สลับชะตามาเป็นชายาอ๋องพิการ

สลับชะตามาเป็นชายาอ๋องพิการ

last updateLast Updated : 2025-12-20
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
230Chapters
11.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มารดาเลี้ยงจับนางแต่งงานกับอ๋องพิการแทนน้องสาวนางก็ยอม สามียังประกาศรักมั่นสตรีอีกคนนางก็ยอม แต่ใครให้ความกล้าพวกเขามารังแกนางกัน? แค้นนี้ย่อมส่งมอบคืน ในเมื่ออยู่กันดีๆไม่ได้ ก็ต้องย่อยยับกันไปข้าง!

View More

Chapter 1

บทนำ

「柊馬、莉奈さんのお腹の子……あなたの子なの?」

桐生柊馬(きりゅう しゅうま)を問い詰める上野柚希(うえの ゆずき)の顔は、血の気が感じられないほど、青ざめていた。

7ヶ月前、柊馬の兄が事故で他界した。旦那を亡くし、さらには身重だった桐生莉奈(きりゅう りな)を、柚希は放っておけず、献身的に支えてきたというのに……こんなのは、あまりにも酷すぎる!

ずっと自分を誰よりも大事にしてくれていたあの柊馬が、まさか他の女に走るなんて。そんなこと、柚希は思ってもみなかった。

「はっきり答えて!」

震える声で、ソファに座る男を睨みつける。

部屋の明かりが彼の眉間に濃い影を落とした。いつもの余裕と気品に満ちた姿は消え、そこにあったのは、息苦しいほど張り詰めた重苦しい空気だけだった。

柊馬が深いため息をつく。

「柚希、少しは落ち着け。

桐生家には……跡継ぎが必要なんだ」

その言葉は、まるで刃物のように柚希の胸を貫いた。

3年前、柊馬を庇った事故で、柚希は子宮に深い傷を負い、そのせいで、もう子どもを望めない身体になってしまっていた。

あの時、柊馬は病院のベッドで誓ってくれたのに。「俺には、お前がいればそれでいい。子供なんて一生いらないから」と。

「跡継ぎ?」柚希は引きつった笑いを漏らし、目からは涙が溢れてくる。「だから、莉奈さんを抱いたの?柊馬……あなたって、本当最低!」

パシッ。

柚希の頬に、突然痛みが走った。

柊馬の母親である桐生洋子(きりゅう ようこ)が嫌悪に満ちた声で吐き捨てる。「育ちが悪いくせに、よくそんな口が利けるわね。兄がもういないのであれば、弟が穴を埋めるのは当然のことでしょ?あなたに口を挟む権利なんてないんだから。

そもそもあなた、子供も産めない不良品でしょ?なのに、よくそんなこと言えたものね。柊馬に追い出されないだけでも、ありがたいと思いなさいよ!」

子供が産めない不良品?

頬を押さえながら柊馬を見た。信じられなかった。まさか、彼までそう思っていたなんて……

それに、ありがたいと思えだって?

柊馬が自分を見捨てないことは、そんなにも感謝すべきことなのか?

そもそも、無理に結婚したがったのは自分の方だっただろうか?違う……何度も頭を下げて、必死に結婚を望んだのは、柊馬の方だったくせに!

子供なんていらないと誓い続けたのも柊馬なのだ!

パイプカット手術の書類を差し出して、必死に結婚を迫ったのも!その書類だって、今も金庫の中に残っている……

柚希の赤い頬を見て、柊馬は心を痛める素振りを見せたが、最後にはこう言い放った。

「兄さんがいなくなった以上、桐生家の責任は俺にあるんだから、現実を受け入れろ。それに、お前は子供が産めない……仕方ないんだ。

柚希、お前は子供が好きだったよな?莉奈との子供が産まれたら、俺たちの子供として迎え入れればいい。三人で幸せに暮らそう」

「あのさ……」

柚希は苛立ちから、もう吐きそうだった。「じゃあ、私は感謝でもしなきゃいけないわけ?出産の辛さもなく、母親にしてくれてありがとうって」

「……柚希、俺は真剣に話してるのに、なんでそんな言い方しかできないんだよ?」

柊馬は不快感から、眉間に皺を寄せる。

「本当、生意気な子だね!子供をあげるって言ってるのに、まだ文句があるの?」

洋子が近づいてきて、柚希を思いきり家の外まで押し出した。「出て行って!外で頭を冷やして、桐生家の嫁としてどう振る舞うべきか、ちゃんと考えなさい。分からないなら、二度と戻ってこなくていいから!」

