แชร์

ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม
ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม
ผู้แต่ง: ฝอยทองหวานน้อย

บทที่ 1 ให้ตายตรงหน้าก็ไม่รัก

last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-03 12:42:11

บทที่ 1 ให้ตายตรงหน้าก็ไม่รัก

          หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องแสงจ้าท่ามกลางความมืด เป็นจุดเดียวในออฟฟิศขนาดใหญ่ที่ยังคงมีแสงส่อง แสงเจิดจ้าสาดลงบนใบหน้าขาวซีดจนแทบไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณของเฉินอันหนิง

          หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆกำลังจ้องมองตัวอักษรและกราฟิกที่เลื่อนผ่านไปมาบนจอ ดวงตาของเธอมีรอยคล้ำจากการที่อดหลับอดนอนเป็นเวลานาน

          เฉินอันหนิงเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงมืดค่ำในทุกวัน แต่เงินเดือนก็ยังไม่เคยพอใช้ ทั้งค่าเช่าห้อง ค่าเดินทางและค่าอาหารในชีวิตประจำวัน รวมๆกันแล้วแทบไม่เหลือให้เอาไปใช้อย่างอื่น

          เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนอายุครบสิบห้าก็ตัดสินใจเริ่มหางานทำเรื่อยมา

          เธอตั้งใจอ่านหนังสือและทำงานอย่างหนักจนได้ทุนและเรียนจบมหาวิทยาลัย เริ่มเข้าทำงานตั้งแต่เรียนจบได้ไม่ถึงเดือน ตอนแรกไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อชุดทำงานใหม่ด้วยซ้ำ

          เดิมทีก็คิดว่าพอทำงานทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ผ่านไปหลายปีเธอก็ยังต้องทำงานหนักเหมือนเดิม โดนเจ้านายด่าเช้าเย็น บางครั้งก็ส่งข้อความแชทมาด่ากลางดึก

          ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความอ่อนล้าที่สะสม

          อันหนิงพยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายให้กลับมาอยู่กับงานตรงหน้า แต่สมองกลับว่างเปล่า ตัวอักษรบนหน้าจอเริ่มเบลอเลือนราง ซ้อนทับกันไปมาจนอ่านไม่ออก

          เสียงคลิกของเมาส์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในความเงียบยามดึกเหมือนเสียงกล่อมให้หลับใหล

          “เห้อออ” ถอนหายใจไล่ความเหนื่อยล้า

          อันหนิงใช้มือขยี้เปลือกตาไล่ความง่วง ก่อนจะถอนหายใจยาวราวกับแรงโน้มถ่วงโลกกำลังกดทับเธอทั้งร่าง

          กองเอกสารบนโต๊ะวางเรียงรายท่วมสูงราวกับหอคอยที่พร้อมจะถล่มลงมาในทุกวินาที ไม่ว่าจะใช้เวลาทำนานแค่ไหนก็เหมือนจะไม่ลดลงเลย

          ในวันหยุดสุดสัปดาห์คนอื่นได้ใช้ชีวิตวันหยุดกันอย่างสบายใจส่วนเธอต้องมานั่งทำงานอยู่คนเดียว โลกช่างไม่ยุติธรรม

          “นี่ฉันไม่ได้นอนมาสามวันแล้วเหรอเนี่ย” อันหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

          เธอทำงานจนลืมวันลืมคืนสับสนวันเวลา เพราะเจ้านายที่น่าเคารพรักสั่งให้เธอเคลียร์งานให้เสร็จ คนสั่งงานสั่งเสร็จก็หนีไปพักผ่อนที่มัลดีฟส์ ส่วนลูกน้องอย่างเธอต้องมานั่งชดใช้กรรม

          ฟึ่บ!

