ประวัติของ Wade Wilson ก่อนที่เขาจะเป็น Deadpool คืออะไร

แฟนการ์ตูนอย่างฉันชอบเล่าเรื่องราวต้นกำเนิดของวาด วิลสันในเชิงลึก เพราะมันเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตมากกว่าคำว่า 'ไอ้คนบ้า' ในแถวหน้าเพียงอย่างเดียว ความเป็นมาแบบคลาสสิกเริ่มจากการปรากฏตัวครั้งแรกของเขาใน 'The New Mutants' เล่มที่ 98 ซึ่งภาพรวมคือวาดเป็นนายหน้ารับจ้าง (mercenary) ที่ถูกวาดให้มีบุคลิกกวนและร่าเริง แต่ต้นเรื่องเชิงดราม่าจริงๆ เกิดขึ้นเมื่อเขาเป็นโรคมะเร็งและเข้ารับการทดลองจากหน่วยงานลับที่เกี่ยวข้องกับโครงการ 'Weapon X' การทดลองนั้นไม่ได้แค่รักษาโรคให้หายไป แต่มอบพลังการฟื้นฟูที่ไม่ธรรมดาให้เขา ผลลัพธ์คือผิวหนังและใบหน้าถูกทำลายอย่างหนัก แต่เซลล์ของเขาซ่อมแซมตัวเองได้รวดเร็วจนรอดชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตวาดอย่างสิ้นเชิง ด้านพลัง แอ็กชันหลักของเขาคือพลังฟื้นฟู (regenerative healing factor) ที่ช่วยให้หายจากบาดแผลระดับสุดโต่ง ฟื้นคืนอวัยวะที่เสียหาย และชะลอการแก่ชรา เสริมด้วยความทนทานต่อพิษและโรคต่างๆ ทำให้เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่รักษาตัวเองได้ในระดับที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางไหว ความเป็นนักฆ่าและความคล่องตัวสูงทำให้เขาเก่งทั้งการยิงปืนและใช้ดาบ แต่สิ่งที่ทำให้วาดโดดเด่นกว่าแค่พลังคือสภาพจิตใจที่แตกต่าง: ความตลกร้าย คุยกับผู้อ่าน (breaking the fourth wall) และอาการทางจิตที่ทำให้เขามองโลกต่างจากฮีโร่คนอื่น โดยหลายครั้งพฤติกรรมเหล่านี้ถูกตีความว่าเป็นผลข้างเคียงของการทดลองหรือการบาดเจ็บทางจิต ทำให้ตัวละครมีมิติทั้งโศกนาฏกรรมและตลกในเวลาเดียวกัน เมื่ออ่านต้นฉบับเก่าๆ และงานของนักเขียนหลายคน ผมรู้สึกว่าวาดเป็นตัวละครที่สะท้อนความขัดแย้งระหว่างความเป็นมนุษย์กับการถูกเปลี่ยนเป็นเครื่องมือของรัฐ/องค์กร เขามีพลังมากพอจะเป็นภัย แต่ในหัวใจยังมีเศษเสี้ยวความเป็นคนที่ทำให้เรื่องราวมีรสชาติ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ การเดินทางของเขาในหน้ากระดาษยังคงทำให้คิดถึงเส้นบางๆ ระหว่างฮีโร่กับวายร้ายอยู่เสมอ เงามืดแบบนี้แหละที่ทำให้เขาน่าจับตามอง

ก่อนที่ชนีจะโผล่ออกมาในซีรีส์ ฉากหลังของเธอเป็นภาพของหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมฝั่งที่ฉันเคยจินตนาการถึงบ่อย ๆ — ทะเลที่ไม่เคยสงบนิ่งและคนที่ยึดติดกับความเชื่อเก่า ๆ สายตาของฉันจับความรู้สึกคนในชุมชนได้ชัด: ชนีเป็นลูกสาวของชาวประมงที่ถูกมองต่างจากคนอื่นเพราะลายแผลรูปคลื่นตรงต้นแขน ซึ่งชาวบ้านเล่าว่าเป็นสัญลักษณ์ของการถูกเลือกจากทะเล วัยเด็กของเธอเต็มไปด้วยการต้องรู้จักพึ่งตนเอง ฉันมองเห็นภาพเธอวิ่งข้ามโขดหิน หยิบเศษแก้วกับเชือกเก่า ๆ มาซ่อมอุปกรณ์ประมง ความอับจนทำให้เธอได้เรียนรู้ทักษะที่คนในเมืองใหญ่มักมองข้าม — การอ่านลม การฟังความเงียบของน้ำ และการปกป้องคนที่เธอรัก แม้เสียงทำนายจากผู้เฒ่าจะเตือนถึงโชคชะตาที่ไม่สบายใจ ชนีกลับเลือกเดินเส้นทางของตัวเอง การพบกับบุคคลสำคัญคนหนึ่งก่อนเหตุการณ์ในซีรีส์เป็นจุดเปลี่ยน: ครูชาวเรือที่สอนเธออ่านแผนที่และวิธีดูดาว ทำให้เธอมีความรู้และความมั่นใจพอที่จะออกจากหมู่บ้านไปสู้โลกกว้าง ฉากเหล่านี้ทำให้ฉันนึกถึงบรรยากาศหม่น ๆ แต่มีความอบอุ่นเหมือนในเกมอย่าง 'The Last of Us' เวอร์ชันที่ชีวิตยังมีเสียงคลื่นอยู่เสมอ — นั่นเองที่เป็นต้นกำเนิดของความเข้มแข็งและความเหงาในตัวเธอ