深夜10時過ぎ。雪が降りしきり、外の気温は氷点下を大きく下回っていた。

こんな薄着の自分を、外に放り出す気なのか?

柚希はすがる思いで柊馬を見たが、彼の視線は複雑に濁ったままだった。

柊馬は眉間を揉み、迷う素振りを見せながらも、最後には……柚希から目をそらす。

どうやら、黙認することを選んだらしい。

自分の母親の肩を持ち、そのやり方を拒まなかった。

バタンッ。

重厚なドアが目の前で閉められ、鍵がかかる冷たい音が耳に響く。

一瞬にして、骨まで凍るような寒さが柚希を包み込んだ。

柚希は魂が抜けた人形のように、冷たい石段の上で固まった。

一緒に暮らし始めて3年……

柊馬は、確かに愛してくれていたはずだった。

寝ている間に布団がはだけるたび、柊馬は何度もかけ直してくれた。

ただ雑誌で新作の鞄を見ていただけなのに、翌日にはクローゼットに並べてくれた。

旅嫌いな柊馬だったのに、自分が望めばすぐに仕事を放り出して、どこへでも連れて行ってくれた。

このまま二人で一生を添い遂げるのだと、疑いもしなかった……

だが結局……柊馬の愛情なんて、桐生家の「責任」だの「跡継ぎ」だのという現実の前では、あまりにも脆いものだった。

自分と「桐生家の責任」を天秤にかけたとき、彼は話し合うことすらせず、迷いなく自分を切り捨てたのだから。

柊馬は思い込んでいるのだ。故郷を離れて海鳴市へ嫁いできた自分に、この街では頼れる相手も帰る場所もないことを。

それに、自分が柊馬を愛しているから、簡単には離れられないと。だから、どれだけ傷つこうと、どれだけ惨めでも、最後には涙を呑んで、莉奈が産んだ子供を受け入れると高を括っているのだ。

