บทที่ 1

เค้กครีมชิ้นใหญ่ฟาดเข้าหน้าฉันทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องส่วนตัว

ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมา

โคลอี้นั่งอยู่บนที่วางแขนของโซฟาหนัง เธอถือโทรศัพท์อยู่ในมือ พลางหัวเราะราวกับเพิ่งคว้าถ้วยรางวัลมาได้

“บอกคุณแล้วว่าเธอต้องมา” เธอพูด “จ่ายมาเลย วิลสัน”

ครีมไหลผ่านขนตาของฉันและไหลลงมาตามคาง วิลสันเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนระมัดระวัง แล้วใช้ผ้าเช็ดปากซับแก้มให้ฉัน

“ให้ตายเถอะวิฟ คุณแต่งตัวสวยจัง” เขาดูเหมือนแทบจะเสียใจแทนชุด แต่ไม่ใช่เสียใจแทนฉัน

“พวกเราพนันกัน ผมบอกว่าคุณจะไม่มา ถ้าผมชนะ พรุ่งนี้ผมจะขอคุณแต่งงาน แต่คุณกลับมา เพราะงั้นผมเลยแพ้ เดาว่าพวกเราคงต้องเลื่อนเรื่องแต่งงานไปปีหน้าแล้วล่ะ”

ทุก ๆ วันเมษาหน้าโง่ วิลสัน เฮล จะช่วยโคลอี้ เมอร์เซอร์ จัดฉากขอฉันแต่งงานแบบหลอก ๆ ให้ฉัน

ปีที่แล้ว เขาคุกเข่าข้างหนึ่งในห้องด้านหลังของแมนฮัตตันคลับ ท่ามกลางเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะ และเพื่อนของเขาครึ่งหนึ่งที่กำลังถ่ายวิดีโอ ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็จริงจังเสียที จากนั้นกล่องแหวนก็เด้งเปิดออก แล้วพ่นกาวกลิตเตอร์สีเงินใส่มือฉัน โคลอี้หัวเราะหนักจนแทบทำโทรศัพท์ร่วง วิลสันถึงได้หยุดยิ้มเมื่อเห็นดวงตาของฉันเอ่อคลอด้วยน้ำตา

หลังจากนั้น เขาจับนิ้วมือที่เปื้อนกลิตเตอร์ของฉันไว้ แล้วสัญญาว่า “ปีหน้านะวิฟ ผมสาบาน จะไม่ล้อเล่น จะขอแต่งงานจริง ๆ”

เพราะฉะนั้น ตอนที่เขาส่งข้อความหาฉันในคืนก่อนวันเมษาหน้าโง่ และบอกให้ฉันไปพบเขาที่บาร์แจ๊สที่พวกเราเคยเดทกันครั้งแรก ฉันจึงปล่อยให้ตัวเองเชื่อเขา

ฉันไปทำผมมา ฉันสวมชุดเดรสซาตินสีดำที่เขาชอบ ใส่ต่างหูไข่มุก และรองเท้าส้นสูงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่าทำให้ฉันดูเป็นตัวปัญหา ฉันถึงขั้นพิมพ์แคปชั่นอินสตาแกรมเตรียมไว้และบันทึกไว้แล้ว เป็นประกาศเล็ก ๆ ที่น่าหัวเราะ ซึ่งกำลังรอความฝันเล็ก ๆ ที่น่าหัวเราะไม่แพ้กัน

“งั้นคุณก็รู้สินะว่าพรุ่งนี้วันอะไร” ฉันถาม

“วันครบรอบหกปีของพวกเราไง ไม่เอาน่า คุณคิดว่าผมจะลืมเหรอ”

ไม่ เขาไม่ได้ลืม และนั่นยิ่งแย่กว่าเดิม เขารู้อย่างชัดเจนว่าตัวเองกำลังทำลายอะไร

ฉันถอดแหวนเรียบ ๆ ที่พวกเราใส่มาหกปีออก แล้วปล่อยให้มันร่วงลงไป แหวนกระทบพื้นหินอ่อน เกิดเป็นเสียงใสกังวานเบา ๆ แหลมคมพอจะตัดผ่านเสียงหัวเราะได้

