ผู้กำกับอธิบายที่มาของเพลงประกอบซีรีส์ Squid Game อย่างไร?

เราเชื่อว่าดนตรีคืออีกตัวละครหนึ่งใน 'Squid Game' — งานเพลงทั้งหมดเป็นผลงานการแต่งและเรียบเรียงของ Jung Jae-il ซึ่งทำหน้าที่เป็นคีย์เมกเกอร์ให้บรรยากาศซีรีส์ทั้งเรื่อง จุดที่คนพูดถึงกันมากที่สุดไม่ใช่เพลงป็อปชิ้นเดียว แต่เป็นเพลงเด็กเกาหลีพื้นบ้าน '무궁화 꽃이 피었습니다' (Mugunghwa Kkotchi Pieot Seumnida) ที่ถูกดัดแปลงมาใช้ในเกม 'ไฟแดง-ไฟเขียว' เวอร์ชันในซีรีส์เสียงเป็นเสียงเด็กที่บันทึกขึ้นสำหรับการผลิต ทำให้มันมีความน่าขนลุกและคอนทราสต์กับความโหดร้ายบนหน้าจอ ส่วนเพลงประกอบฉากอื่น ๆ ที่เป็นเครื่องดับอารมณ์หรือสร้าง tension เป็นงานออร์เคสตราและซินธ์ที่ Jung Jae-il คุมโทนไว้ทั้งซีรีส์ เขาไม่ได้แค่เขียนธีมเดียวแต่สร้างหลายชิ้นที่ซ้อนกันจนดนตรีกลายเป็นสิ่งที่จำได้หลังดูจบ — นี่แหละเหตุผลที่เพลงของ 'Squid Game' ถูกพูดถึงมากมายในวงการสื่อบันเทิง

เพลงที่คนมักจะนึกถึงจากฉากเด็กยืนหุ่นยักษ์แล้วพูดว่า 'Red Light, Green Light' ก็คือเพลงเด็กเกาหลีดั้งเดิมชื่อ '무궁화 꽃이 피었습니다' (แปลตรงตัวว่า 'ดอกโมกุนฮวาบานแล้ว') ซึ่งถูกนำมาจัดเรียบเรียงใหม่ให้ฟังหลอนและแปลกตาในซีรีส์ 'Squid Game' เพื่อเล่นกับความตรงข้ามระหว่างความไร้เดียงสาของเพลงเด็กกับความโหดร้ายของเหตุการณ์ในฉากนั้น การจัดวางทำนองที่คุ้นเคยในรูปแบบเสียงสังเคราะห์หรือกล่องเพลงช่วยเพิ่มความไม่สบายใจอย่างได้ผล โดยเฉพาะตอนที่จังหวะเพลงยังคงสดใสแต่ตัวละครกำลังเผชิญกับความตาย เพลงนั้นเลยกลายเป็นสัญลักษณ์อันติดตาและติดหูคนดูไปเลย ฉันชอบการใช้เพลงพื้นบ้านแบบนี้เพราะมันทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมความทรงจำวัยเด็กกับความรุนแรงของเรื่อง ทำให้ฉากดูทรงพลังขึ้นและยังคาใจนานหลังจากดูจบ

เพลงเปิดของ 'Demon Slayer' ถ้าได้สังเกตดีๆ จะเห็นว่าทำนองพยายามเล่าเรื่องความปรารถนาของตัวเอกผ่านการขึ้น-ลงของเมโลดี้และการเลือกสีเสียงแบบพื้นบ้านญี่ปุ่นมากกว่าการสื่อด้วยคำพูด จังหวะกลองทาโกะไก่และเสียงฟลุตที่แทรกเข้ามาช่วยสร้างภาพบ้านกับความผูกพัน ทำให้ทุกครั้งที่ทำนองเปลี่ยนจากคีย์ต่ำไปสูง ราวกับคนเดินไต่ระดับความมุ่งมั่นขึ้นทีละขั้น ผมมักคิดว่าการเปลี่ยนคอร์ดจากโหมดไมเนอร์เป็นโมเนอร์ชั่วคราวนั้นเหมือนกับการแลกเปลี่ยนระหว่างความเศร้าและความหวังของตัวเอก นอกจากนั้น ตอนฉากผันผวนเสียงออร์เคสตราจะพุ่งอย่างรวดเร็ว เป็นการใช้ไดนามิกเพื่อบอกว่าแรงปรารถนาไม่ได้สงบนิ่ง แต่มันกดดันจนต้องปะทุออกมา วิธีเล่าแบบนี้ทำให้เพลงประกอบกลายเป็นภาษาที่ซับซ้อนมากพอจะอธิบายความต้องการภายในของตัวละครโดยไม่ต้องมีบทพูด ฉากที่ทำนองอ่อนลงหลังจากความสูญเสียแค่ไม่กี่โน้ตก็ย้ำว่าแรงปรารถนาอาจยังอยู่ แม้จะบอบช้ำแล้วก็ตาม