そして何より、彼が頷かない限り、自分が離れていくことはできない……柊馬は、そう信じきっていた。

だが、柊馬は一つ忘れている。

洋子に言われ無理やり式は挙げたものの、婚姻届はまだ提出していないのだ。

だから法律上、自分は桐生家とは一切関係ない他人だった。

柚希はふっと笑みを漏らした。異様なほど澄み切っている彼女の瞳に残っていたのは、すべてを断ち切る覚悟だけ。

柊馬。

もう、あなたなんかいらない。

柚希はスマホを取り出し、かじかむ指で長いことかけていなかった番号へ発信した。

静かに口を開く。「あの時の話、まだ有効かな?炎真」

――

「奥様、柊馬様。柚希様は車に乗ってどこかへ行ってしまいましたよ……」桐生家の家政婦である山崎恵(やまざき めぐみ)は恐る恐る言った。

「行った?」

洋子は鼻で笑った。「謝りにも来ないで、本当に出て行ったっていうの?頭がおかしいんじゃない?」

「で、でも……今回は、確かにやりすぎかと。私も見てて、心が痛みましたから……

柊馬様。追いかけた方がよろしいのではないでしょうか?今なら、まだ間に合いますよ」

柊馬は外の雪を眺めながら、不快そうに首を振る。「放っておけ」

柚希の性格なら、寂しさに耐えられず戻ってくるはずだ。

それに、単に意地を張っているだけだから、頭が冷えれば、勝手に戻ってくるだろう。

「放っておけばいいのよ。どうせ、明日になれば戻ってくるはずなんだから!」

洋子は、謝ってくる柚希の姿を思い浮かべ、得意そうに言う。「戻ってきたって許さないんだから。二度と生意気な口が利けないよう、きつく教えてやるのよ。

柊馬、あなたが甘やかしすぎなのよ。もう少し、厳しくするべきだわ。

戻ってきたら、あの子にはベビーシッターの勉強でもさせなさい。莉奈ちゃんは身体が弱いから、あの子にやらせればいいわ。それくらい、桐生家のためにしてもらわないとね」

その言葉に恵は息を呑んだ。あまりに酷い言いように、胸がぎゅっと締めつけられる。ここまで踏みにじられて……それでも、柚希様はまだ黙って耐え続けるつもりなのだろうか。

