เสียงฝนที่ตกรถไฟคืนหนึ่งพาเราไปถึงฉากแรกของการอยากเป็นนักเล่าเรื่องจริงๆ การอ่านภาพและฉากในหนังสือรวมถึงภาพยนตร์สร้างโลกภายในที่ทำให้เราต้องอยากจับมันมาเล่าใหม่ กลุ่มคนเล็กๆ ที่ออกเดินทางเพื่อรักษาสิ่งที่รักใน 'Nausicaa of the Valley of the Wind' สะท้อนให้เห็นว่าแรงจูงใจของเมษาไม่ได้อยู่ที่ชัยชนะ แต่มาจากการดูแลสิ่งเล็กๆ รอบตัว ความรับผิดชอบต่อโลกที่ใกล้ตัว และการยืนหยัดแม้จะโดดเดี่ยว เรามองการเล่าเรื่องเป็นการปลูกต้นไม้ ไม่ใช่การสร้างรูปปั้นที่จบแล้ว การใส่รายละเอียดเล็กๆ เช่นกลิ่นฝน กลิ่นกระดาษเก่า หรือเสียงปีก ทำให้เรื่องนั้นมีชีวิต เรามักเริ่มจากความสงสัยและปล่อยให้ตัวละครนำทางไปยังส่วนที่น่าประหลาดใจของโลก ซึ่งเป็นวิธีเดียวที่ทำให้เรื่องราวยังคงผูกพันกับคนอ่านได้