บัลลังก์ อังกฤษ เคยถูกซ่อมแซมหรือเปลี่ยนวัสดุเมื่อไร?

บัลลังก์ที่ใช้ในการราชาภิเษก—ซึ่งโดยมากคนพูดถึงคือ 'St Edward's Chair'—ถูกสร้างขึ้นราวปี ค.ศ.1297–1300 เป็นไม้โอ๊กชิ้นใหญ่ที่ตั้งใจออกแบบมาเพื่อรองรับ 'Stone of Scone' ที่ถูกย้ายมาเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจการปกครองของกษัตริย์อังกฤษ

ประวัติการซ่อมแซมของเก้าอี้นี้ยาวและไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่มีการแตะต้องมัน ช่วงศตวรรษต่าง ๆ มีการซ่อมบำรุงเพื่อรักษาโครงไม้และผิวหน้า: ผิวไม้เดิม ๆ ถูกทาทับด้วยสีและลวดลายในสมัยกลางซึ่งค่อย ๆ ลอกหลุดไปตามกาลเวลา จึงมีการแต่งผิวใหม่และเสริมชิ้นส่วนที่สึกหรอเมื่อต้องใช้งานในการราชาภิเษกหลายยุค หลายคนชอบยกตัวอย่างเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ 'Stone of Scone' ซึ่งถูกย้ายไปในปี 1296 โดย Edward I และมีเหตุการณ์โดดเด่นในศตวรรษที่ 20 เมื่อกลุ่มคนหนุ่มชาวสก็อตยกหินกลับไปในปี 1950 ก่อนจะคืนให้ในปี 1951 และต่อมาในปี 1996 หินนั้นถูกนำกลับไปเก็บที่สก็อตแลนด์ตามข้อตกลง แต่จะถูกส่งกลับมาใช้ในการราชาภิเษกเมื่อจำเป็น — การยกและเคลื่อนย้ายแบบนี้ก็ทำให้ต้องตรวจเช็คและบำรุงรักษาเก้าอี้ด้วยเสมอ

พูดกันตรง ๆ โครงไม้หลักของ 'St Edward's Chair' ยังคงเป็นชิ้นงานดั้งเดิมมากกว่าการเปลี่ยนวัสดุทั้งหมด แต่วัสดุบางชิ้น เช่น พื้นผิวทาสี ลวดลายทอง และการเชื่อมต่อบางจุด ได้รับการซ่อมแซมหรือเสริมด้วยชิ้นไม้ใหม่เพื่อความมั่นคง งานอนุรักษ์สมัยใหม่เน้นการทำให้มั่นคงโดยไม่ทำลายชิ้นส่วนดั้งเดิม และมีการทำความสะอาดหรือเติมสีในบางจุดเท่าที่จำเป็น ก่อนราชาภิเษกยุคล่าสุด เก้าอี้ถูกตรวจเช็กและได้รับการฟื้นฟูสภาพให้พร้อมใช้งาน ซึ่งเป็นวิธีที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเรากำลังรักษาแง่มุมของอดีตไว้ แต่อีกด้านหนึ่งก็ต้องยอมรับว่าบางส่วนผ่านการเปลี่ยนแปลงไปตามการใช้งานและเวลา นี่แหละคือเสน่ห์ของวัตถุประวัติศาสตร์ที่ยังยืนอยู่ได้จนถึงวันนี้

คนทั่วไปมักนึกถึง 'St Edward's Chair' เป็นตัวแทนของบัลลังก์ราชาภิเษก และใช่ มันได้รับการซ่อมแซมบ่อยครั้งในรอบหลายศตวรรษ แต่ไม่ใช่การทิ้งของเก่าแล้วเปลี่ยนทั้งชิ้นเป็นวัสดุใหม่ทั้งหมด

ผมมองเห็นภาพการดูแลเป็นชั้น ๆ: โครงไม้โอ๊กขนาดใหญ่ตั้งแต่สมัยปลายศตวรรษที่ 13 ยังคงเป็นแกนหลัก แต่ผิวหน้า สี และการตกแต่งถูกแต่งเติมหรือซ่อมเมื่อจำเป็น เหตุการณ์สำคัญที่กระทบต่อสภาพบัลลังก์มีทั้งการเคลื่อนย้าย 'Stone of Scone' ในยุคกลาง เหตุการณ์การขโมยในปี 1950 และการย้ายหินไปสก็อตแลนด์ในปี 1996 ซึ่งทั้งหมดนี้นำไปสู่การตรวจเช็คและการบูรณะ ขณะที่ราชาภิเษกในยุคปัจจุบันยังคงเรียกให้มีการฟื้นฟูเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อความปลอดภัยและความงาม

ในมุมมองที่เป็นกันเอง ผมคิดว่าเก้าอี้ตัวนี้เป็นเหมือนคนแก่ที่ยังมีอะไรมากมายจะบอกเล่า: โครงเดิมยังอยู่ แต่ร่องรอยการซ่อมแซมบอกเล่าเรื่องราวของการใช้งานและการดูแลจากคนยุคแล้วยุคเล่า นั่นทำให้บัลลังก์มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์มากกว่าแค่ของตกแต่งในพิธี