นักแสดงคนไหนเด่นใน ดูหนังนักฆ่า ยุคหลังปี 2010?

ในมุมมองของคนชอบหนังแอ็กชันคลาสสิก ชื่อที่ผมมักจะนึกถึงเมื่อนึกถึงหนังนักฆ่าไทยคือ 'Bangkok Dangerous' เวอร์ชันต้นฉบับและนักแสดงนำในเวอร์ชันนั้น นักแสดงคนนี้รับบทเป็นมือสังหารที่เย็นชาแต่มีมิติ ทำให้หนังไม่ได้เป็นแค่อรรถรสแอ็กชัน แต่ยังมีความเปราะบางของตัวละครด้วย ผมจำภาพฉากที่ตัวละครเดินในซอยได้รับการออกแบบมาให้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างชัดเจน การแสดงของนักแสดงคนนี้ไม่ได้พึ่งคำพูด แต่ใช้สายตาและภาษากายบอกเรื่องราวทั้งชีวิตและแรงจูงใจ ฉากบู๊ในหนังนั้นโหด แต่อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ข้างหลังท่าทางทำให้บทนักฆ่าในเรื่องกลายเป็นตัวละครที่เราติดตาม ไม่ได้แค่เกลียดหรือกลัวเขาเท่านั้น เมื่อลองคิดในฐานะคนดูที่ผ่านหนังไทยแนวนี้มาพอสมควร จะเห็นว่าการเลือกนักแสดงก็สำคัญพอๆ กับการกำกับ เพราะถ้านักแสดงสามารถถ่ายทอดความเหี้ยมและด้านเปราะบางไปพร้อมกัน หนังนักฆ่าจะมีชั้นเชิงมากขึ้น สำหรับผมแล้วภาพจำจากเรื่องนี้ยังคงอยู่ แม้มุมมองต่อคนร้ายจะเปลี่ยนตามเวลา

แค่พูดถึงบททหารที่ฝังใจ ใคร ๆ ก็จะนึกถึงความเข้มข้นแบบหน้าใกล้ชิด — ในกรณีของผมชื่อแรกที่โผล่มาทันทีคือเจเรมี่ เรนเนอร์ใน 'The Hurt Locker' ซึ่งเล่นเป็นเจ้าหน้าที่เมาท์บอมบ์ได้ทั้งเยือกเย็นและล้นด้วยอารมณ์ในคราวเดียว ผมชอบวิธีที่เขาสร้างความตึงเครียดแบบไมโคร: ไม่ได้พึ่งบทพูดยาว แต่เลือกจะสื่อผ่านการจับปฏิกิริยาเล็ก ๆ ของร่างกาย ทั้งการหายใจ การมอง มือนิ่ง ๆ ขณะทำงานที่เสี่ยงตาย กล้องที่ค่อนข้างใกล้ ทำให้เรารู้สึกเหมือนยืนอยู่ข้าง ๆ เขาในทุกนาทีของภาวะคับขัน ฉากระเบิดหรือการแกะอุปกรณ์ระเบิดไม่ต้องใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์เยอะ แต่กลับน่าหวาดหวั่นเพราะการแสดงที่จริงจังและรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ความน่าสนใจอีกอย่างคือการแสดงให้เห็นความเป็นผู้คนมากกว่าจะเป็นฮีโร่โปสเตอร์ เราเห็นทั้งความกล้าหาญ ความไม่มั่นคง ความเงียบที่อาจเท่ แต่กลับเต็มไปด้วยความเปราะบาง เรียกได้ว่าเรนเนอร์ทำให้บททหารคนหนึ่งมีมิติ จนบางทีก็ลืมไปว่ากำลังดูหนังสงคราม เขาไม่ได้แค่ยิงหรือสู้ แต่ทำให้สงครามดูเป็นเรื่องของคนธรรมดาที่ถูกบีบให้ทำสิ่งที่เกินกว่าจะรับได้ ซึ่งสำหรับผมเป็นการแสดงที่ตราตรึงและน่าจดจำจริงๆ

