นักแสดง ฮอร์โมน คนไหนมีผลงานภาพยนตร์เดี่ยว?

เรื่องนี้มักถูกพูดถึงบ่อยๆ ในกลุ่มแฟนคลับ และผมมองว่าในปีนี้มีความเคลื่อนไหวจากอดีตนักแสดง 'ฮอร์โมน' หลายแบบให้ติดตาม ผมเห็นว่าอัลลูมีจากซีรีส์นี้กระจายตัวไปทำงานหลายทาง: บางคนกลับมารับบทนำในซีรีส์แนวผู้ใหญ่ บางคนไปเล่นภาพยนตร์อินดี้ที่ส่งเทศกาล ขณะที่อีกกลุ่มหันไปทำเพลงหรือขึ้นเวทีละครเวที ผมเองมักคอยสังเกตงานที่เป็นการกลับมาร่วมงานกับทีมเดิม เพราะมักให้ความรู้สึกคิดถึงและเติบโตพร้อมกัน การได้เห็นนักแสดงที่เคยเป็นวัยรุ่นในเรื่อง กลายเป็นคนเล่นบทซับซ้อนขึ้นในผลงานใหม่ มันให้ความพึงพอใจแบบแฟนที่โตไปด้วยกัน ถ้าต้องแนะนำแบบเร็วๆ ให้เริ่มจากผลงานที่เป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์ยาว เพราะมักเห็นพัฒนาการการแสดงชัดเจน แต่ถาชอบบรรยากาศใกล้ชิด งานเพลงหรือมิวสิกวิดีโอก็ให้มุมมองใหม่ๆ ของคนที่เราเคยรู้จักในบทบาทเดิม สรุปคือปีนี้มีทั้งงานเล็กงานใหญ่ให้เลือกชม และผมตื่นเต้นที่จะได้เห็นพัฒนาการของพวกเขาต่อไป

รายชื่อที่โดดเด่นสำหรับผมจากวง 'Hormones' ต้องยกให้ Chanon Santinatornkul — เขาเป็นคนหนึ่งที่ผมตามดูต่อเพราะผลงานหลังซีรีส์ชัดเจนมาก Chanon ไม่ได้หายไปหลังจาก 'Hormones' แต่กลับกลายเป็นชื่อที่ผู้กำกับและผู้ชมเริ่มจับตามองจริงจัง ผลงานภาพยนตร์อย่าง 'Bad Genius' ช่วยยกระดับความเป็นนักแสดงของเขาไปอีกขั้น ทำให้เขามีโอกาสเล่นบทที่ซับซ้อนขึ้นและรับบทนำในโปรเจกต์ใหญ่ ๆ ทั้งในจอเงินและจอแก้ว ผมชอบวิธีที่เขาเลือกงาน — ไม่ได้ยึดติดกับแนวเดียว แต่พยายามเปลี่ยนบทบาทให้หลากหลาย ซึ่งทำให้เส้นทางการเป็นนักแสดงของเขาดูยาวและน่าสนใจต่อเนื่อง

คำถามนี้ทำให้ผมนึกถึงการเดินทางของนักแสดงจาก 'ฮอร์โมน' ที่ก้าวออกไปท้าทายในวงการหลังจากซีรีส์ดังกล่าว สิ่งที่ชัดเจนคือไม่มีคนนึงที่ชนะรวดทุกเวที เพราะรางวัลมีหลายประเภท ทั้งรางวัลวิจารณ์ รางวัลผู้ชม และรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ แต่ถ้าต้องชี้ชื่อที่แฟนจำนวนมากยกให้เป็นผู้ได้รับการยอมรับมากที่สุด เชื่อว่าชื่อของ 'ธีรดนย์' มักโผล่ขึ้นมาบ่อย ๆ ผมมองว่าจุดแข็งของคนที่โดดเด่นมาจากการเลือกงานที่หลากหลาย คือได้ทั้งบทยากในภาพยนตร์อินดี้ งานพาณิชย์ และงานซีรีส์ที่เข้าถึงคนดูจำนวนมาก ทำให้มีโอกาสได้รับรางวัลในหลายหมวด ตัวอย่างเช่นผลงานภาพยนตร์ที่ทำให้คนในวงการหันมามองแล้วได้รับคำชมจากนักวิจารณ์และคณะกรรมการประกวด ซึ่งสะท้อนผ่านการเข้าชิงและการคว้ารางวัลไปบ้างในช่วงหลังการเล่น 'ฮอร์โมน' พูดตามตรง ผมคิดว่าการจะบอกว่าใครได้รางวัลมากที่สุดต้องอ้างอิงช่วงเวลาและประเภทรางวัลด้วย แต่ถ้าให้เลือกแบบไม่เป็นทางการ ผมยกนิ้วให้คนที่สร้างผลงานต่อเนื่องหลังจาก 'ฮอร์โมน' และมีทั้งรางวัลย่อย-ใหญ่เข้ามา เพราะนั่นสะท้อนทั้งความสามารถและการเลือกบทที่เฉียบคม ซึ่งทำให้ชื่อคนนั้นถูกจดจำในฐานะศิลปินที่ประสบความสำเร็จ

