นิ่งเฮียก็หาว่าซื่อ นิยาย ตอนจบมีเหตุการณ์สำคัญอะไร

【โปรดปรานอนุจนทำลายภรรยาหลวง + ไล่ตามภรรยาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน+ กระจกแตกไม่หวนคืน + แอบรัก + นิยายสายสะใจ】 ชาติก่อน เซิ่งจือหว่านยอมลดตัวลงไปแต่งงานเพื่อความรัก นางควักสินเดิมของตนออกมาจุนเจือครอบครัวสามี ทั้งเขียนตำราพิชัยสงครามช่วยเขารับศึก และร่างบทความกลยุทธ์ส่งเสริมให้ซื่อจื่อได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ใครต่อใครต่างพากันยกย่องว่า ฉีซื่อจื่อเป็นบุรุษผู้มีความสามารถล้ำเลิศ ส่วนองค์หญิงที่รู้จักแต่ความรักอย่างนางได้แต่งงานกับเขา นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่แท้ๆ! แต่เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เซิ่งจือหว่านก็ตัดสินใจทันทีว่าคนคลั่งรักน่ะ ใครอยากเป็นก็เชิญ! สามีจะรับอนุหรือ? นางก็จะไปหาบุรุษใหม่มาดามใจบ้าง! แม่สามีต้องการให้นางเลี้ยงอนุและลูกอนุหรือ? นางเลยไปพาเมียน้อยของพ่อสามีที่กำลังตั้งท้องมามอบให้เป็นของขวัญตอบแทนเสีย! รวมถึงพี่สาวน้องสาวและน้องชายของสามีพวกนั้นด้วย กินของนาง ใช้เงินของนาง ในเมื่อไม่รู้จักบุญคุณ ก็จงคายทุกอย่างที่เอาไปคืนมาให้หมด! ＊ ฉีซูเซี่ยนไม่คิดเลยว่าเซิ่งจือหว่านจะใจแคบถึงเพียงนี้! ก็แค่รับอนุเข้ามาคนเดียว แม้อีกฝ่ายจะตั้งท้องลูกของเขา แต่ก็ไม่มีทางข้ามหน้าข้ามตานางที่เป็นภรรยาหลวงไปได้หรอก แล้วเหตุใด เรื่องถึงได้บานปลายจนถึงขั้นต้องหย่าขาดกันล่ะ? สตรีที่หย่าขาดจากสามี จะยังมีบุรุษดี ๆ คนใดมารับได้อีก? เขาจะคอยดูวันที่นางเสียใจในภายหลัง! ＊ ซางสิงอวี้อันธพาลตัวพ่อแห่งเมืองหลวง มีความลับอย่างหนึ่งที่ตั้งใจจะเหยียบไว้ให้มิดจนกว่าจะเข้าโลง จนกระทั่งวันนั้น วันที่นางโน้มกายลงมาใกล้ เขาจึงได้รู้ว่า ต่อให้ต้องตายตอนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว!

เมื่อพนักงานออฟฟิศสู้ชีวิต ต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ลี่จินเยว่ คุณชายรองจอมเสเพลแห่งจวนเสนาบดีซ้าย ผู้มีจุดจบในนิยายต้นฉบับคือการถูกสหายทรยศจนต้องโดนฮ่องเต้สั่งตัดหัวเสียบประจาน เพื่อหลีกหนีจากหายนะเขาจึงต้องปฏิวัติชีวิตตัวเองใหม่ทั้งหมด ตัดขาดเพื่อนเลว ทำตัวจืดจางให้มากที่สุด และหาทางเผ่นออกจากเมืองหลวงเพื่อไปใช้ชีวิต สโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก เลี้ยงปลา อยู่ในชนบทอันห่างไกล แต่แผนการหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือของเขา ดันไปเตะตา ชินอ๋อง หยางจิ้งหรัน พระเอกของเรื่องผู้แสนเย็นชาและดุดัน ซึ่งตามเนื้อเรื่องเดิมจะต้องหมั้นหมายกับน้องสาวของเขา จากที่เคยจ้องจับผิดเพราะระแวงสงสัย ไปๆ มาๆ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับบาดเจ็บซมซานมาสลบอยู่หน้ากระท่อมของเขา แถมพอรักษาหายก็ดันหน้าด้านไม่ยอมกลับเมืองหลวงเสียที

จู่ๆ จื่อหนิงก็ตายและทุลุติมาเข้ามาในตอนจบของนิยาย...แล้วอย่างไรกัน เรื่องดำเนินมาถึงตอนจบแล้วนางไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขอะไรได้ นอกจากขอเพียงได้ด้วยชีวิตพ่อตัวร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เอาไว้ก่อนเถอะ!

