ผีหลอกตลกเรื่องไหนดูแล้วฮาแต่กลัวด้วย?

หัวเราะจนร้องไห้เลยเมื่อเห็นฉากที่กลุ่มตัวละครในหนัง 'Shaun of the Dead' ยังกินข้าว ดื่มเบียร์ แล้วคุยเรื่องชีวิตปกติเหมือนทุกวัน ทั้งที่ข้างนอกเต็มไปด้วยซอมบี้ ฉากหลบอยู่ที่ผับ 'The Winchester' เป็นอะไรที่ตลกและแสบคันในเวลาเดียวกัน เพราะมันจับจุดตลกร้ายของคนปกติที่ยังพยายามทำตัวตามกิจวัตรเดิม ในฐานะคนดูที่โตมากับมุกอังกฤษเนิบ ๆ ฉันจึงหัวเราะกับจังหวะดราม่าเล็ก ๆ ของตัวละครอย่าง Shaun กับ Ed ที่โต้ตอบกันด้วยมุกแฝงความสิ้นหวัง ความตลกไม่ได้มาจากกายภาพอย่างเดียว แต่เกิดจากการที่ทุกคนยังคงยึดติดกับความธรรมดา—สั่งเบียร์ แชทกับเพื่อน—แม้โลกจะพังทลายแล้วก็ตาม ตอนฉากการจัดการกับซอมบี้ภายในผับมันกลายเป็นการผสมผสานระหว่างมิตรภาพ ตลกร้าย และความไม่ลงรอยที่ทำให้ฉันหัวเราะแล้วก็ขำกลิ้งไปพร้อมกัน นี่แหละความเก่งของหนังที่ทำให้ความหวาดกลัวกลายเป็นมุก และฉากนี้ยังคงทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง บรรยากาศมันทั้งอบอุ่นและแปลกประหลาด ไปพร้อมกัน ไม่ธรรมดาจริง ๆ

ใครที่เคยดู 'เฮี้ยน 2' คงรู้ดีว่ามันผสมผสานความฮากับความหลอนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนที่เปี๊ยกกับแก๊งเพื่อนต้องเผชิญวิญญาณพยาบาลในโรงพยาบาลร้าง น้ำเสียงหลอนๆ ของเธอตัดกับท่าทางตลกๆ ของตัวละครหลักจนอดขำไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือการสร้างความตึงเครียดก่อนจะปล่อยมุขฮาแบบไม่ทันตั้งตัว เหมือนตอนที่วิญญาณสาวในชุดนักเรียนโผล่มาแบบน่ากลัว แต่ดันมาจบด้วยการสะดุดล้มหน้าตาเปื้อนโคลน บรรยากาศสยองที่สร้างมาก็ถูกลบล้างด้วยความขำขันในทันที มันทำให้เรากลัวและฮาพร้อมกันได้อย่างน่าทึ่ง

ชีวิตบัดซบของ 'ราชาประตู' ใน 'Hello Mr. Billionaire' นี่แหละที่เรียกว่าตลกซ่อนความคม! แรกๆ อาจดูเป็นแค่มุกเงินล้านซ้ำๆ แต่พอตัวเอกเริ่มใช้ชีวิตแบบคนรวยอย่างไม่คุ้นชิน มันเกิดสถานการณ์เพี้ยนๆ ที่สะท้อนสังคมได้เนียนมาก เสียงไทยก็ทำออกมาได้อารมณ์มาก โดยเฉพาะตอนเขาทำหน้าเม้มๆ แล้วพูดว่า 'นี่มันโลกอะไรเนี่ย' ดูแล้วหายเครียดแน่นอน ส่วนตัวชอบตอนทดลองกินหูฉลามเป็นพิเศษ การ์ตูนเสียงพากย์ที่เหมือนคนเพิ่งตื่นมาพูดแบบงงๆ มันเสริมอารมณ์ตัวหนังได้ดีเลยล่ะ

