คอนนี นีลเซนเป็นคนที่ผมมองว่าเปลี่ยนรายละเอียดเล็กๆ ให้กลายเป็นอะไรที่น่าจดจำได้เสมอ
การ
ปรากฏตัวของเธอใน 'Gladiator' คือภาพจำแรก ๆ ที่ทำให้คนทั่วโลกเห็นมิติของเธอ ในบทของ Lucilla เธอไม่ได้เป็น
แค่รักแท้หรือเหยื่อของการเมืองภายในวิมานนักรบ แต่เป็นภาพของผู้หญิงที่ต้องถ่วงดุลระหว่างหน้าที่กับความปรารถนา ฉากที่เธอยืนอยู่
ท่ามกลางราชวงศ์และความเงียบระหว่างคำพูดสองสามประโยค ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและความเก็บกดที่ยิ่งใหญ่กว่าคำพูด
อีกผลงานที่สร้างความประทับใจในมุมแตกต่างคือภาพยนตร์แนวจิตวิทยาที่มีความเยือกเย็น เธอถ่ายทอดความเป็นผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์ปนความลึกลับได้อย่างลงตัว ทำให้บทสนับสนุนไม่ถูกกลบโดยตัวเอก แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในแกนความตึงเครียดของเรื่อง การเลือกเล่นสีหน้าและน้ำเสียงที่ละเอียดอ่อนเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุดในผลงานของเธอ เพราะมันชวนให้ผู้ชมตีความและรู้สึกร่วมไปกับตัวละคร
ภาพรวมแล้วคอนนีไม่ใช่นักแสดงที่ใช้คำพูดมากมายเพื่อยืนยันพลังของตัวเอง แต่เลือกใช้สภาวะความเงียบ การจ้องมอง และการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ แทน ซึ่งผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่ผลงานของเธอยังคงคมชัดในความทรงจำของผู้ชมหลายรุ่น