ภาพจำแรกของฉันจาก 'Deadpool' คือความรู้สึกชวนหัวแบบปากจัดที่ผสมกับแผลเป็นทางใจอย่างแยบยล — อิมเมจนี้ผูกติดกับการแสดงของ Ryan Reynolds ที่รับบทเป็น Wade Wilson หรือที่เรารู้จักกันว่า 'Deadpool' โดยสิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลไม่ใช่แค่ชุดหรือมุกตลก แต่เป็นจังหวะการพูดกับผู้ชมและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้ความกวนตีน การแสดงของเขามีมิติของนักแสดงคอมเมดี้ที่เปลี่ยนมาสู่นักแสดงดราม่าได้แบบกลมกลืน ฉากที่เขาพูดคุยกับกล้องระหว่างฉากแอ็กชันทำให้ตัวละครไม่ใช่แค่คนขวางโลก แต่กลายเป็นคนที่เรารู้สึกเห็นใจได้จริงๆ ความสัมพันธ์กับตัวละครอย่าง Vanessa ที่แสดงโดย Morena Baccarin ช่วยเติมความอบอุ่นให้กับตัวตนของ Wade ที่เต็มไปด้วยแผลใจ ซึ่ง Ryan ถ่ายทอดออกมาแบบไม่หลุดคาแรกเตอร์ ท้ายที่สุด ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้การรับบทนี้โดดเด่นคือความกล้าในการเล่นกับภาพลักษณ์ซูเปอร์ฮีโร่แบบดั้งเดิม — ทั้งคำพูด เหตุการณ์ที่ไม่เหมาะสม และการแสดงออกที่ตรงไปตรงมา ทำให้ 'Deadpool' ภาคแรกกลายเป็นสิ่งที่ฉันดูแล้วมีรอยยิ้มและคิดต่อได้อีกนาน

ในวันที่ผมได้อ่านเบาะแสเกี่ยวกับชีวิตของ 'รื่อ' ครั้งแรก ความรู้สึกมันเหมือนเปิดกล่องของจดหมายเก่า ๆ ที่มีทั้งกลิ่นฝนและกลิ่นหมึกซึมอยู่ข้างใน เด็กชายคนนั้นเติบโตมาในชุมชนเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ ที่ซึ่งผู้คนเล่าเรื่องผีสางและนิทานพื้นบ้านกันยามค่ำอย่างจริงจัง การอ่านหนังสือพาเขาออกจากความอับจน แต่สิ่งที่กระตุ้นให้เขาอยากเขียนจริง ๆ คือการสูญเสียคนใกล้ชิด ตอนที่อายุยังน้อย งานนั้นทำให้เขาต้องเผชิญกับความว่างเปล่าและคำถามมากมาย เขาเริ่มจดบันทึกความฝันและเรื่องเล่าเพื่อรักษาเสียงของคนที่จากไป งานที่ร้านหนังสือเก่าเป็นเหมือนห้องทดลองขนาดเล็ก: เขาได้สัมผัสหนังสือเก่าที่มีมุมฉีกและคำขอบคุณจากคนไม่รู้จัก หนังสือหนึ่งที่เขามักยกขึ้นมาพูดถึงคือ 'The Little Prince' ซึ่งชวนให้เขาทบทวนความหมายของความสัมพันธ์และความเป็นเด็กในโลกผู้ใหญ่ ประสบการณ์ทั้งหมดนี้รวมกันจนกลายเป็นเชื้อไฟให้เขาเขียนเรื่องนั้นในเวลาที่เหมาะสม จบลงด้วยบทหนึ่งที่อบอุ่นแต่แฝงด้วยความเศร้าที่รู้สึกว่ายังไม่จงใจจะบอกลาทั้งหมด