หนึ่งในหนังนักฆ่าที่คนไทยชอบมากคือ 'John Wick' เพราะมันรวมทุกอย่างที่แฟนงานแอ็กชันต้องการ — การออกแบบฉากต่อสู้ที่เฉียบคม ดนตรีกับภาพที่สื่ออารมณ์ และตัวละครนำอย่างคีอานู รีฟส์ที่มีเสน่ห์แบบนิ่งสงบ ผมชอบตรงที่คีอานูไม่ได้เป็นฮีโร่ในแนวพูดมาก แต่การกระทำของเขาพูดแทนทั้งหมด ฉากที่ใช้ปืนและการต่อสู้แบบใช้ร่างกาย (gun-fu) กลายเป็นมาตรฐานใหม่ที่นักดูหนังและชุมชนสแตนท์บ้านเราพูดถึงกันเยอะ คนไทยเองมักเชียร์คีอานูเพราะเขาดูเป็นคนสุภาพ มีภาพลักษณ์น่ารักนอกจอ ทำให้แฟนคลับหลงรักทั้งงานและบุคลิก ท้ายที่สุดแล้ว 'John Wick' ให้ความรู้สึกเหมือนนิยายภาพเคลื่อนไหวที่โหดและสวยในคราวเดียว ฉันมักชวนเพื่อนๆ ดูซ้ำเพื่อชื่นชมคัทแอ็กชันหรือจะสังเกตดีเทลโลกใต้ดินของหนัง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหนังชุดนี้ถึงยังคงถูกพูดถึงในวงการบันเทิงไทยจนถึงทุกวันนี้

ไม่มีใครปฏิเสธความเข้มข้นของบท 'ครูคิม' ได้ง่ายๆ ผมมองว่าในยุคหลังของซีรีส์หมอเกาหลี นักแสดงที่ยืนเด่นสุดคงต้องยกให้กับคนที่เล่นบทครูแพทย์แบบมีเสน่ห์และมีบาดแผลในอดีตอย่างแท้จริง การแสดงที่มีชั้นเชิง แสดงความขรึมแต่แฝงความอ่อนโยน ทำให้ตัวละครเป็นทั้งไอดอลและปริศนา นิสัยการสื่อสาร การจ้องตา หรือจังหวะพังทลายของอารมณ์ ทุกอย่างถูกนำเสนออย่างละเอียดจนคนดูเชื่อ นอกจากนั้น การเป็นศูนย์กลางของเรื่องไม่ได้หมายความว่าจะต้องพูดมาก แต่หมายถึงสามารถเปลี่ยนโทนของฉากให้หนักขึ้นเมื่อปรากฏตัวได้ ซึ่งนักแสดงคนนี้ทำได้ดีมาก ผมชอบที่เขาทำให้ฉากการรักษาและบทสนทนาเกี่ยวกับจริยธรรมการแพทย์มีความหมายขึ้นมา และสุดท้ายตัวละครนี้ยังเป็นตัวผลักดันให้คนดูตั้งคำถามกับระบบ แค่นั้นก็เพียงพอให้ความเด่นของเขายืนยาวในความทรงจำแล้ว

ชื่อที่เด่นชัดที่สุดสำหรับผมคงต้องยกให้ 'Pee Mak' ที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของนักแสดงสาวคนหนึ่ง — Davika Hoorne (ไมค์ ดาวิ) — แม้เธอจะมีงานโฆษณาและงานถ่ายแบบก่อนหน้า แต่การรับบทเป็นนาคใน 'Pee Mak' ทำให้คนทั่วไปจดจำเธอในมุมภาพยนตร์สยองผสมคอเมดีได้ชัดเจน ฉันชอบที่บทนาคในหนังเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ผีคลาสสิกแบบเดียว แต่ผสมทั้งความน่ากลัวและความน่ารักไว้ด้วยกัน ทำให้ Davika โชว์เสน่ห์ทางการแสดงที่ต่างออกไปจากงานอื่นๆ ของเธอ จังหวะการปรากฏตัว การใช้สายตา และการแสดงที่ไม่ต้องใช้บทพูดเยอะๆ กลับกลายเป็นภาพติดตา บทบาทนี้ทำให้เธามีพื้นที่ในวงการภาพยนตร์มากขึ้น ได้รับโอกาสในหนังเชิงพาณิชย์และงานโทรทัศน์ตามมา สรุปสั้นๆ แบบไม่ใช้คำง่ายๆ ก็คือว่า 'Pee Mak' เป็นจุดที่ยืนยันภาพลักษณ์และขยายฐานแฟนคลับให้กับเธอ ผมยังชอบฟีดแบ็กจากคนดูที่พูดถึงทั้งความหลอนและความน่ารักควบคู่กัน — นั่นแหละคือเหตุผลที่ชื่อของเธอถูกพูดถึงเสมอในบริบทของหนังสยองยุคหลัง 2010

