นิยายสะบักสะบอมมีฉบับแปลภาษาไทยหรือยัง

ลองนึกภาพความตื่นเต้นเมื่อแฟน ๆ ทยอยถามเรื่องซีซันใหม่ แล้วไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการ — นั่นแหละคือสถานะปัจจุบันของหลาย ๆ เรื่อง และรวมถึงอนิเมะที่ถูกขนานนามว่า 'สะบักสะบอม' ด้วย ผมมองมันจากมุมคนที่ติดตามมาตั้งแต่เริ่ม: ถ้ายังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากสตูดิโอหรือผู้ถือสิทธิ์ แปลว่ายังไม่มีตารางเวลาชัดเจน ทั้งนี้ความเป็นไปได้มีหลายแบบ — อาจเป็นเพราะสตูดิโอยังยุ่งกับโปรเจคใหม่, ทีมผู้สร้างรอให้มังงะหรือไลท์โนเวลเดินหน้าเพิ่ม, หรือเรื่องยอดขายสินค้ายังไม่ถึงระดับที่ลงทุนต่อ ในฐานะแฟนที่ชอบวิเคราะห์ ผมมักจับสัญญาณจากงานอีเวนต์ การพูดคุยของผู้เขียนบนทวิตเตอร์ และการขึ้นทะเบียนลิขสิทธิ์จากผู้จัดจำหน่ายต่างประเทศ ซึ่งถ้าไม่มีสัญญาณพวกนั้นออกมา ก็คงต้องใช้ความอดทนอีกพักใหญ่ แต่ก็ยอมรับนะว่าการรอคอยแบบนี้ทำให้ตอนประกาศจริง ๆ มันตื่นเต้นกว่าเดิม

เพลง 'สะบักสะบอม' เป็นชื่อที่ค่อนข้างติดหูและมักถูกพูดถึงในหมู่คนฟังเพลงไทย แต่ตรง ๆ แล้วผมไม่ได้นึกออกทันทีว่าใครเป็นผู้ร้องเวอร์ชันต้นฉบับ จากที่จำได้ มีเวอร์ชันคัฟเวอร์กับการแสดงสดหลากหลายครั้งที่คนเอาไปเรียบเรียงใหม่จนทำให้คนสับสนได้ง่าย เพราะฉะนั้นถ้าต้องฟันธงตอนนี้ผมคงบอกไม่ได้ชัดเจนว่าชื่อศิลปินหลักคือใคร แต่ผมเชื่อว่าชื่อเสียงของเพลงมาจากการถูกนำไปใช้ในบริบทต่าง ๆ มากกว่าแค่ซิงเกิลเดียว ซึ่งทำให้เพลงนี้มีหลายหน้าตาในหูคนฟัง

บอกตามตรง คำว่า 'นิยายสะบักสะบอม' มักถูกใช้เป็นคำเปรียบเปรยมากกว่าจะเป็นชื่อนิยายเล่มหนึ่งเล่มเดียว ฉันมักใช้คำนี้เวลาพูดถึงงานเขียนที่ตัวละครถูกลากผ่านความเจ็บปวด ซอกมุมมืดของสังคม หรือความสมบูรณ์ที่พังทลาย ผู้เขียนที่ชอบเล่าเรื่องแบบบาดลึก บันทึกเหตุการณ์ที่หนักหน่วงและไม่ปราณีผู้อ่าน มักถูกเรียกว่าเขียนแบบ 'สะบักสะบอม' โดยไม่ระบุชื่อคนจัดพิมพ์หรือสำนักพิมพ์ ถ้าต้องยกตัวอย่างจากงานสากลเพื่อให้คนเข้าใจภาพ ฉันนึกถึงนิยายอย่าง 'Trainspotting' ที่ฉีกภาพความจริงแบบไม่ปรานี หรือ 'No Longer Human' ที่ฉายในความแตกสลายของบุคลิก แต่จะเน้นว่าเป็นลักษณะงานเขียน ไม่ใช่ชื่อหนังสือเฉพาะเจาะจง ในวงการไทยเองก็มีงานที่ไปในทิศทางเดียวกัน แต่จะเรียกว่าผลงานสะบักสะบอมก็เพื่อสื่ออารมณ์มากกว่าการอ้างชื่อผู้เขียนเพียงคนเดียว เมื่อไหร่ที่คนถามว่า "ใครเขียนนิยายสะบักสะบอม" ฉันมักตอบด้วยการชวนคิดถึงสไตล์มากกว่าคนนั้นคนนี้ เพราะนิยายประเภทนี้เกิดขึ้นได้จากหลายคน หลายยุค และสะท้อนปมสังคมในรูปแบบต่างกัน ทำให้คำตอบที่ดีที่สุดคือการชี้ให้เห็นตัวอย่างและบอกว่าเป็นแนว ไม่ได้เป็นหนังสือเล่มเดียวที่มีคนเขียนเพียงคนเดียว

สินค้าสะบักสะบอมมักมีเสน่ห์แบบไม่ตั้งใจที่ดึงดูดนักสะสมให้คลำหาประวัติของวัตถุนั้นมากกว่าแค่สภาพที่สมบูรณ์ สิ่งที่ฉันมองหาเวลาพูดถึงของสะบักสะบอมจาก 'One Piece' คือฟิกเกอร์รุ่นเก่าที่มีรอยถลอกบนฐานหรือหมวกฟางที่สีหลุดนิด ๆ — มันเล่าเรื่องการโยกย้ายของของชิ้นนั้นไปตามมือคนและอีเวนต์ต่าง ๆ ได้ชัดกว่าของใหม่เอี่ยม หนังสือการ์ตูนฉบับเก่ายังเป็นของสะสมชิ้นโปรด ถ้าหน้ามีรอยพับ ขอบเหลือง หรือโน้ตข้างขอบกระดาษ จะเพิ่มความรู้สึกว่าเคยถูกอ่านซ้ำแล้วรักจริงๆ นอกจากฟิกเกอร์และมังงะแล้ว ฉันยังสะสมโปสเตอร์ซีดจากงานแฟนมีต เสื้อเชิ้ตคอนเสิร์ตที่สีหลุด พินติดสูญเสียเคลือบ แผ่นสติกเกอร์ลอก และคีย์แชร์ที่ก้านขอหักแล้วซ่อมไว้ ของพวกนี้มีทั้งคุณค่าเชิงความทรงจำและมูลค่าทางอารมณ์ เมื่อมองมันฉันมักนึกถึงฉากหรืออีเวนต์ที่ทำให้ของสภาพไม่สมบูรณ์ชิ้นนั้นมีความหมาย — นั่นแหละเสน่ห์ของสะบักสะบอมที่ฉันไม่เคยเบื่อ