          อันหนิงคว้าหนังสือนิยายที่ยืมมาจากรุ่นพี่โต๊ะข้างๆมาอ่านแก้เบื่อ อ่านไปก็ด่าทอคนเขียนไม่หยุด

          “ตรรกะบ้าบออะไรกัน คนที่แย่งสามีคนอื่นได้เป็นนางเอก ส่วนคนที่โดนแย่งสามีกลับถูกบังคับให้รับบทนางร้าย” ใบหน้าขาวซีดบึ้งตึง ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรง

          มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ที่นางร้ายต้องร้ายก็เพราะโดนแย่งสามีไม่ใช่หรือไง แล้วนางเอกที่ทำผิดศีลธรรมอย่างการแย่งสามีคนอื่นถึงไม่ได้รับกรรมอะไรเลยแถมยังถูกผู้คนสรรเสริญว่าเหมาะสมกันอีก

          “ขัดใจเป็นบ้า” อ่านไปก็หงุดหงิดแต่ก็ยังอ่านต่อไปเรื่อยๆ

          นางร้ายของเรื่องตายตั้งแต่ยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเพราะเธอโดนพระเอกขอหย่า ถึงแม้จะยังไม่เฉลยว่าด้วยสาเหตุอะไรแต่นางร้ายก็คิดไปแล้วว่าที่พระเอกขอหย่าเพราะต้องการไปแต่งงานใหม่กับนางเอก เธอจึงทนไม่ได้และดื่มยาพิษจนตาย

          สิ่งหนึ่งที่ทำให้อันหนิงมองในมุมนางร้ายมากกว่านางเอกเพราะเธอและนางร้ายมีชื่อแซ่เดียวกัน ช่างบังเอิญเสียจริง

          ที่จริงนางร้ายก็ไม่ใช่คนดีนัก เธอแค่โมโหนางเอกของเรื่องได้แต่งงานกับพระเอกโดยไม่ได้รับกรรมอะไรเลย การแย่งสามีคนอื่นมันมีดีอะไรนักหนา

          อันหนิงอ่านแบบข้ามๆไม่ลงรายละเอียดเพราะหวังว่านางเอกจะรู้สึกผิดบ้างแต่ไม่มีเลย

          พรึ่บๆ!

          แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และหลอดไฟด้านบนกะพริบรัวๆทำเอาอันหนิงขนลุกชัน

          เสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง เฉินอันหนิงยืดตัวตรงนัยน์ตาฉายแววลนลาน แค่แอบอู้หน่อยเดียวก็จะโดนผีหลอกเลยหรือไงเนี่ย

          ตุ้บ!

          เสียงของบางอย่างตกแต่เธอไม่กล้าหันหลังไปดู อันหนิงคว้าผ้าพันคอมาคลุมศีรษะและฟุบไปกับโต๊ะด้วยความกลัว แต่เมื่อเวลาผ่านไปด้วยความเหนื่อยล้าเธอจึงเผลอหลับในที่สุด

          เฉินอันหนิงรู้สึกได้ว่าหัวของเธอมันทั้งมึนเบลอและหนักอึ้ง และยังคอแห้งผากจนกลืนน้ำลายยังเจ็บ

          แสงไฟสลัวๆแยงตาทำให้อันหนิงค่อยๆลืมตาทีละนิด แรกๆทุกอย่างยังดูมัวๆมองไม่ค่อยชัด กะพริบตาสองสามครั้งจึงได้เห็นว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ออฟฟิศ

          ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวคือ นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!

          ทุกอย่างรอบตัวดูไม่คุ้นตาเลยสักอย่าง และยังมีกลิ่นยาสมุนไพรที่เธอไม่ชอบตลบอบอวลไปทั่วห้อง

          บรรยากาศเหมือนในซีรีส์ย้อนยุคไม่มีผิด เมื่อกวาดสายตามองรอบใจของเธอก็เต้นระรัว ไม่นะ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!]

          “ฮูหยินท่านฟื้นแล้วก็ดื่มน้ำสักหน่อยเถิด” เสียงชายชราดังขึ้นทางข้างตัว

          “กรี๊ดดด!” เฉินอันหนิงตกใจตะเกียกตะกายถอยหนีชายชราผู้นั้น นี่ใครอีกล่ะเนี่ย    

          “เฉินอันหนิง!” เสียงตวาดดังมาจากด้านหลังแผ่นม่านกั้น

          “ค่ะเจ้านาย!” อันหนิงเผลอตอบรับตามสัญชาตญาณ

          ปึ้ก! โครม!