เพลงประกอบของ 'Squid Game' ทำให้ฉันสะดุดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง และถ้าต้องการฟังแบบเต็ม ๆ แบบทางการ จุดเริ่มต้นที่ชัดเจนที่สุดคือแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ เช่น Spotify, Apple Music, YouTube Music และ Amazon Music ซึ่งมักมีอัลบั้มเพลงประกอบอย่างเป็นทางการรวมทั้งแทร็กที่ใช้ในแต่ละตอน นอกจากนี้ บัญชีของ Netflix บน YouTube มักปล่อยคลิปหรืออัลบั้มบางส่วนที่เป็นเวอร์ชันคุณภาพดี ทำให้สามารถฟังแบบเต็มโดยไม่ต้องพึ่งพาแหล่งที่ไม่เป็นทางการ ส่วนร้านค้าดิจิทัลอย่าง iTunes/Apple Store ก็มีให้ซื้อถ้าอยากเก็บไฟล์คุณภาพสูงไว้ฟังออฟไลน์ ฉันมักจะสลับระหว่าง Spotify กับ YouTube เพื่อเปรียบเทียบมิกซ์ เพราะบางครั้งเวอร์ชันที่อัปโหลดในช่องทางต่างกันจะให้ความชัดของเสียงคนละแบบ อยากเตือนว่าในโลกออนไลน์มีคนอัปโหลดชุดเพลงประกอบทั้งแบบเต็มและคอลเล็กชันที่ไม่เป็นทางการด้วย คุณภาพและสิทธิ์อาจต่างกัน เลือกฟังจากช่องทางที่เป็นทางการจะสบายใจมากกว่า และถาชอบแทร็กไหนเป็นพิเศษ เช่นเพลงที่ใช้ในซีนแข่งขันหรือธีมหลัก ก็หาอัลบั้มเต็มบนแพลตฟอร์มข้างต้นได้เลย — ฟังไปพร้อมดูซีรีส์ย้อนไปก็ได้บรรยากาศดี ๆ ไม่เหมือนกัน

ชื่อ 'ฟน' ตามที่ผู้กำกับเล่าคือชื่อที่เกิดจากการผสมกันของความทรงจำเล็กๆ กับเสียงที่ไม่ชัดเจน — เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นมาเพื่อให้รู้สึกค้างคาและไม่แน่นอน ความคิดแรกของเราคือผู้กำกับตั้งใจใช้ชื่อสั้น ๆ แบบนี้เพื่อสะท้อนธีมหลักของภาพยนตร์ คือการค้นหาตัวตนและการลบเลือนของความสัมพันธ์ ผู้กำกับเล่าว่าเดิมทีมีคำเต็มอยู่ในใจ แต่เมื่อออกเสียงซ้ำ ๆ ในบทสนทนา ชื่อกลับหายไปบางพยางค์จนเหลือเพียง 'ฟน' ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของความไม่สมบูรณ์ อีกมุมหนึ่ง เขายังชอบความเรียบง่ายของสระที่หายไป เพราะมันทำให้ตัวละครสามารถยืนอยู่ในช่องว่างระหว่างคำจำกัดความทางสังคม การใช้ชื่อแบบนี้ยังทำให้ฉากเล็ก ๆ มีพลังขึ้น เช่นฉากที่ตัวละครคนอื่นเรียกชื่อแล้วหยุดกึก ทำให้กล้องจับภาพความอึดอัดได้อย่างคมคาย เรามองว่าเทคนิคนี้ใกล้เคียงกับการทำงานเสียงใน 'รอยทาง' ที่เน้นความเงียบเป็นองค์ประกอบสำคัญ — แต่ผู้กำกับเลือกใช้การตั้งชื่อเป็นเครื่องมือแทนเสียง นั่นทำให้ชื่อ 'ฟน' ไม่เพียงเป็นเครื่องหมายระบุตัวตน แต่ยังเป็นตัวแทนของช่องว่างทางความทรงจำและความสัมพันธ์ที่ผู้ชมต้องเติมเต็มเอง