ตั้งแต่ 'Munafik' ปรากฏบนจอ ผมเลยให้ความสนใจกับการเปลี่ยนผ่านของวงการหนังมาเลเซียที่เห็นได้ชัดมากขึ้น นักแสดงที่โดดเด่นในยุคหลัง 2015 สำหรับผมคือคนที่กล้าเป็นทั้งผู้กำกับและนักแสดงในเวลาเดียวกัน แล้วก็ยังทำได้ดีจนเป็นตัวชี้นำรสชาติของหนังเรื่องนั้นได้ Syamsul Yusof คือภาพจำของความกล้าแบบนั้น — การแสดงของเขามีทั้งความมืด ทรงพลัง และบางจังหวะก็เล่นกับความเชื่อของคนดูได้อย่างมีชั้นเชิง เขาไม่ได้เป็นแค่นักแสดงที่ยึดบทเท่านั้น แต่ยังกำกับการเล่าเรื่องให้หนังแนวสยองขวัญ/จิตวิทยาในมาเลเซียมีความทันสมัยและเข้มข้นขึ้น มองในมุมของคนที่ดูหนังเป็นบ่อย จังหวะการแสดงของ Syamsul ทำให้ฉากที่ควรจะตึงเครียดกลายเป็นประสบการณ์ร่วม เขาใช้สายตาและจังหวะบทพูดดึงคนดูให้เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติหรือศรัทธาได้ง่ายขึ้น ผลงานหลัง 2015 ที่เขามีส่วนร่วมจึงกลายเป็นหนึ่งในเหตุผลที่คนกลับมานั่งดูหนังมาเลเซียมากกว่าแค่ความบันเทิงทั่วไป — เป็นความรู้สึกว่าหนังสามารถพูดเรื่องใหญ่โดยยังคงรากวัฒนธรรมไว้ ผมคิดว่าเขายังคงเป็นคนที่ควรจับตาเพราะยังมีมุมให้เซอร์ไพรส์อีกเยอะ

ฉันสังเกตเห็นว่ายุคนี้นักแสดงที่รับบทเด่นในหนังรักมีความหลากหลายจนชวนตื่นเต้น — ทั้งคนที่มาจากพื้นเพภาพยนตร์อินดี้และคนที่โตจากสตรีมมิ่ง ซึ่งแต่ละคนก็นำมิติของความรักมาให้แตกต่างกัน ในมุมที่เป็นผู้ใหญ่และชอบหนังที่ผสมความตลกกับชั้นเชิงทางอารมณ์ไปด้วยกัน ชื่อของ 'Constance Wu' กับ 'Henry Golding' จาก 'Crazy Rich Asians' ยังคงโผล่มาในหัว เพราะเคมีของทั้งคู่ทำให้ฉากโรแมนติกรู้สึกอบอุ่นแต่ไม่หวานเลี่ยน อีกพวกที่ทำให้ฉันยิ้มแบบอ่อนหวานคือคู่จากหนังวัยรุ่นอย่าง 'To All the Boys I've Loved Before' ที่มี 'Lana Condor' และ 'Noah Centineo' — พวกเขาทำให้ความรักยุคโซเชียลดูเป็นเรื่องใกล้ตัวและน่าเอาใจช่วย ส่วนบางเรื่องที่ยังคงสะกดให้น้ำตาคลอได้แม้เวลาจะผ่านมาแล้ว ก็มักจะมาจากการแสดงที่ละเอียดอ่อน เช่น 'Call Me by Your Name' กับการเปิดตัวของ 'Timothée Chalamet' ที่ทำให้ความเงียบและสายตากลายเป็นภาษาโรแมนติก เมื่อรวมกับนักแสดงรุ่นฮอลลีวู้ดคลาสสิกอย่าง 'Emma Stone' และ 'Ryan Gosling' ใน 'La La Land' ยิ่งตอกย้ำว่าหนังรักยุคใหม่ไม่ได้จำกัดสไตล์เดียว แต่นักแสดงต่างคนต่างเพิ่มรสชาติให้กับแนวนี้ในแบบของตัวเอง — นั่นแหละที่ทำให้ฉันยังติดตามอยู่เสมอ