รายงานแบบแฟนกระตือรือร้น: นั่งนับกันแบบไม่เป็นทางการเลยว่าหลังจากจบยุค 'ฮอร์โมน' รุ่นสอง หลายคนกระจายไปทำงานที่หลากหลาย — บางคนโดดเข้าวงการภาพยนตร์ บางคนไปเล่นซีรีส์สตรีมมิ่ง และบางคนก็ออกเพลงหรือรับงานพรีเซ็นเตอร์ ตัวอย่างชัด ๆ ที่เด่นในความทรงจำของผมคือนักแสดงที่ต่อยอดมาเป็นนักแสดงภาพยนตร์ โดยมีผลงานเช่น 'Bad Genius' ซึ่งทำให้ชื่อของทีมจากยุคฮอร์โมนถูกพูดถึงอีกครั้งในวงกว้าง นอกจากนั้นบางคนไปลองบทที่จริงจังขึ้นในภาพยนตร์แนวอิสระและงานเทศกาลภาพยนตร์ ขณะที่บางคนก็เลือกเส้นทางทีวีสตรีมมิ่ง เล่นซีรีส์ยาวบนแพลตฟอร์มออนไลน์ ทำให้แฟน ๆ ได้เห็นมุมที่โตขึ้นของพวกเขา ถ้าจะสรุปแบบลงรายละเอียดสั้น ๆ: ชื่อจาก 'ฮอร์โมน' รุ่นสองไม่ได้หายไปไหน พวกเขากระจายตัวไปในวงการทั้งภาพยนตร์ ซีรีส์ และงานเพลง/โฆษณา ผลงานใหม่ ๆ ของแต่ละคนจึงมีตั้งแต่ภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่ไปจนถึงซีรีส์ทางสตรีมมิ่ง ที่สำคัญคือหลายคนยังคงรักษาเอกลักษณ์ที่แฟน ๆ ชอบไว้ได้จนถึงปัจจุบัน

ขอลงความเห็นแบบตรงๆเลยว่า ณ ปีนี้ยังไม่ได้เห็นใครจากทีมนักแสดง 'เมืองลับแล' ที่มีผลงานเดี่ยวเปิดตัวเป็นชิ้นเป็นอันในวงกว้าง ผมติดตามวงการบันเทิงไทยมานานพอสมควร เห็นการออกงานเดี่ยวมักเป็นของคนที่มีฐานแฟนคลับแข็งแรงและได้รับการผลักดันจากค่าย แต่กับรายชื่อหลักของ 'เมืองลับแล' ในปีนี้ ไม่มีข่าวคราวผลงานภาพยนตร์นำเดี่ยว อัลบั้มเพลงเดี่ยว หรืองานซีรีส์ที่โฟกัสเป็นโปรเจ็กต์เดี่ยวของคนใดคนหนึ่งแบบชัดเจนเหมือนที่เราเคยเห็นในกรณีของนักแสดงคนอื่น ๆ ถ้าจะตีความแบบกว้าง งานโฆษณา งานพรีเซนเตอร์ หรือการรับเชิญในรายการต่าง ๆ นับเป็นผลงานเดี่ยวบางประเภท แต่ถาพรวมสำหรับโปรเจ็กต์สร้างชื่อที่ถือเป็น 'ผลงานเดี่ยว' เพื่อเติมพอร์ตในปีนี้ยังไม่ชัดเจนสำหรับนักแสดงจากเรื่องนั้น ผมมองว่าแฟนๆ ที่รอคงต้องจับตารายชื่อโปรเจ็กต์ปีหน้าแทน เพราะแนวโน้มการกระจายผลงานของทีมนั้นชัดเจนกว่าเดิมเมื่อเทียบกับช่วงก่อนหน้า

