Hunter With A Scalpel กรีด ฆ่า ล่า ตาย Mga Nobela at Kwento

แววตางามคู่นั้น เฉียบลึกคมกริบ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า และความดื้อดึงที่ไม่ยอมสยบให้ใคร นั่นมันแววตาของนักล่า ไม่ใช่เหยื่อ คมมีดเฉียดลำคอ เสียงกรีดผ่านอากาศดุดัน และท่าทางหาญกล้าในระยะประชิด ทุกภาพยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่ยอมจางหาย

บาสเตียนค่อยๆ กดปลายหัวเห็ดเข้าไปภายในร่องสวาทคับแคบ “อืออออ ....” “ซี้ดดดด..... “ “เฮียเอาเข้าไปละนะ” “กรี๊ดดดดดดด ฮะ. เฮีย เค้ก เจ็บ” บาสเตียนจับท่อนเอ็นกดเข้าร่องสวาททีเดียวมิดลำก่อนจะแช่ลำเอ็นไว้อย่างนั้น ร่างกำยำทาบทับร่างบางกอดปลอบประโลม น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลนองแก้ มใส

ทอปัดประกาศกร้าว "เธอก็ลองมาแตะต้องผู้หญิงของฉันดูสิ เธอได้ไม่ตายดีแน่" "ถ้าภูทำอะไรปัด ภูก็คือฆาตกรฆ่าลูกตัวเองด้วย"

“กรี๊ดดดดดดดดดด อุ๊บ!” ไม่ต่างจากฉากเด็ดในหนังสยองขวัญ ที่มีฆาตกรกระหายเลือดบุกเข้ามายามวิกาล แล้วใช้ของมีคมเชือดคอผู้เคราะห์ร้ายทันทีที่จับตัวได้ แรงกดจากฝ่ามือใหญ่มีมากจนร่างบอบบางของเธอตกอยู่ภายใต้การจับกุม

Trigger Warning ฺBlood,Murder /เลือด/การฆาตกรรม การทรมาน /ศพ ตามร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและร่องรอยของการทุบตีนอนเอาใบหน้าเปื้อนเลือดแนบไปกับพื้นดินที่มีแผ่นพลาสติกอย่างหนาปูรองเป็นบริเวณกว้าง

งผู้อำนวยการสมาคม Hunter สูงสุด แต่วินาทีนี้เขากำลังจะพลาดท่า เมื่อได้หันกลับไปยิงฝ่ายหัวหน้า ด้วยความเร็วของศัตรูเข้ามาใช้ฝ่ามือหนักปัดปืนกระเด็น แวนซึ่งถนัดทั้งสองมือจึงรีบใช้มือซ้ายหยิบมีดยาวขนาดฝ่ามือฟันแทงเข้าไปถากช่วงท้อง พร้อมกับหลบกรงเล็บอีกฝ่ายที่สวนมาก่อนจะถูกอีกค น ซึ่งเป็นผู้ที่เขาเพิ่งยิงร่วงไปวิ่งเข้ามาใช้ท่อนแขนตีเข้าช่วงหลังด้วยความแรงจนล้มฟุบ ก่อนจะแยกกรงเล็บอีกครั้งหวังตะปบให้ตาย

สวนกลับไปในอากาศธาตุ คมดาบตัดผ่านเพียงความว่างเปล่า "มือสังหารมีดสั้นทมิฬ" พวกมันคือนักฆ่าไร้เงาที่เร้นกายในความมืดมิดอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีเวทมนตร์ใดตรวจจับได้ ไม่มีดวงตาคู่ใดมองเห็น

มือข้างหนึ่งกำเชือกสีแดง อีกมือหนึ่งถือกรรไกร เดินมาข้างหน้านางอย่างช้า ๆ แล้วใช้กรรไกรตัดเสื้อบริเวณลำคอของนาง ความเย็นเยือกราวกับเหล็กกล้าไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าของนาง ซูชิงลั่วหลับตา แล้วท่องคำว่าลาก่อนในใจ กำลังจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย ก็ได้ยินเสียงคล้ายหนังสติ๊ก แล้วเห็นหนิงไ ห่ขาอ่อน คุกเข่าลงกับพื้น

คิวกล่าวพร้อมกระแทกแขนชนอย่างหยอกล้อ "ไปเหอะ!!! กูสะใจแล้ว~ กลับบ้านได้ ฮ่าๆ " องุ่นกล่าวแก้เขินอายที่โดนเพื่อนซี้แกล้งกันเสียอย่างนั้น

‘มึงไม่ต้องมาหรอกนะ ลูกกูคงจะตายตาไม่หลับ ถ้าเกิดคนทรยศต่อความรักของแกมางานศพ มึงกับกูถือเสียว่าไม่เคยรู้จักกัน’ ประโยคเกรี้ยวกราดนั้นราวกับคำสั่งประกาศิต ที่ทำให้ไม่มีแม้แต่เงาของป้องนทีมาร่วมงานนี้ และเขาก็ได้สั่งกับลูกน้องไว้ว่า ถ้าเห็นป้องนทีมาที่งาน ให้จัดการขั้นเด ็ดขาดไปได้เลย