恵には分からなかった。これまでだって、柚希はどれほど辛くても、ずっと黙って耐えてきていたから……

――

翌朝、雪はまだ降り続いていた。

重厚なロールス・ロイス・ファントムが雪を掻き分け、桐生家の門前に停まる。

車から降りてきた柚希。その手には婚姻届受理証明書が握られていた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Vichuda
Vichuda
เล่ม 2 ออกมาหรือยัง
2025-08-11 12:18:49
3
0
230 Chapters
บทนำ
บทนำภายในห้องอันมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สีเงินจากภายนอกสาดส่องเข้ามากระทบลงบนเงาร่างของคนสองคนที่อยู่กลางห้องคนผู้หนึ่งยืนสูงตระหง่าน เพียงแค่แผ่นหลังก็ดูสง่างามหากแต่อีกคนกลับนั่งอยู่กับพื้น แขนขาล้วนถูกพันธนาการไว้ทั้งหมด กอปรกับผมที่หลุดลุ่ยปกปิดหน้าตา ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวปลายดาบแผ่ไอเย็นจรดลงข้างแก้มของนักโทษ ปาดปอยผมบางส่วนที่ปรกใบหน้าของคนเบื้องล่างอยู่ให้ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างไม่สนใจ ตามติดมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจสายธารในเหมันต์ฤดูเอ่ยถามออกไปว่า"เจ้าเป็นใคร" เงาวาววับของดาบที่สะท้อนอยู่ในความมืดยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงกว่าเดิม"แม้แต่ยามนี้ ความจำของท่านอ๋องก็เลอะเลือนเสียแล้ว" สิ้นเสียงที่ตอบกลับมา ปลายประโยคก็ยังเจือด้วยการหัวเราะแผ่วเบาตบท้าย ประหนึ่งว่าไอเย็นจากดาบที่นาบอยู่ข้างแก้มมิได้ทำให้นางรู้สึกรู้สาอันใด"บอกมา" การเอื้อนเอ่ยของอีกฝ่ายยังคงเชื่องช้าเหมือนเคย หากแต่ปลายดาบกลับยิ่งแนบสนิทชิดผิวขาวราวหิมะของนางมากขึ้นกว่าเก่ามิรู้ว่าผู้ถูกถามมองเห็นถึงเจตนาในการวางดาบอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกอยู่แล้วหรือไม่ รึไม่คิดเกรงกลัวกันแน่ นางถึงได้เอ่ยตอบเขาไป
Read more
บทที่ 1.1 งานแต่งครั้งนี้ท่านไม่ยินยอมแล้วคิดว่าข้าเต็มใจหรือ
1 งานแต่งครั้งนี้ท่านไม่ยินยอมแล้วคิดว่าข้าเต็มใจหรือรัชศกหนิงเฉิง [1] ปีที่ 3เมื่อสารทฤดู [2] เริ่มต้นไปครึ่งทางที่เรือนแห่งหนึ่งภายในจวนของชินอ๋อง กลิ่นความเป็นสิริมงคลตลบอบอวลไปทั่วห้อง รายล้อมด้วยสรรพสิ่งที่มีสีแดงของสัญลักษณ์การแต่งงานคราแรกเจียงเยี่ยนฟางที่ถูกพาเข้ามาในห้องหอ นางก็ยอมนั่งสงบเสงี่ยมบนเตียงนอนอยู่นานสองนาน ทว่าทันทีที่สาวใช้จากไปแล้ว มือเรียวยาวดั่งหยกก็ยกขึ้นดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก เผยให้เห็นใบหน้าปูดบวมอันจืดชืดไร้การแต่งแต้มสีชาดอย่างที่ควรเป็น หากแต่บนใบหน้าที่ดูไม่ได้ กลับมีดวงตาที่กระจ่างชัด คล้ายมองทุกสิ่งบนโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง ติดที่ว่าสายตาคู่นั้นช่างดูเฉยเมยไร้ความรู้สึกยามเมื่อสิ่งบดบังสายตาถูกโยนออกไปไกลแล้ว ดวงตาของนางก็ไปตกต้องอยู่บนโต๊ะอาหารทันที'ถึงแม้จะเข้าพิธีแต่งงานกันแล้ว แต่ท่านอ๋องพิการนั่นก็คงไม่เข้ามาในห้องหอกระมัง มิสู้ให้ปากอิ่มท้องอิ่มเสียก่อน แล้วจึงค่อยคิดแผนต่อไป'สิ้นความคิดในหัว เจียงเยี่ยนฟางในชุดสีแดงรุ่มร่ามที่พรั่งพร้อมด้วยเครื่องหัวครบชุดก็ลุกเดินไปยังโต๊ะอาหาร ทว่าเมื่อเข้าใกล้ที่หมายมากขึ้นอีกนิด คิ้วเรียวยาวที่เรียบตึ