          แผ่นกั้นโดนมือแกร่งกระชากให้ร่วงลงไปนอนอยู่ที่พื้น อันหนิงเงยหน้ามองใบหน้าคมหล่อเหลาเกินบรรยาย ดวงตาสีดำสนิทน่าหลงใหล จมูกโด่งรับกับริมฝีปากที่กำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง

          ความหล่อระดับนี้นี่มันเทพแห่งสวรรค์ลงมาจุติชัดๆ หัวใจของอันหนิงกระตุกแรง มัวแต่ทึ่งในความหล่อของเขาจนไม่ได้ฟังว่าเขาพูดอะไร

          ตึกๆ!

          “ห้ะ!...อะไรนะ” เฉินอันหนิงตื่นจากภวังค์ทำหน้าเหลอหลาเมื่อโดนใครสักคนสะกิดรัวๆ

          “เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะได้สิ่งที่ต้องการงั้นหรือ ไม่มีทาง!” เขาตะคอกใส่นางเสียงแข็ง ดวงตาคู่คมดุดันน่าหวาดหวั่น

          ใครที่ได้สบตาเข้ากับสายตาคมกริบของเขาก็สามารถทำให้ร่างกายแข็งทื่อได้ทันที

          “...” อันหนิงเงยหน้ามองเขาแล้วสะอื้นจะร้องไห้ น่ากลัวเป็นบ้าเลย ต่อให้หล่อแค่ไหนแต่ถ้าดุขนาดนี้ก็ไม่ไหว

          “เจ้าคิดว่าเอาความตายมาบีบบังคับข้าแล้วคิดว่าเราจะไม่ต้องหย่ากันงั้นหรือ ฝันไปเถอะ”

          “ความตาย? ใครตาย” อันหนิงยังอยู่ในอาการทั้งตกใจกลัวและสับสน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนพวกนี้เป็นใคร

          “ต่อให้เจ้าตายตรงหน้าข้าก็ไม่มีวันรักเจ้า หยุดเรียกร้องความสนใจได้แล้ว” เขาจับไหล่นางแล้วผลักไปด้านหลังจนแผ่นหลังของนางกระแทกกับเตียงไม้แข็งๆ

          “อึก เจ็บ” จุกเป็นบ้าเลย นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย ไม่รู้จักกันแล้วมาทำร้ายร่างกายกันได้ยังไง ต้องรีบแจ้งตำรวจ!

          “เจ้าทำให้เมี่ยวเมี่ยวต้องเสียใจร้องไห้มากี่ครั้งคิดว่าการตายจะหนีความผิดที่เจ้าก่อไว้ได้หรือ”

          หลี่เจิ้งหลิงกัดฟันแน่นด้วยความเกรี้ยวกราด เขาทนกับนางมามากเกินพอแล้ว

          ยิ่งนางทำหน้าใสซื่อเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด มันก็ยิ่งทำให้เขานึกรังเกียจนางมากขึ้นทุกครั้ง ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกจะงดงามเพียงใดก็ไม่สามารถปกปิดจิตใจที่ต่ำทรามได้

          “เมี่ยวเมี่ยว” อันหนิงพึมพำเสียงเบาเหมือนจะคุ้นหูกับชื่อที่ได้ยินเมื่อครู่

          เมี่ยวเมี่ยว หลี่เฟยเมี่ยว! ลูกเลี้ยงของนางร้ายเฉินอันหนิงที่ดื่มยาพิษเพื่อหนีการหย่ากับพระเอกของนิยายที่พึ่งอ่านไปเมื่อครู่ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น!

          อันหนิงขยี้ผมจนผมเผ้ายุ่งเหยิง สมองประมวลผลไม่ทันต่อเหตุการณ์ตรงหน้า แล้วพวกเขาทำหน้างงอะไรกันคนที่ต้องงงนอนเจ็บหลังอยู่ทางนี้ต่างหาก

          “เจ้า...นางเมายาพิษหรือเปล่าท่านหมอ” หลี่เจิ้งหลิงอารมณ์แปรปรวนเมื่อเห็นภรรยาของเขามีท่าทีแปลกไป

          เฉินอันหนิงไม่ใช่สตรีที่จะยอมทำเรื่องที่ดูไม่ดีต่อหน้าเขา นางมักจะแต่งตัวเยอะๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่มีทางที่จะทำให้ผมยุ่งให้เขาเห็นเด็ดขาด

          “ยาพิษที่ฮูหยินดื่มไปมีพิษถึงชีวิต รอดมาได้ก็ถือว่าน่าอัศจรรย์มากแล้ว สตินางอาจจะยังกลับมาไม่ครบถ้วนขอรับใต้เท้าหลี่”

