Share

เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
Author: อู๋เปี๋ยซื่อ

บทที่ 1

Author: อู๋เปี๋ยซื่อ
โทรศัพท์สั่นเบา ๆ เป็นข้อความจาก HR ของสำนักงานกฎหมาย

[คุณจะลาออก ทนายเจียงรู้หรือยัง?]

ฉันถือโทรศัพท์เดินออกมา เจียงเฉิงยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

เขามองฉันด้วยสีหน้าประหลาด ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

“ครั้งนี้... ทำไมคุณไม่ถามผมแล้วล่ะ ว่าทำไม?”

ฉันตอบข้อความ HR เสร็จก่อน ถึงค่อยหันไปมองเจียงเฉิง

“หมดความหมายแล้ว”

ก็ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละ

ครั้งแรกที่นัดกันไปจดทะเบียนสมรส ศิษย์ของเขา เหรินเฉียวเฉียว บอกว่าปวดท้อง

ฉันนั่งรออยู่บนม้านั่งหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส ตั้งแต่เช้าจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า สุดท้ายก็กลับบ้านคนเดียว

ครั้งที่สอง เหรินเฉียวเฉียวบอกว่าทำแบบฟอร์มคดีไม่เป็น

เขาปล่อยฉันลงตรงทางขึ้นทางด่วนที่รถวิ่งกันขวักไขว่ แล้วหันรถกลับไปสำนักงานกฎหมายโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เรานัดกันไปจดทะเบียนสมรส เหรินเฉียวเฉียวก็มักจะมีปัญหาเกิดขึ้นได้ตรงเวลาพอดีเสมอ

แต่งงานกันมาครึ่งปี เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วสิบเจ็ดครั้ง

เจียงเฉิงเหมือนจะพูดไม่ออกเพราะคำตอบของฉัน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉัน

“เดี๋ยวนี้ผมเห็นหลายคนไปจดทะเบียนสมรส เขาจะจ้างช่างภาพตามถ่ายกัน”

“พวกเราก็จ้างสักคนไหม? คุณชอบความรู้สึกที่มีความพิเศษในโอกาสสำคัญแบบนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

ที่แท้... เขาก็ยังจำได้ว่าฉันชอบความรู้สึกที่มีความหมายในโอกาสสำคัญ

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “คืนนี้มีเวลาไหม? ไปกิน...”

คำว่า “มื้ออำลา” ยังไม่ทันหลุดออกมา เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

เป็นสายจากศิษย์ของเขา เหรินเฉียวเฉียว

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร หลังวางสาย เจียงเฉิงก็มองมาที่ฉัน

“ที่รัก คือว่าเฉียวเฉียว...”

ฉันขัดจังหวะเขา แล้วยิ้มบาง ๆ

“ไปเถอะ ขับรถดี ๆ นะ”

เจียงเฉิงชะงักไป สีหน้าเหมือนประหลาดใจที่วันนี้ฉันสงบนิ่งผิดปกติ

แต่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป

“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”

ประตูปิดโครมลงอย่างแรง ไม่นานก็มีเสียงรถสตาร์ตแล้วขับออกไป

ฉันยืนอยู่ที่เดิม มองประตูที่ปิดสนิท

รักกันมาห้าปี แต่งงานกันมาครึ่งปี

ความสัมพันธ์ครั้งนี้... ที่จริงฉันควรปล่อยมันไปได้ตั้งนานแล้ว

ตอนบ่าย ฉันไปที่บริษัท แล้วยื่นใบลาออกให้ HR ด้วยตัวเอง

เธอมองฉันด้วยสีหน้าทั้งเสียดายทั้งไม่เข้าใจ

“คุณกับทนายเจียงเป็นคู่หูระดับท็อปของสำนักงานกฎหมายเลยนะ งานแต่งของพวกคุณเมื่อครึ่งปีก่อน ไม่ใช่แค่ผู้บริหาร แม้แต่ลูกความหลายคนก็ยังมาร่วมแสดงความยินดี”

“ตอนนั้นมีคนอิจฉาพวกคุณตั้งเยอะ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะลาออกล่ะ?”