ชอบสังเกตว่าเมื่อดูวงการบันเทิงไทยแล้วจะเห็นว่าเด็กๆ จาก 'ฮอร์โมน' หลายคนยังคงถูกเรียกตัวกลับมาร่วมงานกับทีมผู้กำกับเดิมอยู่บ่อยครั้ง ผมมองว่ามันไม่แปลกเลย — การร่วมงานซ้ำเกิดขึ้นเพราะความไว้วางใจและเคมีที่สร้างขึ้นระหว่างกัน ผู้กำกับมักเลือกคนที่เข้าใจวิธีการตีความบทหรือรับมือกับการถ่ายทำภายใต้สไตล์ของตัวเอง นักแสดงเองก็ได้ประโยชน์จากการทำงานซ้ำเพราะเข้าใจวิธีทำงาน ทำให้การสื่อสารบนกองราบรื่นขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้ยังมีมุมที่ผมชอบคิดว่าเป็นเรื่องของการเติบโต เช่น นักแสดงคนหนึ่งที่เริ่มจากบทเด็กมัธยมในซีรีส์ กลายเป็นคนที่ผู้กำกับไว้วางใจให้เล่นบทหนักขึ้นในโปรเจกต์ถัดไป ความสัมพันธ์แบบนี้สะท้อนให้เห็นว่าทีมงานมองเห็นศักยภาพและพัฒนาคนร่วมกัน มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของวงการที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกติดตามทั้งนักแสดงและทีมผู้สร้างไปพร้อมกัน

นึกไม่ถึงเลยว่า 'เป็นต่อ' จะกลายเป็นแหล่งปล่อยนักแสดงที่กระโดดไปลองของเดี่ยวกันเยอะขนาดนี้ ฉันจำได้ว่าตอนดูซีรีส์เริ่มแรกก็ชอบเคมีของทั้งแก๊ง แต่พอซีรีส์เริ่มจบเห็นหลายคนเลือกเส้นทางเฉพาะตัวอย่างชัดเจน บางคนไปเล่นละครหนักๆ รับบทดราม่าเต็มตัวจนคนจำไม่ได้ว่าเคยเป็นคาแรคเตอร์ตลกในซีรีส์ บางคนหันไปเล่นภาพยนตร์อิสระที่ให้พื้นที่แสดงอารมณ์มากกว่าเดิม ในฐานะคนดูที่ติดตามงานต่อเนื่อง ผมเห็นนักแสดงบางคนใช้ความดังจาก 'เป็นต่อ' เปิดตัวเป็นพิธีกรรายการวาไรตี้หรือโชว์ที่เน้นคาแรคเตอร์ตัวเองมากขึ้น ซึ่งเป็นทางเลือกที่ฉลาดเพราะได้โชว์บุคลิกจริงๆ อีกกลุ่มหนึ่งเลือกทำคอนเทนต์ออนไลน์ เช่น ทำช่องยูทูบ ไลฟ์สด หรือพ็อดแคสต์ ที่ทำให้เข้าใกล้แฟนคลับได้โดยตรงและทดลองบทบาทหรือไอเดียใหม่ๆได้อย่างยืดหยุ่น ภาพรวมแล้วรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่การแยกทางจากซีรีส์ แต่มันเป็นการเติบโต นักแสดงหลายคนพาตัวเองไปอยู่ในพื้นที่ที่เหมาะกับความถนัดจริงๆ ผลงานเดี่ยวบางชิ้นอาจจะไม่ปังแบบทันที แต่เป็นการวางรากฐานระยะยาวที่น่าติดตามต่อไป

แฟนหนังหลายคนคงนึกภาพเจซัน โมโมอาในชุดหนังน้ำเมื่อคิดถึงบท 'อควาแมน' แต่น่าสนใจว่าก่อนจะกลายเป็นไอคอนน้ำเขามีผลงานภาพยนตร์เดี่ยวที่แสดงบทนำมาก่อนปี 2018 อยู่หลายเรื่อง ซึ่งยืนยันได้ว่าเขาไม่ใช่แค่คนหน้าตาดุดันที่ถูกดึงมาเล่นฮีโร่เท่านั้น แต่ยังเป็นนักแสดงที่เคยแบกหนังทั้งเรื่องได้จริง สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือ 'Conan the Barbarian' (2011) ที่เจซันรับบทนำเป็นโคนัน งานชิ้นนี้เป็นการทดลองใหญ่ในบทแอ็กชัน-แฟนตาซีที่ให้โอกาสเขาโชว์ทั้งความดุดันและเสน่ห์แบบฮาร์ดบอย แม้ว่าภาพยนตร์จะไม่ได้ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์มากมาย แต่การที่ถูกวางให้เป็นตัวเอกเต็มเรื่องทำให้เห็นศักยภาพของเขาในการแบกรับบทนำในหนังฟอร์มยาว อีกผลงานที่มีความสำคัญไม่แพ้กันคือ 'Road to Paloma' (2014) ซึ่งเขาไม่ได้แค่เล่นนำ แต่ยังเขียนบทและกำกับเองด้วย งานชิ้นนี้สะท้อนความเป็นศิลปินที่ต้องการเล่าเรื่องส่วนตัวมากกว่าการเป็นเพียงหน้าตาในหน้าปกหนัง แทนที่จะเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์มันเป็นหนังอินดี้ที่ให้น้ำหนักกับตัวละครและการเดินทางทางอารมณ์ของตัวเอกอย่างชัดเจน นอกจากสองเรื่องหลักที่ว่ามาแล้ว เจซันยังมีบทบาทในหนังอื่นๆ ก่อน 2018 ที่อาจไม่ใช่บทนำเต็มตัวแต่ก็เสริมให้เห็นเส้นทางการเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่ เช่นการรับบทร่วมใน 'Bullet to the Head' (2012) และปรากฏตัวในงานที่มีสไตล์เฉพาะอย่าง 'The Bad Batch' (2016) หรือบทบาทตัวประกอบใน 'Once Upon a Time in Venice' (2017) เหล่านี้ช่วยให้เขาเก็บประสบการณ์ในหนังหลายแนว ก่อนที่จะมารับบท 'อควาแมน' ในจักรวาลที่ต้องการทั้งท่าทางและคาแรกเตอร์เฉพาะตัว ส่วนผลงานอย่าง 'Braven' ที่หลายคนชอบยกขึ้นมาพูดถึงเป็นหนังแอ็กชันที่เขาเป็นหัวหน้าฉากก็เปิดตัวปี 2018 จึงต้องแยกให้ชัดว่าเข้าข่าย "ก่อนปี 2018" หรือไม่ มุมมองส่วนตัวคือการได้เห็นนักแสดงที่มาจากงานภาพยนตร์เดี่ยวและโปรเจ็กต์อินดี้ก่อนจะกลายเป็นฮีโร่สเกลใหญ่ มันให้ความรู้สึกว่าเขาเติบโตมาจากงานที่หลากหลายและไม่กลัวจะรับความเสี่ยงในบทบาทใหม่ๆ ซึ่งทำให้บท 'อควาแมน' ของเขาดูมีมิติและมีฐานที่มั่นคงกว่าการถูกคัดเข้ามาเพียงเพราะรูปลักษณ์อย่างเดียว