เพลงประกอบของ 'Squid Game' ที่คนพูดถึงกันบ่อยมีหลายชิ้นซึ่งจับอารมณ์ทั้งความไร้เดียงสาและความน่ากลัวได้พร้อมกัน ฉันมักนึกถึงธีมหลักที่ดึงผู้ชมเข้ามาตั้งแต่ต้นเรื่อง ไปจนถึงเพลงประกอบฉากแข่งที่ทำให้ลุ้นทุกจังหวะ รายชื่อเพลงที่มักปรากฏในชุดรวมเพลงของซีรีส์ที่คนไทยเห็นบนสตรีมมิ่งมีตัวอย่างเช่น 'Main Title', 'Way Back Then', 'Red Light, Green Light (무궁화 꽃이 피었습니다)', 'Front Man', 'Marble Game' ในอัลบั้มเต็มยังมีชิ้นที่ใช้ในฉากเฉพาะอย่าง 'Glass Bridge', 'Final Game', 'End Credits', 'Invitation' และ 'Player 456' ซึ่งแต่ละเพลงจะถูกวางตำแหน่งให้เสริมภาพและตัวละคร หยิบฟังแยกชิ้นก็เพลิน แต่ฟังต่อเนื่องจะเห็นการเล่าเรื่องด้วยดนตรีชัดกว่า—นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ชุดเพลงนี้ติดหูฉันไปนานเลย

เสียงทำนองเด็ก ๆ ที่ดังจากเครื่องเล่นยักษ์ในซีรีส์ฝังอยู่ในหัวฉันตั้งแต่ดูตอนแรกเลย ความแปลกคือเสียงนั้นไม่ใช่แค่เพลงพื้นหลังธรรมดา แต่มันเป็นสัญลักษณ์ที่เชื่อมภาพความไร้เดียงสากับความรุนแรงของเรื่องได้ทันที ฉาก 'Red Light, Green Light' ใน 'Squid Game' ใช้ทำนองง่าย ๆ ที่ติดหูและกลับกลายเป็นภาพจำ พอคนหยิบมาทำมุก ตัดต่อ หรือทำรีมิกซ์ มันเลยแพร่กระจายเร็วเหมือนไวรัส ฉันเห็นว่าความสำเร็จของ OST มาจากการเลือกใช้เมโลดี้ที่เรียบง่ายแต่มีพลัง และการวางเสียงให้ตรงกับมู้ดของฉากจนเกิดความขัดแย้งที่น่าจดจำ เพลงกลายเป็นเครื่องมือบอกเล่าเรื่องราวได้ด้วยตัวเอง ทำให้คนที่ไม่เคยดูซีรีส์ก็จดจำภาพได้จากแค่ไม่กี่วินาทีของเสียง — นี่แหละพลังของเพลงประกอบที่ทำให้กระแสลุกลามจนไปไกลกว่าหน้าจอ

เคยคิดว่าตัวละครใน 'Squid Game' ถูกวางให้เป็นกระจกสะท้อนชีวิตผู้คนหลายรุ่น และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องมากกว่าพล็อตเกมเพียงอย่างเดียว ฉันเห็นว่าการเป็นพันธมิตรหรือศัตรูในซีรีส์ไม่ได้เกิดขึ้นแค่เพราะผลประโยชน์ชั่วคราว แต่มีรากมาจากความชอกช้ำในอดีต ความสิ้นหวัง และความหวังที่พวกเขายึดติดไว้ตลอดเวลา ความสัมพันธ์ที่ฉันชอบทำหน้าที่เป็นแกนกลางคือมิตรภาพที่เปราะบางระหว่างจีฮุนกับซังอู ซึ่งเริ่มจากความไว้วางใจในวัยเด็กแล้วค่อยๆ ถูกทดสอบจนแตกสลาย ความผูกพันระหว่างจีฮุนกับชายชราผู้หนึ่งเปิดมุมที่ต่างออกไป—มันเป็นมิตรภาพที่ไม่ได้มีพื้นฐานจากผลประโยชน์ แต่เป็นความเข้าใจระหว่างคนสองคนที่รู้สึกโดดเดี่ยว งานเลี้ยงคำพูดน้อยและการดูแลกันช่วยให้ฉันเห็นด้านเป็นมนุษย์ของตัวละคร กระนั้นก็มีความเจ็บปวดเมื่อความจริงบางอย่างถูกเปิดเผยซึ่งทำให้ทุกสิ่งที่ดูอบอุ่นต้องกลับมาถามค่าตัวเอง อีกมุมหนึ่งที่ชวนสะเทือนใจคือความสัมพันธ์ของซาเยบยอกกับน้องของเธอ—มันเป็นความสัมพันธ์แบบยึดเหนี่ยวชีวิตและอนาคตเอาไว้ ซึ่งอธิบายการตัดสินใจกล้าหาญและการไม่ไว้ใจใครง่ายๆ ในสนามแข่งแห่งความเป็นความตาย ฉันชอบว่าซีรีส์ไม่ยอมให้การผูกมัดเหล่านี้เป็นแค่ฉากประกอบ แต่ทำให้เป็นแรงจูงใจที่แท้จริงซึ่งผลักดันตัวละครไปสู่การกระทำที่ทั้งเห็นใจและรับไม่ได้