Read more
บทที่ 1.2 ทำตัวให้เหมือนคนไร้ตัวตน
กึกเจียงเยี่ยนฟางแทบจะได้ยินเสียงฟันของตัวเองที่ขบกันจนเกือบแตก! แต่นางก็ประคองสติไว้ได้เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำให้สำเร็จ "ขออภัยเพคะท่านอ๋อง เป็นหม่อมฉันเลินเล่อเอง"ร่างสูงในชุดเจ้าสาวสีแดงขยับเข้าใกล้เขาอีกนิด"ยืนตรงหน้าข้า" เขาเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย "ตระกูลเจียงไม่สอนแม้กระทั่งพิธี?!"คำก็ตระกูลเจียง สองคำก็ตระกูลเจียง! นางจะอดทนไปได้สักกี่น้ำเชียว เพียงเพราะชอบสตรีผู้นั้นอยู่ก่อนแล้วและไม่ได้อยากแต่งงาน เหตุใดจึงดูจงเกลียดจงชังไปถึงตระกูลเจียงด้วยเจียงเยี่ยนฟางเลือกที่จะทิ้งคำถามมากมายไว้ในใจ ก้าวเท้ากลับไปยืนตรงหน้าเขา ก่อนจะถูกดึงผ้าคลุมหน้าออก นางอดแปลกใจมิได้ ตัวนางเป็นสตรีร่างสูงพอ ๆ กับบุรุษ ไหนจะเครื่องประดับบนหัวที่สูงเกินหนึ่งฝ่ามือ แต่ผู้ที่เพิ่งกราบฟ้าดินกับนางมาซึ่งต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นตลอด กลับสามารถตวัดผ้าออกจากศีรษะของนางที่ยืนเต็มความสูงได้อย่างง่ายได้ชั่วลมหายใจนั้น นางก้มตาลงต่ำ แล้วคิดว่าเดี๋ยวค่อย ๆ ช้อนตาขึ้นมองหน้าเขาอย่างเชื่องช้าเพื่อทำเหมือนกำลังเขินอายให้สมกับเป็นสตรีทั่วไปเสียหน่อย ทว่าเมื่อได้มองอีกฝ่ายแล้วก็ต้องชะงัก ไม่ทันได้ดึงสายตากล
Read more
1.3 นิสัยนางไหนเลยจะเป็นคนอ่อนแอ
"..." เจียงเยี่ยนฟางที่ใบหน้านองไปด้วยน้ำตาจนผ้าปิดหน้าเปียกลู่แนบไปกับหน้าก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นตามแรงดึง ต้องสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่มิอาจเอื้อนเอ่ยความน้อยใจออกมา"อย่าทำให้ข้าต้องเดือดร้อน จงอยู่อย่างไร้ตัวตนไปเถิด เส้นทางนี้เป็นเจ้าเลือกเอง ก็ต้องยอมรับชะตากรรมของเจ้าไป และเจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าในใจของข้ามีแค่เสี่ยวชิงเพียงผู้เดียว ที่ตบแต่งเจ้าเข้ามาก็เพียงเพราะพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้เท่านั้น อย่าหวังว่าข้าจะชายตามองเจ้า รักเจ้า เห็นเจ้าเป็นพระชายาในจวนของข้าอีกคน!"น้ำเสียงของเซียวลี่หยางนุ่มนวลน่าฟัง ดุจดั่งกำลังขับขานบทกวี แต่ก็กลับเด็ดขาดไปในตัวครั้นกล่าวจบเขาผลักหน้านางออกไปเหมือนสัมผัสโดนของสกปรก ซ้ำยังจับมือของนางออกจากหัวเข่าของตนเองอย่างแรง จนร่างที่เกาะเขาไว้เสมือนเป็นที่พักพิงก็ไม่ทันตั้งตัว เซล้มลงไปด้านข้างอย่างไม่เป็นท่า "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าก็ย้ายไปอยู่ที่เรือนหลังเถิด ทำให้เหมือนว่าเจ้าไม่เคยมีตัวตนมาก่อน ข้าอาจจะพอมีเมตตา ไว้ชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าให้ยังมีลมหายใจอยู่ได้""ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้ว" เจียงเยี่ยนฟางสะอื้