“วิลสัน” ฉันพูด “พวกเราจบกันแค่นี้”

รอยยิ้มของเขาจางหาย กลายเป็นความรำคาญ

“อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่สิ มันก็แค่เค้กเองวิฟ เดี๋ยวผมเอาชุดไปซักให้ โคลอี้เคยเล่นแรงกว่านี้ตั้งเยอะ และเอาจริง ๆ นะ คืนนี้เธอเบามือกับคุณมากแล้ว”

โคลอี้ชูมือทั้งสองข้างขึ้นด้วยท่าทางไร้เดียงสา “มันก็แค่เรื่องล้อเล่นน่า ถ้าเธอไม่ชอบ ก็ได้ พวกเราจะไม่ทำอีก ทำไมต้องถึงขั้นเลิกกันด้วยล่ะ”

ใครบางคนที่อยู่ข้างหลังแค่นเสียง “บอกแล้วว่าเธอรับมุกตลกนี้ไม่ได้หรอก”

กลุ่มของพวกเขาก็เป็นแบบนี้ โคลอี้ร้องไห้ ทุกคนปลอบเธอ โคลอี้ทำเกินกว่าเหตุ ทุกคนก็เรียกสิ่งนั้นว่าเรื่องสนุก โคลอี้ทำให้ฉันอับอาย แต่สุดท้ายฉันกลับกลายเป็นตัวปัญหาเพียงเพราะฉันไม่ยอมยิ้ม

ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ วิลสันจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำให้ฉัน โคลอี้เสนอให้เล่นเกมจริงหรือกล้า คนอื่น ๆ ได้คำถามตลก ๆ หรือคำท้าง่าย ๆ แต่พอถึงตาฉัน เธอกลับบอกให้ฉันแกล้งทำเสียงในห้องนอนกลางโต๊ะอาหาร

ฉันตอบว่าไม่ทำ

เธอร้องไห้โฮแล้ววิ่งออกไป ผู้ชายทุกคนในห้องวิ่งตามเธอไป วิลสันเองก็เช่นกัน อาหารเย็นมื้อนั้นจัดขึ้นเพื่อฉัน แต่ฉันกลับต้องกินมันจนหมดเพียงลำพัง ขณะที่เทียนค่อย ๆ มอดดับลง

หลังจากนั้น เขาจึงพาฉันไปไหนมาไหนด้วยเฉพาะตอนที่โคลอี้อนุญาตเท่านั้น

ตอนนี้เขาก็มองฉันด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายปนรำคาญแบบเดิม

“วิเวียน ขอโทษโคลอี้ซะ”

ครั้งหนึ่ง ฉันคงทำแบบนั้น ฉันคงยอมกลืนความอับอาย รักษาศักดิ์ศรีของเขาไว้ และบอกตัวเองว่าเขารักฉันในตอนที่พวกเราอยู่กันตามลำพัง

แต่ไม่ใช่คืนนี้

ฉันหยิบกระเป๋าคลัตช์และเสื้อโค้ทขึ้นมา “วิลสัน เฮล พวกเราเลิกกัน คราวนี้จบกันจริง ๆ”

ขณะที่ฉันเดินออกมา เสียงของโคลอี้ก็ดังไล่หลังมา “คุณไม่คิดจะตามเธอไปจริง ๆ เหรอ แฟนคุณดูโกรธมากเลยนะ”

วิลสันหัวเราะสั้น ๆ “เธอกำลังอาละวาดเหมือนเด็ก ๆ น่ะ เธอจะไปไหนได้อีกล่ะ อีกอย่างนะ เธอง้อง่ายกว่าคุณอีก”

คำพูดนั้นกรีดลึกอย่างเฉียบคม

และส่วนหนึ่งในตัวฉันที่เอาแต่ให้อภัยเขามาตลอด ในที่สุดก็เงียบเสียงลง