ฉันนึกถึงงานแต่งเมื่อครึ่งปีก่อน

แขกเต็มถึงร้อยสิบโต๊ะ พรมแดงทอดยาว ดอกไม้ประดับรายล้อม

เจียงเฉิงจับมือฉันไว้ แล้วบอกว่าจะปกป้องฉันไปตลอดชีวิต

วันนั้นครึกครื้นจริง ๆ และงดงามจริง ๆ

แต่ไม่ว่าจะครึกครื้นหรืองดงามแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

หลังยื่นใบลาออก ฉันกลับถึงบ้านก็เกือบสี่ทุ่ม

บ้านเงียบเหงาเป็นพิเศษ ไม่มีใครอยู่เลย

แต่ในโทรศัพท์ของฉัน กลับมีโพสต์ในโมเมนต์ของเหรินเฉียวเฉียวเด้งขึ้นมา

[เธอแท็กชื่อฉันไว้โดยเฉพาะ]

“ขอบคุณอาจารย์ที่อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดทั้งบ่ายนะคะ พรุ่งนี้ฉันขอเลี้ยงอาจารย์ไปดูคอนเสิร์ตเป็นการตอบแทนค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 8

    ฉันไม่ตอบ“ผมรู้ว่าตอนนี้ ไม่ว่าผมจะพูดอะไร มันก็ไม่มีประโยชน์”เขายกมือปาดน้ำตา“แต่ผมเปลี่ยนจริง ๆ แล้ว ผมย้ายเหรินเฉียวเฉียวออกไปแล้ว และไม่มีการติดต่อกับเธออีกเลย”“ทุกวันผมเอาแต่คิดถึงคุณ คิดว่าคุณกินข้าวยังไง นอนหลับดีไหม ทำงานเป็นยังไง ผมอยากโทรหาคุณ แต่ก็กลัวจะรบกวนคุณ ผมอยากมาหาคุณ แต่ก็กลัวว่าคุณจะรำคาญ”เขาเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ“แต่ผมทนไม่ไหวจริง ๆ ไม่มีคุณ ผมอยู่ต่อไปไม่ได้”ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขาในนั้นมีทั้งความหวาดกลัว ความวิงวอน ความจริงใจ และความรู้สึกผิด“แต่ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว”ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบผ่านไปนาน เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทราย“ผม...ไม่มีโอกาสแล้วใช่ไหม?”ฉันไม่พูดอะไรเขาจ้องตาฉัน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากในนั้นสุดท้าย เขาก็ก้มหน้ากินบะหมี่ในชามจนหมดเขาวางตะเกียบ ลุกขึ้นยืน“ขอบคุณสำหรับบะหมี่นะครับ” เขาพูด “พรุ่งนี้ผมจะมาอีก”“เจียงเฉิง”เขาหยุด“คุณไม่ต้องมาแล้ว”แผ่นหลังของเขาแข็งค้าง“ฉันไม่ได้เกลียดคุณ และไม่ได้โทษคุณ” ฉันพูด “แต่ฉันเดินต่อไปแล้ว”เขาเงียบอยู่นานจากนั้นเขาก็หันกลับมามองฉัน“ผ

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 7

    ฉันเงยหน้าขึ้น“แต่วันนั้น คุณพูดแค่นั้นจริง ๆ”เขาชะงักไป“คุณไม่ได้พูดว่าจะขอแต่งงานกับฉัน”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที“คุณพูดว่าจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต คุณพูดว่าจะรักเธอไปทั้งชีวิต คุณพูดตั้งหลายอย่าง แต่คุณไม่เคยพูดว่า ‘ผมยินดีแต่งงานกับเธอเป็นภรรยา’”ฉันดึงมือกลับ“ตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าคุณคงแค่ตื่นเต้นเลยลืมพูด แต่หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ว่า... บางทีคุณอาจไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันเลย”“ผมคิด!” น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นทันที “ผมคิดสิ! ผมเตรียมทุกอย่างมาตั้งนาน...”“งั้นทำไมคุณไม่ไปจดทะเบียนสมรส?”เขาอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก“เพราะในใจคุณ ฉันเป็นคนของคุณไปแล้ว จะจดทะเบียนหรือไม่ ก็ไม่เปลี่ยนความจริงข้อนี้”“แต่คุณลืมไปว่า ในทางกฎหมาย เราไม่ใช่สามีภรรยากัน”ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา“เจียงเฉิง คุณกลับไปเถอะ”ฉันหันหลังเดินกลับคอนโด“หลินเซี่ย!” เขาตะโกนเรียกจากด้านหลัง “ผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้! รอจนกว่าคุณจะยอมให้อภัยผม!”ฉันไม่ได้หันกลับไปเจียงเฉิงไม่ยอมกลับจริง ๆเขาอยู่ที่ปารีสตลอดหนึ่งเดือน มารออยู่ใต้ตึกคอนโดของฉันทุกวันฤดูหนาวของปารีสหนาวจับใจ บางวันหิมะตก เข

