Se connecterPartager
บทนำ
Date de publication:
2025-05-27 03:21:22“น้ำเน่า!”
“เหอะ! แค่นางเอกรักแล้วจะกลายเป็นพระเอกได้เหรอ” “อีกแล้วเหรอ” “โถ่เอ๊ย! พ่อตัวร้ายที่น่าสงสาร!” เสียงสบถดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกับเสียงพลิกหน้า กระดาษไปมาอย่างหัวเสีย จื่อหนิงเป็นพนักงานบัญชีในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ชีวิตประจำวันของเธอวนเวียนกับตัวเลขที่ไม่มีวันจบสิ้น จนกระทั่งวันหนึ่งเริ่มมีอาการวิตกกังวลสะสมจากความเครียดแทบทุกวันเกือบจะตายก่อนวัยอันควรจึงต้องหางานอดิเรกมาบำบัดจิตใจและการอ่านนิยายก็กลายเป็นทางออกของเธอ ทว่า…นิยายที่อ่านกลับทำให้ปวดหัวหนักกว่าเดิมเสียอีก! ‘เคียงข้างทุกชาติภพ’ กับผีน่ะสิ! นิยายเรื่องใหม่มาแรงจากนักเขียนโนเนมที่พอถูกตีพิมพ์วันแรกก็ขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงวันแถมยังดังเป็นพลุแตก กลายเป็นกระแสในโซเชียลอยู่พักหนึ่ง แน่นอนว่าจื่อหนิงไม่อาจพลาดเรื่องที่กำลังเป็นที่พูดถึงได้ แต่กว่าจะหาซื้อหนังสือเล่มนี้มาได้ก็ยากเย็นนักเพราะตีพิมพ์แค่รอบเดียวเท่านั้น! และต้องรอมือสองอยู่นานนับเดือนกว่าจะได้มาอ่านทั้งที่โดนรีวิวสปอยล์จนแทบหมดเล่มแล้ว ดังนั้นเธอจึงพยายามทำใจไม่คาดหวังอะไรกับมันมากนักแต่เธอกลับอยากรู้ว่า…พ่อตัวร้ายที่ถูกคนด่าสาปแช่งกันนักหนาจะร้ายกาจถึงเพียงไหนกัน เนื้อเรื่องเล่าถึงความรักอันแน่วแน่ของพระนางที่ร่วมจับมือกันฝ่าฟันอุปสรรคโดยมีพ่อตัวร้ายเป็นเครื่องมือที่ทำให้ความรักของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้นอีก พออ่านถึงจุดหนึ่ง จื่อหนิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เหอะ! ยิ่งไม่คาดหวัง…ยิ่งผิดหวังจริงๆ” แรกเริ่มเธอรู้สึกว่านิยายเรื่องนี้มีพล็อตที่ดี ดำเนินเรื่องได้ลื่นไหล ผูกปมไม่ได้หนักเกินไป แต่ติดตรงตอนจบ…มันไร้เหตุผลเกินไป! พระเอกกับนางเอกนั่นไม่ต่างอะไรจากตัวร้ายที่จับได้บทดีแท้ๆ ส่วนพ่อตัวร้ายของเธอนี่สิน่าสงสารเกินไป! ครอบครัวถูกฆ่าจนไม่เหลือใคร! ทั้งโดดเดี่ยว! ถูกคนรักหักหลัง! แถมสุดท้ายยังต้องตายในตอนจบอีก! “ไม่ได้! รีวิวพวกนั้นอวยเกินไป!” เมื่ออ่านมาถึงตอนจบ จื่อหนิงขมวดคิ้วแน่นรู้สึกผิดหวัง ปวดหัวตุบๆ ความโมโหคับอก เธออยากจะเข้าไปคอมเมนต์เรียกร้องความยุติธรรมให้กับตัวร้ายที่น่าสงสาร แต่ในขณะที่กำลังลุกขึ้นจู่ๆ ร่างกายก็โอนเอนไปมาราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งอย่างฉับพลัน “อึก!..!” จื่อหนิงยกมือกุมหน้าอก หัวใจเต้นแรงผิดปกติ ลมหายใจติดขัดราวกับมีบางอย่างกดทับก่อนที่สติจะดับวูบ… ตุบ!
