ประวัติของ Choi Seung Hyun Top มีอะไรน่าสนใจบ้าง?

ซือซือนักแปลงโฉมรับจ้างหมิงฮ่องเต้เพื่อปลอมตัวเป็นฮองเฮาเข้าไปสืบคดีลอบฆาตกรรมองค์ชายผู้เป็นพระโอรสองค์สุดท้าย นางคิดจะกอบโกยสร้างรายได้แต่กลับต้องพัวพันกับฮ่องเต้จนถอนตัวไม่ขึ้น

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

เมื่ออดีตแม่ทัพหญิงผู้สละชีพเพื่อปกป้องสายเลือดเมื่อยี่สิบปีก่อน ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูผู้อ่อนแอ ‘หลงจิ่นเยว่’ ในวัยยี่สิบสองปี เป้าหมายของเธอมีเพียงหนึ่งเดียว... คือการตามหาและปกป้องลูกชายสุดที่รัก แต่ใครจะไปคิดว่า เด็กน้อยขี้แยในวันนั้น จะเติบโตมาเป็น ‘ฮั่วอี้เฉิน’ เจ้าพ่อมาเฟียแก๊งมังกรเขียวผู้โหดเหี้ยม (ที่แถมยังอายุมากกว่าแม่ในชาตินี้ไปซะแล้ว) และที่ปวดหัวยิ่งกว่า คืออดีตสามีตัวดี ‘ฟู่ซีโจว’ จอมพลทหารผู้ยิ่งใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ที่ดันความจำเสื่อมแถมมีฮูหยินจอมปลอมนอนชูคออยู่ข้างกาย ทว่าสัญชาตญาณความคลั่งรักที่ฝังลึกในวิญญาณ กลับทำให้จอมพลหนุ่มตามหึงหวงเธออย่างบ้าคลั่ง โดยไม่รู้เลยว่า... ผู้ชายที่เขาหึงจนหน้ามืดและจ้องจะเอาปืนเป่าหัวแทบทุกวันน่ะ คือ 'ลูกชายแท้ๆ' ของตัวเอง เมื่อแม่ทัพหญิงคืนชีพ ภารกิจทวงคืนสามี ปกป้องลูกชาย และสับกะโหลกคนทรยศจึงเริ่มขึ้น

องค์ชายหลี เจี๋ย องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นหลู่ ผู้เก็บความคั่งแค้นที่พระบิดาต้องสังเวยพระชนม์ชีพด้วยถูกคำสั่งประหารจาก ฉีหวนกง พี่ชายแท้ๆ เมื่อครั้งแย่งชิงราชบัลลังค์ระหว่างรัฐ เขาตอบรับข้อเสนอแต่งงานกับธิดาของลุงตัวเอง หากแต่มิเคยปรารถนาองค์ชายา

“ใครจะไปคิดว่าคืนเดียวแบบไม่ตั้งใจ จะทำให้ซุปตาร์ตัวท็อปของวงการต้องกลายเป็นพ่อคนแบบไม่ทันตั้งตัว”ตัวอย่าง… “ไม่ใช่ว่าเธอท้องกับคนอื่นแล้วมาโมเมให้ฉันรับผิดชอบหรอกใช่ไหม” “เธอไม่ใช่สาวไซด์ไลน์?” “สาวไซด์ไลน์?” ดวงตาคู่สวยหันมองเขาช้า ๆ สีหน้าเย็นลงกว่าเดิมหลายเท่า แล้วอยู่ ๆ มือเรียวสวยก็เลื่อนขึ้นมาดึงผมที่เซ็ตไว้เป็นอย่างดีของฉงไป๋เฮ่อ “ไซด์ไลน์เหรอ!” หมับ! “โอ๊ย!” ไป๋เฮ่อสะดุ้งทันทีเมื่อมือเรียวของซินอวี้กระชากผมที่เซ็ตมาอย่างดีเต็มแรงจนศีรษะเขาแทบหงาย อี้เฉินถึงกับผวาหันกลับมาอย่างตกใจ “เฮ้ย ๆ ๆ! ใจเย็นคนสวย!” “ใจเย็นบ้านนายสิ!” ซินอวี้สวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ “ฉันอุตส่าห์มาบอกดี ๆ แต่นายดันมองฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้น?” “ปล่อยก่อน เจ็บ!” ไป๋เฮ่อพยายามดึงมือเธอออก แต่ยิ่งดึงซินอวี้ยิ่งกระชากแรงกว่าเดิม “ก็สมควร!” “ใครใช้ให้นายพูดหมา ๆ ใส่ผู้หญิงก่อน!” “โอ๊ย เจ็บนะเว้ย”

[นางเอกเคยแต่งงานแล้ว พระเอกบริสุทธิ์ แต่งก่อนรักทีหลัง] ธิดาตระกูลขุนนางตกอับผู้อ่อนหวาน VS ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สูงส่งและเย็นชา ตระกูลของจี้หานอีตกต่ำลงเมื่อนางอายุสิบสี่ปี ครั้นอายุสิบหกก็ถือหนังสือหมั้นหมายแต่งเข้าสกุลเซี่ย ตระกูลผู้ดีเก่าอันสูงส่ง ตลอดสามปีที่ออกเรือน แม้สามีจะเย็นชาหมางเมิน แต่นางก็ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถ เพียงเพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีและเพียบพร้อมผู้หนึ่ง สามีของนางรูปโฉมหล่อเหลา สง่าผ่าเผยดุจวิญญูชน อนาคตยาวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนต่างพากันบอกว่านางควรรู้จักเจียมตน ด้วยตระกูลนางไร้ที่พึ่งพิงแล้ว การได้แต่งเข้าสกุลเซี่ย ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ทว่า ในคืนหิมะโปรยปรายคืนหนึ่ง หลังสามีทิ้งนางไปหาหญิงในดวงใจเขาอีกครั้ง นางก็พลันตาสว่าง สามีไม่เคยรักนางเลย ดังนั้น ในปีที่นางอายุสิบเก้า ภายใต้เสียงเย้ยหยันของสามีที่บอกว่านางจะต้องเสียใจ นางกลับถือหนังสือหย่าเดินจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเพียงลำพัง จี้หานอีเดิมคิดไว้ว่าหลังหย่าขาด จะพามารดาไปเปิดร้านค้าที่เจียงหนาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย แต่ชายหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนางเมืองหลวง กลับบอกว่าจะแต่งกับนางเสียอย่างนั้น 'เสิ่นซื่อ' เปรียบดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าซึ่งลอยเด่นกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ยากที่ผู้คนจะเอื้อมถึง ชาติตระกูลสูงส่ง มีอำนาจราชศักดิ์ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ แต่เขากลับกล่าวว่า "เจ้าลองตรองดูสักสองวัน ว่าจะยินดีแต่งกับข้าหรือไม่" แต่ในใจกลับเตรียมคำพูดประโยคถัดไปไว้แล้วว่า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะรอเจ้าต่อไป จี้หานอีหารู้ไม่ว่า คุณชายน้ำแข็งพันปีเช่นเสิ่นซื่อ ได้มอบหัวใจให้นางมาตั้งแต่สมัยเริ่มมีความรักในวัยเยาว์ ภายใต้ความห่างเหินและหยิ่งทะนงนั้น ล้วนเปี่ยมด้วยความอดกลั้นและความรักลึกซึ้ง ถึงขั้นซุกซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองนางไว้ได้อย่างแนบเนียน