Read more
1.4 หาใช่ผู้ที่ทุกคนคิดว่าเป็น
แรกเริ่มเดิมทีชาวบ้านต่างก็รู้เพียงแค่นั้นจริง ๆ ทว่าพอมีพระราชโองการออกมา เจียงเยี่ยนฟางกลับโผล่มาจากไหนไม่มีใครรู้ได้ รู้กันอีกที นางก็คือบุตรสาวคนโตของตระกูลเจียง และเป็นผู้ที่ได้รับพระราชทานสมรสลงมาแบบส้มหล่น [1] แทนน้องสาวไปแล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่าเพราะนางเป็นบุตรคนโต การแต่งงานครั้งนี้จึงตกไปที่นางแทนเจียงเจียวเหม่ยทันทีและไม่กี่วันก่อนถึงเพิ่งมีข่าวลือเกี่ยวกับนางหลุดรอดออกมา นั่นก็คือสิ่งที่หงเปาพูดไปก่อนหน้านี้"หากไม่เกิดเรื่องขึ้น เจียงเยี่ยนฟางคงถูกปล่อยทิ้งไปทั้งอย่างนั้น ขุนนางเจียงมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต ทั้งก้าวหน้าและมีชื่อเสียง แต่โชคร้ายที่ไร้บุตรชายสืบสกุล หากจะทำให้ตระกูลมั่นคงก็ต้องใช้บุตรสาวช่วยค้ำจุน จำต้องให้บุตรสาวไปตบแต่งสามีดี ๆ เข้ามาแทน และทั้งที่มีบุตรสาวถึงสองคน เหตุใดถึงได้ปล่อยปละละเลยอีกคนไป ไม่ใช้ประโยชน์จากนางตั้งแต่แรกกัน" เซียวลี่หยางหยิบกระดาษเล็กแผ่นหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ แล้วยื่นไปให้หงเปารับไว้หงเปาที่เพิ่งจะพาเจ้านายกลับมาถึงเรือนอี้พอดีก็รับไปเปิดอ่าน "นางไม่ใช่บุตรสาวของฟู่ฮูหยิน" เขาจำเจ้าของลายมือในกระดาษแผ่นนี้ได้ เป็นเติ้งอู๋ที่ถู
Read more
บทที่ 2.1 เริ่มแผลงฤทธิ์
2 สุรามงคล มอบใหม่แด่ท่านแล้วหน้าห้องหอที่ไร้เจ้าบ่าว สาวรับใช้นางหนึ่งมาตะโกนปลุกเจียงเยี่ยนฟางตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เพื่อจะพาอีกฝ่ายไปที่เรือนด้านหลังตามรับสั่งของเจ้านายด้วยเจียงเยี่ยนฟางเดิมก็เป็นคนที่ตื่นก่อนฟ้าจะทันได้เปลี่ยนสีอยู่ตลอด ดังนั้นจึงลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าได้สักพักแล้ว อาภรณ์บนกายของนางไม่ได้ดูหรูหราสมกับเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลขุนนางอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่คล้ายชุดของบุรุษชาวบ้านทั่วไปเสียมากกว่า เนื้อผ้าก็ทั้งหยาบทั้งหนา สีก็ดูหม่นหมอง แถมยังใช้ผ้ารัดไว้ที่ข้อมือเหมือนกับชาวบ้านที่ต้องทำงานแบกหามทั้งวันนั้นก็ด้วยอีก คงมีเพียงผ้าปิดหน้าสีม่วงที่ดูดีอยู่เพียงชิ้นเดียวบนตัวนาง"เมื่อครู่คนจากวังหลวงเพิ่งจะมาส่งข่าวว่า ไทเฮาทรงพระอาการไม่ค่อยดี อยากพักผ่อน ไม่ต้องรบกวนเจ้าไปยกน้ำชาตามพิธี" สาวใช้ว่าพลางหมุนตัวเดินนำไปที่เรือนไม้ด้านหลังสุดของจวนทางทิศซี [1]"..." เจียงเยี่ยนฟางไม่ได้ตอบ นางคร้านจะใส่ใจผู้อื่นเป็นทุนเดิม เพียงเดินตามเงียบ ๆ พอไม่ต้องอยู่ต่อหน้าท่านอ๋องผู้นั้นนางก็ค่อยมีเวลาที่เลิกเสแสร้งบ้างระหว่างเดินอยู่ก็กำลังคิดว่า ต่อให้ตระกูลเจียงเป็นถึงขุน