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 6

    ภาษาฝรั่งเศสของฉันคล่องขึ้นเรื่อย ๆ งานก็ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้นปิแอร์บอกว่า พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เขาจะให้ฉันรับผิดชอบคดีหนึ่งด้วยตัวเองคืนนั้น หลังจากทำงานล่วงเวลาเสร็จ ฉันกลับถึงอพาร์ตเมนต์ แล้วเห็นร่างที่คุ้นตายืนอยู่ด้านล่างเขาห่อตัวอยู่ในเสื้อโค้ตสีดำ ยืนอยู่ใต้ไฟถนน มือถือช่อดอกไม้พอเห็นฉัน เขาก็รีบเดินตรงเข้ามา"หลินเซี่ย"เป็นเจียงเฉิงเขาซูบผอมจนแทบจำไม่ได้ เบ้าตาลึก โหนกแก้มตอบ ริมฝีปากแห้งแตก ราวกับไม่ได้กินข้าวหรือนอนหลับดี ๆ มาทั้งเดือนฉันยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?""ผมมาหาคุณ" เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า "ผมรอไม่ไหวแล้ว""รออะไร?""รอคุณกลับไป" เขาตอบ "แต่คุณไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย ผมเลยต้องมาหาคุณเอง"ฉันมองดอกไม้ในมือเขา เป็นกุหลาบขาวดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด"ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา..." เขาเริ่มพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "ผมคิดถึงคุณทุกวัน"ฉันไม่พูดอะไร"ผมนึกถึงครั้งแรกที่เราเจอกัน ตอนคุณอยู่ในการพิจารณาคดีจำลอง ใส่สูทสีเทาตัวนั้น ตอนนั้นผมคิดเลยว่า ผู้หญิงคนนี้ ผมต้องแต่งงานกับเธอให้ได้""ผมนึกถึงเดตครั้งแรก ผมพาคุณไปกินร้านข้างทาง ค

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 5

    "หลินเซี่ย!""เจียงเฉิง ปล่อยฉันไปเถอะ"ฉันวางสายแล้วปิดเครื่องเพื่อนร่วมงานที่มารับรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก่อนเอ่ยขอโทษเป็นภาษาฝรั่งเศสที่มาช้าฉันยิ้มส่ายหน้า แล้วเดินตามเขาออกจากอาคารผู้โดยสารค่ำคืนในปารีสเย็นกว่าที่จีน ลมพัดโชยมาพร้อมกลิ่นอายแปลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคยฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังปลดปล่อยห้าปีที่ผ่านมาให้หลุดลอยไปพร้อมลมหายใจหนึ่งเดือนต่อมาเขตที่ 9 กรุงปารีส ร้านกาแฟเล็ก ๆ ชื่อ เลอ มาเรฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีครัวซองต์กับลาเต้หนึ่งแก้ววางอยู่บนถนนด้านนอก ผู้คนต่างเร่งรีบ บางคนจูงสุนัข บางคนเข็นรถเด็ก บางคนหยุดยืนเลือกหนังสือที่แผงข้างทาง"หลินเซี่ย?"ฉันเงยหน้าขึ้น ชายชาวฝรั่งเศสผมทองตาสีฟ้ายืนอยู่ข้างโต๊ะ มือถือแฟ้มเอกสาร"ปิแอร์" ฉันลุกขึ้นกล่าวทักทายเขาเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว "เชิญนั่งค่ะ"ปิแอร์เป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมาย และเป็นหัวหน้าของฉันในตอนนี้เขาอายุราวสี่สิบต้น ๆ บุคลิกสง่างาม ได้ยินมาว่าเคยเป็นทนายความว่าความที่อายุน้อยที่สุดในปารีส"อยู่ปารีสพอปรับตัวได้หรือยัง?" เขานั่งลงแล้วสั่งเอสเปรสโซหนึ่งแก้ว"ดีมากค