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

[นางเอกเคยแต่งงานแล้ว พระเอกบริสุทธิ์ แต่งก่อนรักทีหลัง] ธิดาตระกูลขุนนางตกอับผู้อ่อนหวาน VS ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สูงส่งและเย็นชา ตระกูลของจี้หานอีตกต่ำลงเมื่อนางอายุสิบสี่ปี ครั้นอายุสิบหกก็ถือหนังสือหมั้นหมายแต่งเข้าสกุลเซี่ย ตระกูลผู้ดีเก่าอันสูงส่ง ตลอดสามปีที่ออกเรือน แม้สามีจะเย็นชาหมางเมิน แต่นางก็ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถ เพียงเพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีและเพียบพร้อมผู้หนึ่ง สามีของนางรูปโฉมหล่อเหลา สง่าผ่าเผยดุจวิญญูชน อนาคตยาวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนต่างพากันบอกว่านางควรรู้จักเจียมตน ด้วยตระกูลนางไร้ที่พึ่งพิงแล้ว การได้แต่งเข้าสกุลเซี่ย ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ทว่า ในคืนหิมะโปรยปรายคืนหนึ่ง หลังสามีทิ้งนางไปหาหญิงในดวงใจเขาอีกครั้ง นางก็พลันตาสว่าง สามีไม่เคยรักนางเลย ดังนั้น ในปีที่นางอายุสิบเก้า ภายใต้เสียงเย้ยหยันของสามีที่บอกว่านางจะต้องเสียใจ นางกลับถือหนังสือหย่าเดินจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเพียงลำพัง จี้หานอีเดิมคิดไว้ว่าหลังหย่าขาด จะพามารดาไปเปิดร้านค้าที่เจียงหนาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย แต่ชายหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนางเมืองหลวง กลับบอกว่าจะแต่งกับนางเสียอย่างนั้น 'เสิ่นซื่อ' เปรียบดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าซึ่งลอยเด่นกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ยากที่ผู้คนจะเอื้อมถึง ชาติตระกูลสูงส่ง มีอำนาจราชศักดิ์ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ แต่เขากลับกล่าวว่า "เจ้าลองตรองดูสักสองวัน ว่าจะยินดีแต่งกับข้าหรือไม่" แต่ในใจกลับเตรียมคำพูดประโยคถัดไปไว้แล้วว่า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะรอเจ้าต่อไป จี้หานอีหารู้ไม่ว่า คุณชายน้ำแข็งพันปีเช่นเสิ่นซื่อ ได้มอบหัวใจให้นางมาตั้งแต่สมัยเริ่มมีความรักในวัยเยาว์ ภายใต้ความห่างเหินและหยิ่งทะนงนั้น ล้วนเปี่ยมด้วยความอดกลั้นและความรักลึกซึ้ง ถึงขั้นซุกซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองนางไว้ได้อย่างแนบเนียน

เรื่องราวของเจ้าพ่อธุรกิจบันเทิงแห่งเมืองก่างผู้มั่นคงในความรักที่แอบรักคุณหนูสายชิลแสนสดใสมานาน จับพลัดจับผลูได้แต่งงานกับเธอ เขาคอยช่วยเหลือและให้คำแนะนำเธอ จนบังเกิดเป็นความรัก ถังหนิงคบหาดูใจกับชายคนหนึ่งมาห้าปี เรื่องนี้โด่งดังไปทั่ว คนในวงการบันเทิงเมืองก่างรู้กันเป็นอย่างดี แต่เธอโดนเทในวันจดทะเบียนสมรส ถังหนิงไม่ทนแล้ว เธอเลิกกับอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยคำสาบาน ทำให้คู่หมั้นกลายเป็นแฟนเก่า แต่เป็นเพราะสายโทรศัพท์ของใครบางคน ทำให้ถังหนิงประชดด้วยการจดทะเบียนสมรสมกับคนที่เฉยเมยใส่กันมาตลอดอย่างจี้จิ่นซิว ซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของแฟนเก่า — จี้จิ่นซิวได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อธุรกิจบันเทิงแห่งเมืองก่าง แถมยังสร้างอาณาจักรการเงินที่ต่างประเทศด้วย เป็นยักษ์ใหญ่ทางการเงินที่แค่ได้ยินชื่อก็ขวัญผวาแล้ว หลังแต่งงานเขาตามใจถังหนิงมาก ยอมให้ทุกอย่าง ถังหนิงโดนแฟนเก่าดูหมิ่น ด่าทอเธอจนไม่เหลือชิ้นดี จี้จิ่นซิวเหวี่ยงหมัดใส่หน้าเขาจนล้มลงบนพื้น “เมียฉันเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด เธอจะเป็นยังไง ฉันจะคอยดูแลเธอเอง ถ้านายกล้าว่าเธออีกแค่คำเดียว ก็ไสหัวออกจากตระกูลจี้ไปเลย!” หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน ถังหนิงเพิ่งรู้ว่าผู้ชายที่เธอหวาดกลัวในตอนนั้น แอบรักและเฝ้ามองเธอมาเป็นสิบปีแล้ว......