Read more
บทที่ 2.2 สตรีที่พวกเจ้านินทา มาแล้วจ้า 5555 จ๊ะเอ๋ \( ̄(oo) ̄)/
"ท่านอ๋องสั่งให้คนเตรียมเรือนให้ข้า นี่คือสิ่งที่เจ้าทำได้ดีที่สุดแล้ว?" เจียงเยี่ยนฟางเอ่ยเนิบช้า ดวงตาจ้องมองบ่าวที่เริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว "ไปพาคนมาทำความสะอาดเรือนให้ข้าใหม่""เพ... เพคะ พระชายา หม่อม หม่อม หม่อมฉันทราบแล้ว" สาวใช้พยายามเค้นเสียงตอบ ไม่คิดว่าสตรีที่แม้จะตัวสูงกว่านางแต่ผอมบางพอ ๆ กันจะมีแรงมากถึงขนาดนี้ หัวไหล่ของนางทั้งปวดทั้งชาไปหมด ซ้ำยังคิดว่าหากถูกบีบนานกว่านี้อีกนิด หัวไหล่ของตนคงหลุดเป็นแน่"อ่อ อีกอย่าง..." เจียงเยี่ยนฟางโน้มใบหน้าลงไปกระซิบบอก "เรื่องนี้อย่าแพร่งพรายเล่า""เพคะ..." แรงกดที่บ่าทำเอานางแทบจะเอ่ยปากไม่ออก รีบก้มคำนับขอตัวจากไปทันทีที่มือดั่งเหล็กกล้าของคนตรงหน้าคลายออกแล้วครั้นเมื่อคนจากไปแล้ว เจียงเยี่ยนฟางก็เดินกลับไปอีกทาง โผล่อีกทีที่ห้องครัวท้ายจวนในทิศฝั่งตรงข้ามแทนไอความร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาเหนือเตา กลิ่นหอมของอาหารที่อยู่ในเตาแผ่กระจายอบอวลในอากาศเสียงมีดสับลงเขียง เสียงของกระทะและกระบวยดังมาประปราย หรือกระทั่งเสียงการพูดคุยของผู้คนที่ดังมาไม่ขาดสาย ก็ช่วยบ่งบอกถึงการมีอยู่ของผู้คนได้เป็นอย่างดีณ ที่แห่งนี้ค่อยสมกับเป็นจวนของชิ
Read more
บทที่ 2.3 สุรามงคล มอบใหม่แด่ท่านแล้ว
"เจ้ามาเอาข้าวไปให้คุณหนูใหญ่เจียงหรือ" สตรีวัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม มือเท้าสะเอวท่าทางเบ่งอำนาจข่มผู้มาอยู่ใหม่ แต่ในใจกลับกำลังหวาดหวั่นว่าคนผู้นี้ได้ยินที่พวกนางพูดคุยกันไปถึงไหนต่อไหนบ้าง แล้วจะปากสว่างหรือไม่เจียงเยี่ยนฟางส่ายหน้า นางจะกินตอนนี้เลย เพราะยังมีเรื่องที่ต้องไปทำอยู่ "ข้าแค่จะมากินข้าวเช้า ส่วนผักนี่ มีคนฝากข้ามาส่ง"สตรีที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าแม่ครัวได้ฟังแล้วก็รับตะกร้ามาถือไว้เอง พลางพูดเสียงแหลมหูว่า "จวนอื่นเป็นอย่างไรข้าไม่รู้ แต่จวนชินอ๋องปกติต้องรอให้เจ้านายกินเสร็จก่อน แต่เอาเถอะ มาถึงแล้วก็มากินก่อน แต่รอบหน้าไม่ได้แล้ว" พูดจบนางก็หมุนตัวเดินนำไปเจียงเยี่ยนฟางตอบรับเสียงเบาในลำคอ เดินตามหลังนางไปติด ๆ พอได้ถาดอาหารมาแล้วก็เดินไปนั่งกินที่ด้านนอกครัวแทน อาหารของบ่าวก็ไม่ได้ดีอะไรมากนัก แต่เจียงเยี่ยนฟางก็กินเหมือนเคยชินในรสชาติอันแสนธรรมดาตรงหน้าอยู่แล้วกระทั่งบ่าวรับใช้ชายคนนั้นกลับมา นางก็กินเสร็จแล้วพอดีและเพิ่งจะสวมผ้าปิดหน้ากลับคืนไป ครั้นเมื่อยืนขึ้นรับขวดสุรามาเปิดดมดูก็ขมวดคิ้วมุ่น "พี่ชาย ท่านแน่ใจว่าเป็นสุรามงคลแบบเดียวกันกับเม