ตลกดีที่การโต้วาทีเรื่องนักแสดงที่สวมบท Wade Wilson กลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับแฟน ๆ: ในมุมมองของผม Ryan Reynolds คือคนที่ทำให้ตัวละครนี้โดดเด่นที่สุด แต่เหตุผลไม่ใช่แค่การแต่งตัวเป็นชุดแดงหรือมุขเร็วจี๊ด ๆ ผมเข้าสู่วงการนี้จากการเป็นแฟนคอมมิกส์รุ่นเก่า แล้วเห็นความเปลี่ยนแปลงของ Wade ตั้งแต่เวอร์ชันบนหน้ากระดาษจนถึงจอใหญ่ ในมุมผม สิ่งที่ Ryan ทำได้เหนือกว่าคนอื่นคือการรวมอารมณ์สองขั้วเข้าด้วยกัน: เขาเล่นมุขแบบไม่ยั้งแต่ในฉากที่ต้องจริงจังก็ยังมีน้ำหนักพอจะให้เราสนใจชีวิตด้านหลังหน้ากากนั้น 'Deadpool' (2016) และต่อเนื่องใน 'Deadpool 2' ทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นมากกว่ามุกตลกแบบ fourth-wall-breaking — มันมีเรื่องส่วนตัว มีความเจ็บปวด เป็นคนที่เราอยากเห็นได้รับความยุติธรรมบ้าง อีกเรื่องที่ต้องพูดถึงคือการเอาชนะประวัติศาสตร์อันไม่สวยของเวอร์ชันก่อนหน้านั้น: 'X-Men Origins: Wolverine' ให้ภาพ Wade ที่ถูกตัดทอนและถูกใช้เป็นกิมมิค ทำให้แฟน ๆ โกรธข้ามปี Ryan ต้องพยายามชดเชยจุดนั้นด้วยความตั้งใจ ทั้งการแสดงบางทีก็เหมือนการคาร์เริ่งซีนจากคอมมิกส์ ทั้งการอิมโพรไวส์ เสียงหัวเราะ และการยิงมุขที่ตรงจังหวะ พอผสมรวมกับการเลือกทำหนังเรต R มุมมองของแฟนหลายกลุ่มจึงเปลี่ยนจากความผิดหวังเป็นการเฉลิมฉลอง แน่นอนว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบ: คนที่หลงใหลในคอมมิกส์แบบดั้งเดิมอาจจะมองว่าองค์ประกอบบางอย่างในหนังปรับไปจนไม่ตรงกับต้นฉบับ นักแสดงคนอื่นหรือเวอร์ชันเสียงในเกมก็มีฐานแฟนของตัวเอง แต่ในแง่ของความเป็นที่รักโดยรวมและการทำให้ Wade กลับมาเป็นที่ยอมรับในกระแสหลัก ผมให้รีไทเทิลนี้กับ Ryan — เขาทำให้ภาพลักษณ์ของ Wade กลายเป็นกระแสสำคัญที่ช่วยเปิดทางให้โทนสีที่แตกต่างกว่าเดิมในหนังซูเปอร์ฮีโร่ และนั่นคือสิ่งที่แฟน ๆ จำได้ไปอีกนาน

ฉันยืนยันได้เลยว่าผู้แต่งของ 'ดอกรักผลิบานที่กลางใจ' ก็คือ ซากิสะกะ อิโอะ (Sakisaka Io) — นักวาดมังงะแนวโชโจที่มีสไตล์อ่อนโยนแต่จับใจคนอ่านได้ง่าย เส้นทางอาชีพของเธอเริ่มจากการลงผลงานสั้น ๆ ในนิตยสารแนวโชโจ ก่อนจะมีผลงานยาวที่ทำให้คนจดจำได้ เช่น 'Strobe Edge' ที่ทำให้เธอเริ่มมีชื่อเสียงในหมู่ผู้อ่านวัยรุ่น ต่อมา 'ดอกรักผลิบานที่กลางใจ' ซึ่งเป็นชื่อไทยของ 'Ao Haru Ride' ก็กลายเป็นหนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดของเธอ ถูกตีพิมพ์ในนิตยสารโชโจยอดนิยมและต่อมาถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะ ทำให้สไตล์การเล่าเรื่องที่เน้นอารมณ์ ความไม่แน่นอนของความรักวัยแรก และการเติบโตของตัวละครเป็นที่พูดถึง น้ำเสียงการเล่าเรื่องกับภาพประกอบของซากิสะกะมักเน้นความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอ่านเชื่อมโยงได้ง่าย ดังนั้นการอ่านผลงานของเธอจึงเหมือนการย้อนไปยังช่วงวัยที่หัวใจยังสับสนและหวั่นไหว นี่แหละที่ทำให้ผลงานของเธอยังคงโดนใจแม้เวลาจะผ่านไปแล้วก็ตาม