Dernier chapitre
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๓๑ ร่วมหอหนึ่งราตรีผูกพันนับร้อยวัน
ภายในเรือนหอประดับประดาตกแต่งอย่างงดงาม โคมไฟสีและแสงเทียนสีแดงส่องแสงวูบไหวสะท้อนเงาลวดลายมงคลบนผ้าปูเตียงลายคู่นกยวนยาง ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นของกำยานหอมจางๆ ราวกับพรให้กับคู่บ่าวสาวที่พึ่งแต่งงานใหม่เฝิงอวี่เซี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้าม่านสีแดงสด…เขาสวมใส่อาภรณ์สีแดงเข้มมงคลที่ปักลวดลายอย่างประณีต ท่าทางสงบนิ่งดังเดิมทว่าภายในดวงตาคมกริบกลับสะท้อนแววอ่อนโยนออกมาอย่างปิดไม่มิดในยามนี้หลี่จื่อหนิงนั่งอยู่หลังม่าน ใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงใบหน้าของนางร้อนผ่าวเล็กน้อย จู่ๆ หัวใจก็เต้นกระหน่ำขึ้นมาแม้จะพยายามสงบอารมณ์ให้เป็นปกติก็ตามนางไม่รู้ว่าด้านนอกเขากำลังทำสีหน้าเช่นไรและไม่รู้ว่าเขาจะก้าวเข้ามาหานางเมื่อใด…หลี่จื่อหนิงฟังแต่เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความประหม่า“วันนี้ทำเจ้าเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่เบื้องหน้า เฝิงอวี่เซี่ยนค่อยๆ ก้าวเดินอย่างแผ่วเบานางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาเบาๆ“อืม...” วันนี้นางเหนื่อยมาจริงๆ หลี่จื่อหนิงถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่ท้องฟ้ายังมืดสนิทมิหนำซ้ำแล้ว ตลอดทั้งวันนางยังถูกพิธีการต่างๆ เคี่ยวกรำอย่างหนักกว่าจะได้พักผ่อนก็เ
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๓๐ บุพเพมิอาจหวนคืน
เนิ่นนานหลายปีกว่าเฝิงอวี่เซี่ยนจะลบคำกล่าวหาได้…แม้ว่าคนผู้นั้นจะไม่ได้ลงไปคุกเข่าต่อบรรพชนสกุลเฝิงที่ปรโลกแล้วอย่างไรกัน แต่ทว่าในตอนนี้มีสภาพย่ำแย่แม้แต่ขุดหลุมหนียังทำไม่ได้“นายท่านเจ้าคะ...คุณหนูหลี่มาขอพบเจ้าค่ะ”เสียงสาวใช้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มือที่กำลังตวัดพู่กันอย่างสงบนิ่งพลันชะงัก เฝิงอวี่เซี่ยนวางพู่กันลงบนแท่นหมึกอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง“นางมาแล้วหรือ”ใบหน้าที่เรียบเฉยมาตลอดทั้งวัน ทว่าบัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเหล่าสาวใช้ที่เฝ้ามองนายท่านของตนลอบขนลุกไม่น้อย แม้ว่าพวกนางจะคุ้นชินกับสีหน้าดังกล่าวมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลัง แต่ก็ยังอดรู้สึกแปลกประหลาดมิได้คงมีเพียงแต่คุณหนูหลี่เท่านั้นกระมังที่นายท่านยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเช่นนี้“อวี่เซี่ยน!”น้ำเสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นด้านนอกเรือน เฝิงอวี่เซี่ยนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงก้าวออกไปหาอีกฝ่าย สายตาคมกริบเต็มไปด้วยความคะนึงหาหลี่จื่อหนิงเข้าออกจวนสกุลเฝิงราวกับเป็นจวนของอีกหลังของตนเอง และไม่มีผู้ใดกล้าปริปากห้ามปราม ใบหน้างามของนางประดับด้วยรอยยิ้มแจ่มใส ดวงตากลมโตกวาดมองสอดส
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๒๙ ไม่เหลือผูเใดอีกแล้ว
ท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัด ยามสายลมพัดมาโชยมาผ่านสวนดอกไม้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ล่องลอยอบอวลไปในอากาศแต่ทว่าหาได้ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เดียวดายของเจียงชุนหลินได้… นางเงยหน้ามองจันทราบนท้องฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า นิ้วมือเรียวเคาะโต๊ะเบาๆ พลางจมดิ่งอยู่กับความคิดที่วกวนไม่สิ้นสุดและทุกครั้งที่สายตาปรายมองไปยังประตูจวน หัวใจของนางยิ่งรู้สึกหนักอึ้งเสมือนกับมีก้อนหินขนาดใหญ่กดทับเอาไว้จนแทบหายใจไม่ออก ดึกดื่นเพียงนี้ทั่วทั้งจวนต่างดับตะเกียงจนมืดมิด เหล่าสาวใช้ล้วนกลับเข้าเรือนนอนกันหมดแล้ว…แต่ทว่าผู้เป็นสามีกลับยังไม่กลับจวน นับแต่วันที่เฉิงอี้หยางเป็นผู้เอ่ยปากขอหย่าและนางตกปากรับคำ ทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ที่เคยแนบแน่น บัดนี้กลับห่างเหินยิ่งกว่าคนแปลกหน้า เมื่อต้องอยู่ต่อหน้ากันมีเพียงความอึดอัดและความเงียบงันเท่านั้น แต่หากว่าตามตรง เรื่องนี้เป็นความผิดของเฉิงอี้หยาง แล้วเหตุใดเขาถึงได้ทำราวกับเป็นฝ่ายถูกกระทำและให้นางกลายเป็นคนผิดด้วยเล่า? ในยามที่นางลำบากต้องเผชิญกับความสูญเสียราวกับเป็นเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ จวนสกุลเจียงถูกวางเพลิงมอดไหม้ไปทั้งหลัง ผู้คนในจวนต่างถูกสังหาร บิด