เลือกดู 'Shaun of the Dead' แล้วคุณจะได้ทั้งหัวเราะและตื่นเต้นไปพร้อมๆ กัน. ความตลกของหนังไม่ได้มาแบบตลกโปกฮาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการเล่นกับสถานการณ์ประจำวันจนกลายเป็นตลกร้าย คนธรรมดาที่ติดนิสัยเดิมๆ ถูกสภาพซอมบี้บีบให้ต้องเผชิญและปรับตัว ซึ่งทำให้มุกหลายอันแทบจะเป็นมุกชีวิตจริงมากกว่ามุกหนังสยอง หนังฉากที่เพื่อนๆ ยืนคุยกันในผับแล้วเจอซอมบี้โผล่มา เป็นฉากที่ทำให้ผมหัวเราะทั้งที่ควรจะกลัว เพราะมันจับอาการมนุษย์ได้คมกริบ ทั้งความกล้า ความขี้เกียจ และความตลกในความเคอะเขินของตัวละคร การเล่าเรื่องมีความอบอุ่นในแง่ของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครด้วย ทำให้เราเชียร์คนในเรื่องมากกว่ากลัวศัตรูปลอมๆ หลายครั้งฉากเรียบง่ายอย่างการพยายามเอาชีวิตรอดในบ้าน กลับทำให้ฉันรู้สึกอินและหัวเราะไปพร้อมกัน การพากย์ไทยที่ดียิ่งช่วยให้มุกภาษาและสำเนียงถูกถ่ายทอดได้รสชาติมากขึ้น ถ้าชอบหนังซอมบี้ที่ไม่ได้เน้นเลือดสาดหรือความน่ากลัวล้วนๆ เรื่องนี้เป็นตัวเลือกที่ลงตัวและดูสนุกได้หลายรอบ

เสียงหัวเราะในฉากพูดคุยเล็กๆ ของโรงแรมมักทำให้ฉันเผลอยิ้มตามไปด้วยทันที เมื่อได้ดู 'The Grand Budapest Hotel' อีกครั้งความเฉลียวฉลาดที่ผสมกับอารมณ์ขันของตัวละครหลักเป็นสิ่งที่สะกดใจมาก ฉันชอบวิธีที่ตัวละครถ่ายทอดความเฉียบคมทั้งคำพูดและการแสดงออกของเขา—มุกจะมาแบบแห้งๆ แต่คม ทำให้บทสนทนาดูเป็นชั้นๆ ทั้งการใช้ภาษาที่เป็นทางการสลับกับการกระทำแปลกๆ ของตัวละคร ช่วงฉากหนีคุกหรือฉากที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับขนมของร้าน 'Mendl’s' เป็นตัวอย่างที่ดีของมุกที่ไม่ได้พังทลายความฉลาดของตัวละคร แต่ยิ่งทำให้เห็นความละเอียดลออของเขามากขึ้น ฉันมักจะชอบว่าความฮาในเรื่องมาจากการตรงกันข้ามของสถานการณ์และความเป็นมืออาชีพของตัวละคร—พวกเขาคิดอย่างฉลาด แต่ก็ยังมีมุขที่ทำให้คนดูยิ้มได้ ซึ่งทำให้หนังทั้งเรื่องมีจังหวะตลกที่อบอุ่นและไม่เสียดสีจนเกินไป เหมือนนั่งคุยกับเพื่อนฉลาดคนหนึ่งที่มักจะทิ้งมุกแบบไม่ทันตั้งตัว และนั่นก็ทำให้ฉันกลับมาดูซ้ำบ่อยๆ เสมอ

หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งเลยตอนดู 'Nichijou' ฉากที่เด็กสาวสองคนพยายามทำอะไรธรรมดา ๆ แต่กลับกลายเป็นสงครามเมืองทั้งเมือง เหมือนการ์ตูนที่ใส่มุกแบบไม่ยั้งจนฉันลืมหายใจ ฉันชอบวิธีที่งานเลี้ยงมุกของเรื่องไม่ยอมเป็นตรรกะเดียวกัน บางฉากเริ่มด้วยเหตุเล็ก ๆ อย่างการแอบกินขนม แล้วตัดไปเป็นการต่อสู้สเกลยักษ์ที่ภาพและซาวด์เอฟเฟกต์สุดเวอร์วัง กลิ่นอายความเป็นมังงะสกิตช์คอมเมดี้ผสมกับการเล่นมุกภาพยนตร์มันทำให้หัวเราะแบบไม่คิดเหตุผล ถ้าต้องเลือกตอนที่ทำให้ฉันฮาที่สุด คงเป็นชุดมุกของ Nano กับ Hakase ที่ความจริงจังของตัวละครในสถานการณ์ไหล่ท่วมมันขัดกันจนตลกสุด ๆ หลังดูจบแล้วยังรู้สึกสดชื่นเหมือนได้ช็อตพลังงานบ้าบอ แบบที่หัวสมองถูกรีเซ็ตด้วยเสียงกรี๊ดและหน้าตายของตัวละคร นี่แหละคอมเมดี้สั้นที่ทำให้ฉันกลับมาดูซ้ำได้เรื่อย ๆ

เสียงหัวเราะแหบและรอยยิ้มที่ยื่นออกมาจากเงามืด คือภาพที่ยังตามหลอกหลอนฉันหลังจากดู 'It' เวอร์ชันปี 2017 ครั้งแรก ฉันเป็นคนที่โตมากับนิทานหลอนและหนังผีหลายแบบ แต่ 'It' ทำให้ความกลัวมันซับซ้อนกว่าแค่การตกใจแบบจั๊กกะจี้ องค์ประกอบที่ทำให้ฉันกลัวคือการผสมระหว่างจิตวิทยาและสัญลักษณ์วัยเด็ก: ตัวตลกที่ไม่ใช่แค่หน้ากาก แต่ว่ามันสะท้อนความทรงจำวัยเยาว์ที่บิดเบี้ยว ฉากใต้ท่อระบายน้ำ ฉากบอลลูนสีแดงที่ลอยอยู่เงียบ ๆ และการใช้มุมกล้องกับแสงเงาทำให้ทุกจังหวะของภาพยนตร์มีความไม่สบายใจสะสม แม้ว่าจะมีช็อตสยองขวัญแบบ jump scare แต่ความน่ากลัวจริง ๆ สำหรับฉันกลับมาจากความรู้สึกถูกละเลย ถูกกลืนกินจากสิ่งที่ไม่อธิบายได้ ซึ่งหนังเล่นกับความทรงจำของตัวละครเด็ก ๆ ได้อย่างชาญฉลาด นอกจากองค์ประกอบด้านภาพแล้ว ดนตรีประกอบกับซาวด์ดีไซน์ก็ช่วยขยายความกลัวอย่างเงียบ ๆ เสียงเบสต่ำ ๆ ที่แทรกเข้ามาก่อนจะมีเหตุการณ์ รอยยิ้มของตัวตลกที่ค่อย ๆ ยาวขึ้นจนเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ล้วนเป็นเทคนิคที่ทำงานหนักกว่าการใช้เลือดสาด ฉันชอบที่หนังเวอร์ชันนี้ให้ความสำคัญกับมิตรภาพของกลุ่มเด็ก ๆ เพราะมันทำให้สิ่งที่สูญเสียหรือถูกคุกคามมีน้ำหนักมากขึ้น เมื่อเห็นคนที่เรารักถูกทำให้กลายเป็นเครื่องมือของความน่ากลัว ความรู้สึกอันตรายมันยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก ยังมีอีกมุมที่ฉันชอบพูดถึงคือความสมดุลระหว่างสยองกับการออกแบบตัวร้าย การแต่งหน้าของตัวตลก ที่มีทั้งรายละเอียดที่ทำให้สะอิดสะเอียนและองค์ประกอบที่ดูเป็นสัญลักษณ์ จนบางครั้งฉันแทบจะเชื่อว่ามันไม่ใช่แค่ตัวร้าย แต่เป็นความทรงจำที่แตกร้าวของเมืองทั้งเมือง นั่นแหละที่ทำให้ 'It' ไม่ใช่แค่หนังผีตัวตลกธรรมดา มันกลายเป็นประสบการณ์ที่ค้างคาในหัว สะกิดความกลัวเก่า ๆ และกลับมาทำให้ลมหายใจฉันหยุดบ่อยครั้งเวลาเห็นบอลลูนสีแดงลอยผ่านไป