แปลกใจอยู่เหมือนกันที่คำว่า 'คุณนาย' ถูกใช้เป็นชื่อต่าง ๆ จนทำให้ตอบแบบตรงไปตรงมาไม่ง่ายนัก ฉันเจองานหลายชิ้นที่ใช้ชื่อนี้ทั้งเป็นนิยายสั้น บทละคร และนิยายแปลจากต่างประเทศ บางครั้งชื่อนิยายไม่ใช่เอกลักษณ์เพราะผู้เขียนต้องการสื่ออารมณ์หรือสถานะมากกว่าตัวละคร การจะบอกว่าใครเป็นผู้เขียนต้องอ้างอิงฉบับที่ชัดเจน เช่น ปีพิมพ์ สำนักพิมพ์ หรือชื่อเล่มเต็มที่มักมีคำต่อ เช่น 'คุณนายแห่ง...' ถ้าคุณหมายถึงเล่มที่พิมพ์เป็นฉบับเดียวและมีหน้าปกชัดเจน ผู้เขียนมักถูกระบุบนปกหรือหน้าปกหลัง โดยทั่วไปผู้แต่งนิยายไทยที่ใช้ชื่อนี้มักมีพื้นเพเกี่ยวกับงานเขียนบทความหรือเขียนลงนิตยสารมาก่อน เรื่องราวชีวิตของพวกเขาแปรผันตั้งแต่นักเขียนรุ่นเก่าที่เติบโตในสังคมชนบทจนมาเป็นนักเขียนอาชีพ ไปจนถึงคนรุ่นใหม่ที่เริ่มจากการตีพิมพ์ในออนไลน์ หากอยากให้ฉันเล่ารายละเอียดของผู้เขียนคนใดคนหนึ่งโดยตรง ก็บอกฉบับที่คุณมีมาได้ จะเล่าแบบเจาะลึกให้ฟังต่ออย่างตั้งใจ

พูดถึงวายร้ายที่คลาสสิกและเย็นชาในหนังฮีโร่ตลกร้ายอย่าง 'Deadpool' ผมมองว่าเอ็ด สไครน์ทำได้ค่อนข้างเด็ดขาดในบท 'เอเจ็กซ์' ซึ่งชื่อจริงของตัวละครคือ 'ฟรานซิส ฟรีแมน' ตัวละครนี้ถูกออกแบบให้เป็นคนที่ไร้อารมณ์เป็นผลมาจากการทดลอง และมีความโหดเหี้ยมกับเหยื่ออย่างไม่ลดละ สไครน์เลือกแสดงภาพของคนที่ผ่านการแปรสภาพทั้งทางร่างกายและจิตใจ ซึ่งฉากการทรมานและการทดลองบนวายร้ายคนนี้ชัดเจนมาก ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าความเป็นมนุษย์ของเขาถูกลบเลือน แต่กลับเต็มไปด้วยความโกรธและความอยากแก้แค้น การเคลื่อนไหวและการแสดงสีหน้าในหลายฉากถ่ายทอดความเย็นชาได้ดี จนทำให้การปะทะกับเวด วิลสัน (Deadpool) มีน้ำหนักทางอารมณ์ แม้หนังจะตั้งใจเป็นคอเมดี้ แต่เมื่อตัวละครอย่างเอเจ็กซ์ออกมาทีก็ทำให้เรื่องมีจุดศูนย์ถ่วงที่จริงจัง ในมุมมองส่วนตัว ผมรู้สึกว่าเอเจ็กซ์เป็นตัวอย่างที่ดีของวายร้ายสมัยใหม่ที่ไม่ได้เป็นแค่คนเลวธรรมดา แต่เป็นผลผลิตจากระบบทดลองและการทารุณกรรม ทำให้บทบาทของเขามีมิติและทำให้การต่อสู้ของหนังเหนือกว่าการปะทะระหว่างคนดีกับคนเลวแบบพื้นๆ นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ฉากสำคัญๆ ของ 'Deadpool' ยังคงถูกพูดถึง แม้เวลาผ่านไปก็ตาม