          “ทะ...ท่านชื่ออะไร” อันหนิงถามปากสั่นระริก

          “เจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่เฉินอันหนิง ข้าไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระของเจ้า” เขาตะโกนใส่นางเสียงดังก้องสะท้อนเจ็บหู

          ความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนสามวันสามคืนหายไปหมดเกลี้ยง นี่เธอทะลุมิติมาอยู่ในนิยายจริงๆหรือ แถมยังเป็นนางร้ายอีก

          แล้วทำไมจะต้องเป็นตัวร้ายอาภัพรักด้วยล่ะ สามีไม่เหลียวแล ผู้คนเกลียดชัง มีดีแค่ได้สามีรวยแต่เขาก็กำลังจะหย่ากับเธอในอีกไม่ช้า

          และที่สำคัญอันหนิงอ่านนิยายเรื่องนี้ได้เพียงสามบทแล้วยังอ่านแบบข้ามๆจำเนื้อเรื่องแทบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

          “ฮูหยิน อย่าทำให้ท่านแม่ทัพโกรธไปกว่านี้เลยเจ้าค่ะ” เสียงแผ่วเบาดังมาจากทางอีกฝั่ง

          “ใช่หลี่เจิ้งหลิงหรือไม่” อันหนิงกลั้นหายใจและรวบรวมความกล้าถามออกไป

          “ใช่! แค่ยาพิษมันทำให้เจ้าลืมชื่อสามีไปเลยหรือเฉินอันหนิง”

          “ชะ ชะ ใช่จริงด้วย” ร่างกายอันหนิงสั่นไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้าง หัวสมองขาวโพลน หูทั้งสองข้างอื้ออึงไม่ได้ยินอีกต่อไปว่าใครพูดอะไร

          ด้วยความตกใจสุดขีดทำให้เฉินอันหนิงหมดสติกะทันหัน ภาพเบื้องหน้ามืดบอดไม่รับรู้สิ่งใดอีก

          “ฮูหยิน!” บ่าวคนสนิทของอันหนิงเขย่าตัวเรียกนางอยู่หลายครั้งแต่นางก็ไม่ฟื้น

          “นี่มันเกิดอะไรขึ้นท่านหมอ” หรือว่าเขาจะดุนางแรงเกินไปนางถึงได้ตกใจกลัวจนหมดสติ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 80 บทส่งท้าย

    บทที่ 80 บทส่งท้าย บรรยากาศจวนสกุลหลี่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่นายหญิงของจวนยังไม่ฟื้นขึ้นมา มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นสัญญาณที่ดีคือสีผิวที่เคยซีดขาวเริ่มกลับมาเป็นปกติ ลมหายใจที่อ่อนแรงของคนบนเตียงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนยังมีความหวัง แม้มันจะเลือนรางแต่ก็ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา สามีของนางยังคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ร่างกายของเจิ้งหลิงเริ่มทรุดโทรมลงในทุกวัน แต่ก็ปฏิเสธที่จะห่างจากภรรยา “ร้อนหรือไม่ ข้าจะเช็ดตัวให้” ต่อให้นางไม่มีสติแต่เขาก็ยังคอยพูดกับนางตลอด เขาปล่อยให้ร่างกายของตนทรุดโทรมแต่ดูแลภรรยาเป็นอย่างดี คอยดูแลและเช็ดตัวให้ตลอด ป้อนน้ำดื่มและน้ำแกงสารพัดสิ่งที่มีประโยชน์ มือหนาคว้าผ้าสะอาดเนื้อนุ่มมาถือไว้และชุบน้ำที่อยู่ในถังข้างกาย ออกแรงบิดพอหมาดๆและเริ่มเช็ดตัวให้นาง เขาค่อยๆเช็ดตามแขนขาและลำตัวอย่างเบามือ กลัวว่าถ้าเผลอใช้แรงมากไปจะทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วแย่ลงกว่าเดิม “รีบฟื้นขึ้นมาเร็วๆเถิดฮูหยิน เจ้าหลับนานเกินไปแล้ว ขี้เซาแบบนี้เดี๋ยวก็ตื่นไม่ทันส่งลูกไปสำนั

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 79 ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

