ฉันมองว่าโทนการเล่าเรื่องต่างกัน—ฉากของหมอมุกมักอบอุ่นและเน้นสัมผัส งานเขียนใช้รายละเอียดของบ้านเก่า กลิ่นยาสมุนไพร ขณะที่หมอปันถูกนำเสนอผ่านบทสนทนาเชิงเทคนิคและฉากห้องปฏิบัติการ การจัดวางสองโทนนี้ทำให้ความแตกต่างของที่มาเด่นขึ้นโดยไม่ต้องพูดตรงๆ ว่าใครมาจากไหน และยังสร้างภูมิหลังที่ทำให้การตัดสินใจของพวกเขาในบทหลังมีเหตุผลขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันจึงเห็นว่าเรื่องไม่ได้ตั้งใจให้ที่มาถูกตีความแบบตายตัว แต่เปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านเชื่อมโยงกับปูมหลังตามประสบการณ์ของตัวเอง (นึกไม่ออกก็เหมือนความอบอุ่นแบบใน 'March Comes in Like a Lion' ที่บาลานซ์กับความเย็นของการต่อสู้)