นักแปลควรแปล ธันวาคม ย่อ เป็นภาษาอังกฤษว่าอะไร?

สำหรับ 'ธัน' เดือนธันวาคมคือเดือนแห่งความซวยซ้ำซวยซ้อนที่อยากให้รีบผ่านพ้นไป แต่ปีนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เมื่อเธอเดินเข้าไปในคาเฟ่ที่อบอวลด้วยกลิ่นซินนามอนและได้พบกับ 'ธันย์' ชายหนุ่มเจ้าของชื่อที่ออกเสียงเหมือนเธอราวกับก๊อปปี้มา "เรียกธันย์เหรอครับ" "เปล่าค่ะ... ฉันชื่อธัน" ท่ามกลางลมหนาวที่พัดพาความเหงามาทักทาย ธันย์อาสาจะเปลี่ยนเดือนที่แสนโชคร้ายของเธอให้กลายเป็นเดือนที่อบอุ่นที่สุด ผ่านโปรเจกต์ลับในสมุดบันทึกที่ชื่อว่า Dear December เมื่อ 'ธัน' หนึ่งคนคือความซวย และ 'ธันย์' อีกคนคือโชคดี... แล้วเดือนสุดท้ายของปีนี้ จะลงเอยด้วยคำว่ารักได้หรือไม่

“คุณเจียง เราโทรมาจากหน่วยงานทำการุณยฆาตที่สวิตเซอร์แลนด์ ไม่ทราบว่าคุณได้ยื่นเรื่องทำการุณยฆาตในวันที่ 25 ธันวาคมใช่ไหม?” ขนตาของเจียงอี่ฮว่าสั่นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใช่” “โอเค คำร้องขอการุณยฆาตของคุณผ่านการอนุมัติแล้ว ทางเราให้เวลาครึ่งเดือน รบกวนเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วย” เพิ่งวางสาย ประตูห้องนอนก็เปิดออก เหลียงซิวหย่วนเดินเข้ามาพร้อมไอเย็นบนตัว เมื่อเห็นเธอ เขายิ้มแล้วชูกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงาม “ฮว่าฮว่า สุขสันต์วันเกิด” เจียงอี่ฮว่าหัวเราะ “วันเกิดฉันเมื่อวาน” เหลียงซิวหย่วนชะงักไป สีหน้าเหลอหลาและกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย”

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

เมื่อเสียงระฆังนับถอยหลังข้ามปีดังขึ้น สือจิงเชวี่ยก็ได้รับของขวัญชิ้นแรกของปีนี้ เป็นภาพถ่ายสนิทสนมของสามีกับผู้หญิงคนอื่น เมื่อสิบนาทีก่อน เขายังอุ้มลูกสาวจุดพลุอยู่เลย แต่สิบนาทีต่อมาเขากลับขึ้นเตียงกับผู้หญิงอีกคนแล้ว แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น หัวข้อข่าว "คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงแอบพบดาราสาวดาวรุ่งคืนข้ามปี" ก็พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์ร้อนแรง กวาดกระแสไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียง แขกทุกคนที่มาร่วมงานต่างหันมามองสือจิงเชวี่ยเป็นตาเดียว รอปฏิกิริยาจากเธอ "คุณผู้หญิง..." ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามา สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย "เรื่องที่ติดเทรนด์ เราจะใช้วิธีเดิมช่วยโหมกระแสให้ดังยิ่งขึ้นไหม" น้ำเสียงของสือจิงเชวี่ยเรียบเฉย "ไม่ต้อง ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ แล้วกดข่าวลง" ผู้ช่วยชะงักไปทันที

ใครจะคาดคิดว่าแค่เขียนการ์ดขอพรจากซานต้าในวันคริสต์มาส พรที่ขอจะสมหวังแถมยิ่งใหญ่อลังการดาวล้านดวง

ตอนที่เขาบอกว่าต้องเลื่อนการจดทะเบียนสมรส ฉันกำลังยกช้อนตักซุปพอดี “ไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน” เจียงเฉิงวางตะเกียบลง น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี ฉันตักโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แล้วกลืนลงไป “ได้” เขาเหลือบมองฉัน ก้มหน้าคีบกับข้าว ตะเกียบยื่นลงไปในจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉันอีกครั้ง “คุณไม่โกรธเหรอ?” ฉันกินโจ๊กอีกคำ น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “ไม่โกรธ” จัดงานแต่งงานมาแล้วครึ่งปี การจดทะเบียนสมรสถูกเลื่อนออกไปเป็นครั้งที่สิบเจ็ด เขาชินแล้ว ฉันก็ชินแล้วเหมือนกัน ฉันค่อย ๆ เคี้ยว ค่อย ๆ กลืน กินโจ๊กในชามจนหมดทีละคำ เขาไม่แตะตะเกียบอีกเลย พอกินโจ๊กคำสุดท้ายหมด ฉันก็ลุกขึ้นเก็บกวาดโต๊ะอาหาร ตอนเดินผ่านเขา เขาคว้าข้อมือฉันไว้ "หลินเซี่ย วันจันทร์หน้า สัปดาห์หน้าผมว่างแน่นอน" “ยังไงเราก็จัดงานแต่งกันแล้ว ช้าไปอีกไม่กี่วันก็ไม่เป็นไรหรอก” “เชื่อผมนะ ครั้งนี้ผมไม่ผิดนัดแน่” ฉันก้มมองมือที่กำลังจับข้อมือตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้ม “ได้” ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เขาพูดคำว่า "สัปดาห์หน้า" เก้าครั้ง "แน่นอน" สิบสามครั้ง และ "เชื่อผม" สิบหกครั้ง แต่สุดท้าย...เราก็ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส และสัปดาห์หน้า ก็จะไม่ได้จดทะเบียนเหมือนเดิม เพราะครั้งนี้...คนที่จะผิดนัด คือฉันเอง