Read more
บทที่ 2.4 สตรีผู้นั้นที่ต้องใช้สามีร่วมกัน ช่างงดงาม (;¬_¬)
ทางฝั่งเจียงเยี่ยนฟางคราแรกนางยังคงทรงตัวได้ดี ไม่ได้ล้มพับลงไป แต่พอเห็นอีกฝ่ายดูเหมือนจงใจล้ม นางก็ล้มไปด้วยเสียเลย! ทว่านางไม่ได้โชคดีที่จะมีคนช่วยเป็นเบาะรองนั่งให้ จึงล้มลงไปกระแทกพื้นไม้หน้าเรือนอี้เต็ม ๆ"เจ้า! เหตุใดจึงเดินไม่มองทางเช่นนี้!" สาวใช้ที่กำลังประคองร่างเจ้านายตนเองอยู่ก็ตวาดออกมา หากแต่เมื่อหันไปมองฝั่งตรงข้ามแล้วได้พบว่าหงเปาก็ยืนอยู่หน้าเรือนด้วย นางก็รีบเงียบเสียงลงทันที เมื่อครู่ตอนที่พวกนางเดินมาใกล้ถึงหน้าเรือนก็ไม่ทันเห็นว่าเขาอยู่ตรงนั้นมาก่อน ด้วยเพราะเจ้าตัวโดนคนตัวสูงอีกคนบังจนมิด"ใจเย็นเถิดหลิงหลิง นางคงไม่ได้ตั้งใจ" กู่เยว่ชิงตบมือคนของตนเบา ๆ ท่าทางกริยานุ่มนวล น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยก็อ่อนหวานระรื่นหูน่าฟัง ใบหน้างดงามยังประดับรอยยิ้มบางเบา พลางแอบชำเลืองมองดูหงเปาที่รีบขยับเท้ามาใกล้พวกนางอย่างรีบร้อน พอเห็นว่าเขากำลังจะมาช่วยตนเอง มุมปากก็ยกขึ้นอีกนิด"พระชายา..." แต่หงเปากลับเลือกช่วยคนบนพื้นอีกคนแทน เพราะเห็นว่าสาวใช้อีกสองคนด้านหลังที่เดินตามพระชายากู่มา ไม่มีใครคิดจะมาช่วยคนเจ็บคราแรกคนกลุ่มนั้นยังคิดว่าหงเปาเอ่ยเรียกเจ้านายของตน แต่เมื่อเห็นอ
Read more
บทที่ 3.1 ท่านอ๋องถูกวางยาสำเร็จแล้ว
3 ถูกวางยาแล้วเช้ามืดวันต่อมา เจียงเยี่ยนฟางก็ได้ยินเสียงความวุ่นวายตั้งแต่ตอนที่นางเพิ่งจะตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน ขนาดว่านางอยู่ไกลถึงท้ายจวน ก็ยังได้ยินเสียงผู้คนได้อย่างชัดเจน ดูท่าคงกำลังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเมื่อประติดประต่อเสียงเหล่านั้นได้แล้วคิ้วเรียวยกขึ้น "คนผู้นั้นถูกวางยาพิษ?"หวนนึกถึงเรื่องเมื่อวานภายหลังกลับมาจากเรือนอี้ พอนางเดินเข้ามาในเรือนไม้แล้ว ก็พบว่ามีคนมาแอบอยู่ข้างนอกอีกฝั่งของหน้าต่าง และเอ่ยถามถึงเรื่องสุรามงคลกับนาง ครั้นเมื่อนางตอบว่าส่งมอบเรียบร้อยแล้ว แต่คนยังไม่ได้ดื่ม คนผู้นั้นก็เพียงบอกให้รอดูไปก่อน แล้วก็จากไปทันทีเจียงเยี่ยนฟางขยับขาลงจากเตียง นั่งย่อตัวลง ยื่นมือเข้าไปภายในความมืดมิดใต้เตียง คว้าบางอย่างออกมา เมื่อมือของนางโผล่พ้นความมืดมาแล้ว ก็พบว่า สิ่งที่อยู่ในมือคือขวดสุราแบบเดียวกันกับเมื่อวานที่นางได้มอบให้คนสนิทของเซียวลี่หยางไปนางเปิดฝาออกและสูดดมกลิ่นของสุราที่ลอยขึ้นมา"ก็ไม่ได้มอบขวดที่มียาพิษให้เสียหน่อย" เจียงเยี่ยนฟางพึมพำเสียงเบากับตนเองสุรามงคลที่ใส่ยาพิษมาในคืนเข้าหอนั้น คราแรกนางคิดว่ามีคนจงใจทำร้ายตน ตอนเช้าถึงได้ไปขออีกรอบ ทว่าข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status