทันที ขายดีมาก เช่น สติกเกอร์เซ็ตลายคาแรกเตอร์น่ารัก งานพริ้นท์ขนาด A4 ลายเด่นๆ และโปสการ์ดเซ็ตที่คนซื้อเป็นของฝากหรือเก็บสะสม สำหรับแฟนเวิร์ค การทำโดนจินที่เกี่ยวกับเรื่องอย่าง 'One Piece' หรือโมเมนต์ซีนประทับใจจาก 'Demon Slayer' มักเรียกคนมาดูได้ไว แต่อีกทางหนึ่ง งานออริจินัลที่จับตลาดเล็กแต่จงใจ เช่น ธีมคาเฟ่ ธีมฤดูกาล หรือชุดสตอรี่สั้น 8–12 หน้าก็มีคนตามเช่นกัน

การจัดรูปแบบผลิตภัณฑ์สำคัญมาก ฉันมักเริ่มด้วยของชิ้นเล็กต้นทุนต่ำก่อน เช่น สติกเกอร์ แผ่นพิมพ์หน้าเดียว โปสการ์ด แล้วค่อยขยับไปอาร์ตบุ๊ก A5 หรือซีนขนาด 20–40 หน้า พยายามตั้งราคาให้เข้าถึงง่าย เช่น สติกเกอร์ชุดละ 50–120 บาท พริ้นท์ A4 ประมาณ 200–350 บาท และมีตัวเลือกพรีออเดอร์เพื่อลดความเสี่ยงเรื่องสต็อก อีกเรื่องที่ไม่ควรมองข้ามคือการถ่ายรูปสินค้าให้ชัด ใช้คอมโพสเรียบๆ และเขียนคำอธิบายไทยที่น่าสนใจเพื่อกระตุ้นการแชร์

ข้อสุดท้ายที่ฉันสังเกตคือการสร้างคอมมูนิตี้เล็กๆ รอบงาน บางครั้งการร่วมโต๊ะกับกลุ่มคนที่มีรสนิยมใกล้เคียงกันหรือทำซัมเมอร์เซลล์ร่วมจะช่วยเพิ่มยอดขายได้มากกว่าเน้นโต๊ะเดี่ยว ไปเข้าใจผู้คน พูดคุยกับคนที่มาซื้อ และทดลองไอเดียใหม่ๆ ตามคอมเมนต์ของลูกค้า คือเรื่องสนุกของการทำโดนจินที่ผมชอบที่สุด

นี่คือไอเดียเล็กๆ ที่ฉันชอบใช้เมื่อจะออกสินค้างานตลาด: ทำของชิ้นเล็กที่ต้นทุนต่ำและแพ็กเกจสวย เช่น โปสการ์ด 4 ใบเป็นเซ็ต สติกเกอร์ไลน์อัพ 6 แบบ หรือแผ่นพริ้นท์ขนาด A5 ลายพิเศษ สำหรับคนที่ชอบแนวฮีโร่/แอคชั่น โดนจินที่เล่นกับมู้ดและคอสตูมจากเรื่องอย่าง 'My Hero Academia' มักได้กลุ่มแฟนที่ชอบสะสมคอสเพลย์มินิหรือฉากโปรด

กลยุทธ์การจัดแพ็คเกจและราคาเป็นสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมาก ตั้งเซ็ตลดราคาเล็กๆ เช่น ซื้อ 3 ชิ้น แถมโปสการ์ด 1 ใบ หรือมีเวอร์ชันจำกัดที่เซ็นชื่อ จะกระตุ้นการซื้อในงาน อีกอย่างที่ช่วยคือเตรียมซองใส/การ์ดการแพ็กให้สวย มันเพิ่มความรู้สึกพรีเมียมโดยไม่เพิ่มต้นทุนมากนัก

ท้ายสุด ฉันคิดว่าเริ่มจากไอเทมที่ผลิตง่าย ชิ้นเล็ก และสื่อสารได้ชัดเจนกับกลุ่มเป้าหมาย แล้วค่อยขยายเป็นหนังสือหรืออาร์ตบุ๊กเมื่อมีฐานแฟนที่แน่นขึ้น นี่แหละคือวิธีที่ทำให้เริ่มขายได้จริงในไทย

เราเคยลองแยกประเภทโดนจินออกเป็นสามแบบหลักก่อนเลือกว่าจะเริ่มแบบไหน: แฟนเวิร์ค โมเดิร์นออริจินัล และสินค้าตกแต่ง (merch) ในมุมมองของฉัน แฟนเวิร์คที่ยึดคาแรกเตอร์จากเรื่องดังๆ จะดึงคนได้ไว โปรเจกต์สั้นๆ ที่โฟกัสโมเมนต์ฮอตจาก 'Spy x Family' หรือคัทซีนซึ้งจาก 'Kimi no Na wa' มักขายดีในงาน เพราะคนอยากได้ของที่เตือนความทรงจำ แต่ต้องระวังเรื่องขนาดและเนื้อหาให้เหมาะสมกับงาน

การทำงานแบบออริจินัลให้ความเป็นเอกลักษณ์มากกว่า ถ้าทำบทสั้นๆ ที่อ่านจบแล้วรู้สึกอบอุ่นหรือขำได้ง่าย ก็มีโอกาสทำซ้ำได้เรื่อยๆ และบางครั้งออริจินัลกลายเป็นสินค้าเสริมได้ เช่น ลายเสื้อ สติกเกอร์ หรือการ์ดเซ็ต สำหรับสินค้าประเภท merch ฉันมักเลือกชิ้นที่ออกแบบให้จับคู่กันได้ เช่น พริ้นท์ขนาดต่างๆ หรือบันเดิลโพสต์การ์ดกับสติกเกอร์ จะช่วยเพิ่มมูลค่า

เทคนิคปฏิบัติที่ช่วยจริงคือการทำรันทดลองเล็กๆ (50–100 เล่ม) ใช้พรีออเดอร์เมื่อต้นทุนสูง และตั้งราคาที่พอเหมาะกับงานและกลุ่มเป้าหมาย นอกจากนั้น การเขียนคอนเทนต์สั้นๆ ในโพสต์ประกอบด้วยคำพูดไทยที่เข้าถึงง่ายและแฮชแท็กที่คนไทยใช้ จะทำให้โพสต์โดนเห็นมากขึ้น สุดท้ายแล้วการฟังรีแอ็กชันจากคนซื้อสำคัญกว่าการคาดเดาเยอะ เพราะมันช่วยให้ผลิตครั้งต่อไปตรงใจมากขึ้น