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 4

    ทันทีที่เครื่องบินทะลุผ่านชั้นเมฆ ฉันก็ปิดโทรศัพท์นอกหน้าต่างมีแต่แสงสีขาวจ้าจนแสบตาฉันหลับตา ภาพเหตุการณ์ตลอดห้าปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวครั้งแรกที่เจอเจียงเฉิงในสำนักงานกฎหมาย เขาสวมสูทสีเทาเข้ม กำลังกล่าวโต้แย้งอย่างหนักแน่นบนเวทีจำลองการพิจารณาคดีเดตครั้งแรก เขาพาฉันไปกินร้านข้างทาง บอกว่านี่แหละคือบรรยากาศของชีวิตจริงครั้งแรกที่เจอพ่อแม่ของเขา เขากุมมือฉันไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่”วันแต่งงาน เขาดื่มจนเมา โอบกอดฉันแล้วพูดว่า "หลินเซี่ย ชาตินี้ที่ได้แต่งงานกับคุณ คือโชคดีที่สุดในชีวิตของผม"โชคดีที่สุด...ฉันลืมตาขึ้นแล้วยิ้มความโชคดีแบบนั้น...ก็คงมีวันหมดอายุเหมือนกันหลังจากบินสิบสองชั่วโมง เครื่องลงจอดที่สนามบินชาร์ล เดอ โกล กรุงปารีส ตอนหนึ่งทุ่มตามเวลาท้องถิ่นพอเปิดโทรศัพท์ ข้อความก็ทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำหลากสายที่ไม่ได้รับจากเจียงเฉิง: 47 สายข้อความวีแชทที่ยังไม่ได้อ่าน: 99+ฉันไม่เปิดดูสักข้อความ เลื่อนไปที่รายชื่อติดต่อแล้วส่งข้อความหาคนที่มารับที่สนามบินทันทีโทรศัพท์ของเจียงเฉิงดังเข้ามาอีกครั้งฉันวางสายเขาโทรมาอีกฉันวางส

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 3

    “เมื่อวานผมบอกว่าจะให้ของขวัญชดเชยคุณ แต่ยังไม่มีโอกาส วันนี้...เอามาให้แล้ว”ฉันชะงักไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนออกจากบ้านเมื่อวาน เขาเคยพูดไว้ว่า“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำได้แต่เมื่อเห็นเวลาบนใบเสร็จที่ระบุว่าเพิ่งซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคงเป็นเพราะเห็นว่าฉันไปกดถูกใจโพสต์ของเหรินเฉียวเฉียว เขาเลยรู้สึกผิดคงจะแวะซื้อกระเป๋าจากเคาน์เตอร์แบรนด์ข้างทางมาให้ เป็นการชดเชยละมั้งฉันไม่ได้รับ และก็ไม่ได้พูดอะไรเจียงเฉิงวางกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“จริงสิ เรื่องการคัดเลือกพนักงานดีเด่นของสำนักงานกฎหมายเดือนหน้า คุณช่วย...”“ยกให้เหรินเฉียวเฉียว?”เขาคงไม่คิดว่าฉันจะพูดก่อน จึงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน“เธอเพิ่งเข้าวงการ ยังต้องการการยอมรับแบบนี้มาก คุณก็ได้มาหลายครั้งแล้ว...”ที่แท้ของขวัญที่แวะซื้อมาแบบติดมือชิ้นนี้ ก็ถูกตีราคาเอาไว้ล่วงหน้าแล้วฉันพยักหน้า “ได้”เขานิ่งอึ้งไปคงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้“คุณ...ไม่โกรธเหรอ?”ฉันส่ายหน้าไม่มีอะไรให้น่าโกรธหรอกเพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status