แปลกใจนิดหน่อยที่ได้ยินชื่อ 'นักฆ่าย้อนวัย 59' เพราะมันฟังเป็นชื่อนิยายหรือภาพยนตร์แปลที่อาจไปพ้องกับงานหลายชิ้นในแนวเวลา/การย้อนวัยและนักฆ่า เราเองไม่คุ้นกับผลงานที่ใช้ชื่อนี้แบบตรงๆ แต่เมื่อมองจากคอนเซ็ปต์ มันชวนให้นึกถึงหนังที่เล่นกับการย้อนวัยหรือการกลับมาของนักฆ่าจากอดีต อย่างเช่นถ้าคุณหมายถึงหนังที่ผสมเรื่องเวลาและนักฆ่า งานที่เด่นคงเป็น 'Looper' ที่แสดงนำโดย Joseph Gordon-Levitt กับ Bruce Willis ซึ่งเล่าประเด็นการเผชิญหน้ากับตัวเองในมุมเวลาที่ต่างไปกัน อีกแนวที่เกี่ยวกับการอยู่เหนือกาลเวลาของนักสู้คือ 'The Old Guard' ที่มี Charlize Theron กับ KiKi Layne เป็นแกนหลัก ส่วนถ้าเน้นการย้อนวัยแบบโรแมนติก/แฟนตาซี ก็มี 'The Age of Adaline' นำโดย Blake Lively แม้จะไม่ใช่นักฆ่าแต่โทนเรื่องเกี่ยวกับการไม่แก่เป็นจุดร่วมกัน เหล่านี้เป็นจุดเปรียบเทียบที่ช่วยให้ลองจับภาพว่าคุณอาจหมายถึงงานแบบไหน และถ้าได้ชื่อภาษาอังกฤษหรือภาษาต้นฉบับชัดกว่านี้ เราจะนึกภาพตัวนักแสดงนำได้แน่นอน

มีหนังเรื่องหนึ่งที่ยังคงติดตาฉันทุกครั้งที่นึกถึงนักฆ่าที่มีมิติ นั่นคือ 'Léon: The Professional' ที่การแสดงของนักแสดงนำทำให้ตัวละครไม่น่าเป็นแค่คนยิงปืนคนหนึ่ง แต่กลับกลายเป็นคนที่เราเริ่มใส่ใจ การแสดงของ Jean Reno เต็มไปด้วยความเรียบง่ายและความหนักแน่น—เขาไม่ต้องพูดเยอะเพื่อให้รู้ว่า Léon คิดอะไรอยู่ ท่าทาง การหายใจ และการใช้พื้นที่ในฉากคือสิ่งที่เขาใช้สื่ออารมณ์ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเด็กสาวที่รับบทโดย Natalie Portman กลายเป็นแกนกลางของหนังและทำให้ฉากปะทะกับ Gary Oldman ที่เล่นเป็นวายร้ายดูมีแรงกระแทกทางอารมณ์มากขึ้น Oldman เล่นใหญ่เกินจริงในแบบที่น่าขนลุก แต่ก็ตัดกันอย่างลงตัวกับความนิ่งของ Reno ฉันชอบการบาลานซ์ระหว่างฉากแอ็กชันกับฉากเงียบ ๆ ที่ทำให้เราเห็นความเปราะบางของตัวละครมากขึ้น หนังเรื่องนี้สอนว่าในนิยามของคำว่า "นักฆ่า" อาจมีคนที่โหยหาความเรียบง่ายและความสัมพันธ์เหมือนกัน และนั่นคือสิ่งที่นักแสดงนำทำได้ดีจนผมยังกลับไปดูซ้ำเสมอ