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๒๘ ท่านและข้า.. สิ้นสุดกันเพียงเท่านี้
เกรงว่าคงเป็นนางที่ตาฝาดไปเองกระมัง… หลี่จื่อหนิงหรี่สายตาลงเพ่งมองบุรุษตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าพลางกระพริบตาถี่ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตาราวกับว่าตาฝาดมองเห็นผิดเพี้ยนไป เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ได้กัน…!? นางกำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ทว่าสะดุ้งตื่นเมื่อสาวใช้เข้ามาปลุกบอกว่ามีคุณชายผู้หนึ่งมาหาถึงจวน เดิมทีหลี่จื่อหนิงขี้เซาไม่น้อยกว่าจะลืมตาตื่นลุกขึ้นมาจากเตียงได้ก็ใช้เวลาอยู่นานเอาแต่พลิกกายบิดขี้เกียจซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าพอได้ยินสาวใช้กล่าวเช่นนั้น นางก็พลันตื่นเต็มตา ลุกพรวดขึ้นจากทันที นางจะรู้จักผู้ใดได้อีกเล่านอกจากเฝิงอวี่เซี่ยน! แล้วเหตุใดจึงบุกมาหานางถึงจวนแต่เช้าตรู่เช่นนี้อย่างเร่งร้อนราวกับมีเรื่องด่วน…หรือเขาถูกทางการตามจับได้แล้ว? “มาหาข้ามีเรื่องอันใดกัน” นางเอ่ยถามด้วยเสียงแข็ง พลางเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกับมิได้ใส่ใจ ทั้งที่ในใจนั้นกลับร้อนรนอยากจะเค้นความจากปากอีกฝ่ายออกมาตอนนี้ให้ได้ หลี่จางเหว่ยซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ พอได้ยินประโยคก่อนหน้าจึงเอ่ยแทรกขึ้นทันที “เช้าปานนี้ต่อให้เป็นฮ่องเต้…จวนสกุลหลี่ก็ปิดประตูไม่รับแขก” เขาเอ่ยออกมาเสียงเรียบ “เจ้าค่ะ”
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๒๗ ชะตากรรมพลิกผัน
ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา เจียงชุนหลินเอาแต่ทำตัววุ่นวายคอยหลีกเลี่ยงที่จะพบหน้าหรือไม่แม้แต่จะสบตาเฉิงอี้หยางเพียงแวบเดียวเลยด้วยซ้ำ…นางโกรธเขาไม่น้อยทว่าในใจก็สับสนว้าวุ่นเสียจนไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรต่อไป“แม่…กลายเป็นภาระของเจ้าหรือไม่?”น้ำเสียงอ่อนล้าของเจียงฮูหยินขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมากอบกุมมือของบุตรสาวไว้แน่น ดวงตาของนางฉายแววเวทนาตนเองไม่น้อยเจียงชุนหลินได้ยินแล้วพลางเงยหน้ามองมารดา นางเม้มฝีปากแน่นภาระหรือ…?ยามนี้ จวนสกุลเจียงที่เคยสูงศักดิ์กลับร่วงหล่นลงมาเพียงชั่วพริบตาทุกสิ่งทุกอย่างสูญสิ้นไปจนไม่หลงเหลือสิ่งใดภายหลังเหตุการณ์ไฟไหม้ในคืนนั้น บิดาของนางพลันถูกเรียกตัวเข้าวังกะทันหันถึงขั้นส่งทหารจากวังหลวงมาตามถึงที่จวนสกุลเฉิงเพื่อสอบสวนคดีทุจริตในราชสำนัก ซึ่งเป็นการตรวจสอบย้อนหลังไปหลายสิบปี ตั้งแต่ยามที่ท่านพ่อรับราชการเป็นขุนนางครั้งแรกมิใช่ว่าที่ผ่านมานางไม่รู้เลยแม้แต่น้อยแต่ทว่า…ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาบิดาพยายามชุบตัวให้ใสสะอาดเสมือนสายน้ำแต่ภายในกลับเป็นน้ำที่ตกตะกอนเพียงแค่มีผู้ยื่นมือไปกวนก็พลันขุ่นมัวขึ้นมาที่ผ่านมาล้วนกล่าวได้ว่าสวรรค์บังตาหรือเห็นใจกันแน่ถึง
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๒๖ เรื่องที่ต้องรู้