ลองย้อนดูรายชื่อนักแสดงจาก 'ฮอร์โมน' แบบรวมๆ แล้วจะเห็นว่ามีนักแสดงหลายคนที่พัฒนาฝีมือจนได้รับรางวัลหรือคำชมเชยในวงการบันเทิง ผมชอบชี้ให้เพื่อนๆ ดูที่เส้นทางของบางคน เช่น ชานนท์ (ชื่อในวงการมักถูกเรียกสั้นๆ) ที่จากบทในซีรีส์เติบโตไปสู่ผลงานภาพยนตร์ที่ได้รับการยอมรับในงานมอบรางวัลระดับประเทศและเทศกาลภาพยนตร์ต่างๆ อีกคนที่โดดเด่นในความเข้มข้นของการแสดงคือนักแสดงหญิงที่รับบทที่ต้องเล่นเป็นตัวละครมีมิติ จนเป็นที่พูดถึงและได้รางวัลจากผลงานภาพยนตร์อิสระ มุมมองผมคือรางวัลที่พวกเขาได้มาไม่ได้เกิดขึ้นทันทีหลังจาก 'ฮอร์โมน' แต่เป็นผลจากการทำงานต่อเนื่อง บางคนได้รางวัลจากบทในภาพยนตร์ บางคนได้จากซีรีส์หรือผลงานโทรทัศน์ งานมอบรางวัลที่พวกเขาได้ครอบคลุมทั้งเวทีระดับประเทศและเทศกาลสากล ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าซีรีส์นี้เป็นต้นน้ำสำคัญในการปลุกปั้นคนรุ่นใหม่ในวงการ

รายชื่อนักแสดงที่ผมอยากเริ่มด้วยคือ 'กง ยู'—ผลงานเดี่ยวที่ต้องดูคือ 'Train to Busan' (2016) ซึ่งไม่ใช่แค่หนังซอมบี้ทั่วไป แต่เป็นหนังที่ยกระดับทั้งด้านอารมณ์และความตึงเครียดจนคนดูยังพูดถึงกันอยู่ตลอด ผมชอบการแสดงของเขาที่นี่เพราะมันต่างจากภาพลักษณ์ในซีรีย์โรแมนติกมาก เสน่ห์ของกง ยูถูกนำมาใช้ในมิติที่เข้มข้นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน การเดินเรื่องใช้จังหวะไวและมีฉากที่คุมอารมณ์ได้ดี ทำให้บทพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมีน้ำหนัก หนังยังเล่นกับธีมความเป็นพ่อ-ลูก ความเสียสละ และความเห็นแก่ตัวในสถานการณ์สุดวิกฤต จุดที่ผมชอบที่สุดคือฉากเล็ก ๆ ที่ไม่ต้องพูดเยอะ แต่สายตาและการกระทำบอกทุกอย่าง นั่นแหละเป็นเหตุผลที่ผมคิดว่าแฟนซีรีย์ที่รู้จักกง ยูจากบทแบบอื่นควรดูงานนี้เพื่อเห็นมุมที่หลากหลายและทรงพลังของเข