เพลงหนึ่งที่สะท้อนด้านอันตรายและตลกร้ายของ Wade Wilson ได้ชัดเจนคือ 'X Gon' Give It To Ya'. จังหวะบ้าพลังของเพลงนี้เหมือนคำประกาศว่าเขาจะเข้ามาแล้วทำลายกฎทั้งหมดโดยไม่แคร์อะไร ผมชอบวิธีที่บีทกับคำร้องกระแทกกันเหมือนมุกตลกที่เปลี่ยนเป็นการเตะต่อยทันที — มันคือภาพลักษณ์ของ Wade ที่พูดจาเสียดสีกับโลกแต่พร้อมจะขย้ำใครก็ตามที่ขวางทาง เพลงนี้ทำให้ฉากแอ็กชันรู้สึกทั้งตลกและน่ากลัวไปพร้อมกัน เพราะพลังดิบของมันไม่เคยปล่อยให้เรารู้สึกสงบ เป็นการจับคู่อารมณ์ที่ลงตัวสำหรับตัวละครที่ชอบเล่นมุกกลางสนามรบ อีกเหตุผลที่ผมยกเพลงนี้คือความตรงไปตรงมาของมัน — ไม่มีการเสแสร้ง ไม่มีบทพูดสวยหรู เหมือน Wade ที่จะพูดอะไรออกมาแบบไม่กรองแล้วก็จะแก้ปัญหาด้วยการระเบิดแบบไม่ยั้ง เพลงแบบนี้ทำให้ผมอยากย้อนไปดูฉากที่เขาเดินเข้าฉากด้วยท่าทางไม่แยแส แล้วทว่าความรุนแรงกับมุกตลกมันผสมกันจนเกิดเสน่ห์เฉพาะตัว เป็นเพลงที่ทำให้ผมหัวเราะแล้วก็ร้อง "เออ นั่นแหละเขา" ในเวลาเดียวกัน

เมื่อครั้งแรกที่ได้ยินชื่อหนังสือ 'หลายชีวิต' รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ผสมผสานระหว่างจิตวิทยาและเรื่องเหนือธรรมชาติได้ลงตัวจนต้องขยับเข้าไปดูให้ลึกขึ้น ผมเล่าแบบไม่เป็นทางการเลยว่า ผู้เขียนของเล่มนี้คือ ดร. ไบรอัน แอล. ไวส์—นักจิตแพทย์ชาวอเมริกันที่มีพื้นฐานการรักษาแบบดั้งเดิม แต่เปลี่ยนทิศทางงานของเขาเมื่อได้เผชิญกับประสบการณ์การบำบัดด้วยการสะกดจิต (hypnotherapy) ที่นำไปสู่การเล่าถึงอดีตชาติของผู้ป่วยคนหนึ่ง เหตุการณ์นั้นกลายเป็นแก่นของหนังสือ 'Many Lives, Many Masters' ซึ่งในภาษาไทยมักเรียกสั้น ๆ ว่า 'หลายชีวิต' เล่าเรื่องการค้นพบความเชื่อมโยงระหว่างดวงวิญญาณ ความรัก และการเรียนรู้ข้ามภพข้ามชาติ ก่อนเหตุการณ์เปลี่ยนมุมมองนี้ เขามีบทบาทเป็นแพทย์และอาจารย์ที่คลินิกและโรงพยาบาล ทำงานกับคนป่วยทางจิตทั่วไป แต่เมื่อผลการบำบัดนำมาซึ่งข้อมูลเกี่ยวกับอดีตชาติและข้อความจากสิ่งที่เขาเรียกว่า 'ครูแห่งวิญญาณ' ชีวิตงานของเขาก็เปลี่ยนไป ไบรอันเริ่มเขียนหนังสือเพิ่มเติม เช่น 'Only Love Is Real' และ 'Same Soul, Many Bodies' เพื่อขยายแนวคิดเรื่องการบำบัดด้วยอดีตชาติและการเยียวยาทางจิตวิญญาณ มุมมองส่วนตัวคือผมเห็นเขาเป็นคนที่กล้าพอจะยอมรับสิ่งที่ผลการรักษาบอก แม้จะผิดไปจากกรอบวิชาชีพเดิม ผลงานของเขาทำให้ประเด็นเรื่องชีวิตภายหลังความตายและการเวียนว่ายตายเกิด เข้าถึงคนทั่วไปได้มากขึ้น และก็สร้างทั้งแฟนคลับและผู้ตั้งคำถามอย่างหนักแน่นตามมา ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจไม่ใช่น้อย