หลี่จื่อหนิงเงยหน้ามองเฝิงอวี่เซี่ยนตาปริบๆ คล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นัยน์ตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงราวกับกำลังจับผิดอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยออกมา “เหอะ! ข้าจะเชื่อได้อย่างไร”เพียงแค่แม่ดอกบัวขาวนางนั้นปรากฏตัวขึ้น…เขาก็รีบตามติดราวกับสุนัขที่เจอเจ้าของแล้ว!ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเฝิงอวี่เซี่ยนจึงต้องสนใจความรู้สึกของนางนัก มุมปากหนาโค้งยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวมายืนอยู่ตรงหน้า สายตาคมกริบเพ่งมองหลี่จื่อหนิงจากนั้นจึงโน้มใบหน้าลงมาใกล้“แล้วต้องทำอย่างไรเล่าเจ้าถึงจะเชื่อข้า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าพูดอย่างแผ่วเบาหลี่จื่อหนิงส่ายหน้าไปมา “ช่างเถอะ…ท่านจะชอบผู้ใดแล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า”หากว่ากันตามตรงแล้ว เรื่องความรู้สึกของจิตใจปล่อยให้เขาจัดการเองเถอะ นางหาได้สอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือสร้างความวุ่นวายให้…ขอเพียงเฝิงอวี่เซี่ยนมีชีวิตรอดอยู่ถึงวันพรุ่งนี้ก็พอ!!!ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น เพียงชั่วพริบตาเดียวหลี่จื่อหนิงยังไม่ทันได้ตั้งตัวกลับต้องสะดุ้งด้วยความตกใจทันที ฝ่ามือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าคนงามอย่างอ่อนโยน นิ้วโป้งลูบผ่านแก้มนุ่มนิ่มราวกับสำรวจความรู้สึกของนางก่อนที่จู่ๆ เฝิงอวี่เ
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๖ ความหวังดีที่ไร้ค่า
หลายวันผ่านไป…ไม่ว่าเขาจะย่างกรายไปที่ใดหรือแม้แต่ทำสิ่งใดก็มักจะรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา คราแรกเขานั้นรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยแต่เมื่อวันเวลาผ่านไปกลับกลายเป็นความเฉยชาหากสตรีผู้นี้คิดอยากจะทำสิ่งใดก็ปล่อยให้นางทำไปเถอะ เขาหาได้ใส่ใจไม่เฝิงอวี่เซี่ยนนอนเอนกาย หลับตาลงผ่อนคลาย ก
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๕ ชีวิตเขาเป็นของนาง
บาดแผลจากรอยแทงของเฝิงอวี่เซี่ยนนับว่าสาหัสอยู่มาก ตอนที่เชิญท่านหมอมารักษายังเอ่ยปากว่า บุรุษผู้นี้ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ปรโลกแล้ว หากจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ล้วนขึ้นอยู่กับโชคชะตาที่สวรรค์ลิขิตยามนี้นั้น ผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบเริ่มซึมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานคาดว่าบาดแผลคงปริแตกแล้ว“เฝิงอวี่เซี่ยน!”น้ำเ
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๔ ทวงบุญคุณ
ยามนี้ใกล้พลบค่ำแล้วแต่บุรุษผู้นั้นยังคงนอนแน่นิ่งไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมา นางที่เอาแต่นั่งเฝ้าอยู่ตลอดทั้งจึงรู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อยสุดท้ายแล้ว หลี่จื่อหนิงจึงตัดสินใจออกมาเรือนไปสำรวจบริเวณรอบๆ จวนแทนพอเหล่าสาวใช้เห็นหลี่จื่อหนิงออกมาจากเรือนต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบนินทาทันที นับตั้งแต่ที่นายท่
นิยายเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ๓ อย่าได้ทำตัววุ่นวาย
“ข้าช่วยเหลือท่านเพียงนี้แล้ว สมควรจะตื่นฟื้นขึ้นมาตอบแทนบุญคุณข้าบ้าง” น้ำเสียงหวานพูดพึมพำแผ่วเบาราวกับว่ากำลังกระซิบกระซาบกับเฝิงอวี่เซี่ยนที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ตรงหน้าแม้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมานั้น เฝิงอวี่เซี่ยนรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้แต่ร่างกายของเขายังคงแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนกายใดๆ ไร้วี่
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.2K Vuesสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน714.0K Vuesมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า40.0K Vuesท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.0K Vuesข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน285 Vuesยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา330 Vuesประกาศิตทรราช
เพลงมีนา162 Vuesพลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน
หนามชมพู252 Vues