ไม่มีอะไรทำให้ตลกจนลั่นแบบผสมความโหดได้เหมือนหนังเรื่องนี้เลย — 'Shaun of the Dead' เป็นหนังที่ฉันเอาไปแนะนำเพื่อนแบบไม่คิดเยอะ เพราะมันฉลาดและตลกในจังหวะที่แสบมาก ฉากที่ฝังใจที่สุดสำหรับฉันคือช่วงที่กลุ่มตัวละครพยายามรักษาความปกติไว้กับชีวิตประจำวันที่เปลี่ยนไปคนละขั้ว ทั้งการยืนเมาธ์ในผับ รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการพยายามซ่อมบ้าน หรือมุกซ้ำอย่าง "You've got red on you" ที่กลายเป็นมุกวิ่งซ้ำจนฮา หนังใช้ความเป็นบริติชดันความเครียดของสถานการณ์ให้กลายเป็นเรื่องขำโดยไม่เสียอารมณ์ความน่าสะพรึง สิ่งที่ทำให้ฉันชอบไม่ใช่แค่ฉากเดี่ยวๆ แต่เป็นการจับจังหวะระหว่างดราม่ากับคอเมดี้ได้แนบเนียน — มีฉากแอ็กชันที่คลาสสิก เช่น การต่อสู้ในสวนหลังบ้านและการใช้ของธรรมดาเป็นอาวุธที่ตลกร้ายจนต้องหัวเราะออกมา ยิ่งพอเห็นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครที่ยังคงความมนุษย์ไว้ในยามโลกแตก ฉันก็ยิ่งชอบหนังเรื่องนี้มากขึ้น จบแบบยิ้มขม ๆ และยังคิดถึงซีนฮาที่สุดอยู่บ่อย ๆ

เวลาที่อยากหัวเราะกับผีในแบบไทยๆ ฉันมักจะนึกถึง 'พี่มาก..พระโขนง' ก่อนเสมอ หนังเรื่องนี้ผสมความหลอนกับอารมณ์ขันได้อย่างเนียนมาก ไม่ใช่แค่การทำมุขตลกให้คนหัวเราะ แต่เป็นการเอาตำนานพื้นบ้านมาบิดให้กลายเป็นเรื่องราวอบอุ่นและตลกโปกฮาในเวลาเดียวกัน ฉากที่มาเป็นผีแต่กลับกลายเป็นคนปกติในบริบทบ้านๆ ของชาวบ้าน ทำให้คนดูรู้สึกใกล้ชิดและหัวเราะไปกับความไม่คาดคิด ฉันชอบการเล่นมุกที่ไม่หวานเจี๊ยบหรือเสียดสีแรง แต่เลือกลงน้ำหนักกับความสัมพันธ์ของตัวละคร ทำให้ผีอย่าง 'นาค' กลายเป็นตัวละครที่มีมิติและตลกได้โดยไม่ลดทอนความเป็นตำนาน นอกจากนั้นการแสดงของนักแสดงไทยหลายคนยังเพิ่มความน่าเชื่อถือและมุกพื้นบ้านที่คนไทยจะเข้าใจทันที ทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นผลงานที่คนไทยชอบดูซ้ำและส่งต่อกันในครอบครัวได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะหลอนไปเสียทั้งหมด ฉันยังหัวเราะกับฉากบางฉากทุกครั้งที่ดูซ้ำ และชอบว่าหนังยังรักษากลิ่นอายไทยไว้ได้ชัดเจน