    บทที่ 79 ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความมืดมิดปกคลุมทั่วบริเวณ บนท้องฟ้าไร้แสงสว่างดั่งที่เคย อากาศหนาวเหน็บยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางหิมะในเหมันตฤดู ที่แห่งนี้มีเพียงความว่างเปล่าชวนหวาดหวั่น ไร้ซึ่งทิศทางให้เดินไป ไร้ซึ่งกาลเวลาที่หมุนเวียน เฉินอันหนิงเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มีเพียงความว่างเปล่าที่รออยู่เบื้องหน้า ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาหวิวราวกับกำลังลอยอยู่บนอากาศ ไม่ว่าจะย่ำเท้าแรงเพียงใดก็มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่า “มีใครอยู่แถวนี้ม้ายยย” นางตะโกนจนเจ็บคอแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ มีแค่เสียงสะท้อนของตนที่สะท้อนกลับมา มือทั้งสองข้างกอดร่างกายของตนเอาไว้เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น คิดถึงลูกๆและสามีที่รออยู่ที่จวนแต่ไม่อาจกลับไปหาได้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร จำได้แค่นางหมดสติไปในตอนที่กำลังคลอดลูก พอได้ยินว่าเด็กออกมาแล้วก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก “เจิ้งหลิงงง! เมี่ยวเมี่ยววว!” เบื้องหน้าบังเกิดแสงสว่างวูบหนึ่งผ่านไป นางกัดริมฝีปากครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไร หากตามไปก็อาจจะพบกับอันตรายแต่ถ้าเดินต่อไปแบบไร้จุด

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 78 ยอมทำทุกอย่างเพื่อรักบทที่

    บทที่ 78 ยอมทำทุกอย่างเพื่อรัก จวนสกุลหลี่ตกอยู่ความวุ่นวายเมื่อนายหญิงของจวนคลอดก่อนกำหนดเกือบเดือน เสียงกรีดร้องทรมานแสนเจ็บปวดของอันหนิงสร้างความสะเทือนใจให้ใครหลายคนที่ได้ยิน พวกบ่าวต่างวิ่งวุ่นช่วยหาวิธีที่จะทำให้นางเจ็บปวดและทรมานน้อยลง เป็นเวลาเกือบสองชั่วยามแล้วที่อันหนิงเบ่งคลอดเจ้าตัวน้อย “เบ่งอีกเจ้าค่ะฮูหยิน อื๊ดดด” รั่วซีช่วยส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง “ฮึบ! อ๊าาา” อันหนิงกลั้นหายใจและออกแรงเบ่งสุดกำลัง สติของนางเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพที่เห็นก็พร่ามัวเห็นเพียงเงาดำมืด แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นมารดา อันหนิงจึงออกแรงเบ่งต่อไป “เจ็บมากหรือไม่ บีบมือข้าแรงๆเลยฮูหยิน” เจิ้งหลิงจับมือภรรยาให้นางบีบมือเขาเพื่อให้มีแรงเบ่งมากขึ้น เสียงเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอกยิ่งทำให้สถานการณ์น่าหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวเล็กไม่เคยเรียนรู้ว่าเวลาสตรีคลอดลูกจะเป็นเช่นไร แต่เพียงได้ยินเสียงมารดากรีดร้องทรมานก็ใจเสีย อยากจะวิ่งเข้าไปดูให้ได้แต่ก็โดนห้ามไว้ “ท่านแม่! แงงงง ปล่อยเมี่ยวเมี่ย

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 77 แทบขาดใจ

    บทที่ 77 แทบขาดใจ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆาสีเทาเข้มจนเกือบดำซ้อนทับกันเป็นชั้นหนาแน่น คล้ายกับควันหนาที่แผ่กระจายบดบังแสงสว่างทำให้เมืองหลวงที่เคยคึกคักดูมืดมนแม้จะเป็นเวลากลางวัน เสียงท้องฟ้าคำรามลั่นสะเทือนไปทั่วทุกทิศ ประกายแสงวาบขึ้นหลายครั้งติดต่อกัน เป็นบรรยากาศที่แสนอึดอัดชวนหายใจลำบาก ร่างสูงของหลี่เจิ้งหลิงนั่งรอฟังรายงานผลของภารกิจที่มอบหมายให้องครักษ์เงาของตนจัดการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนโต๊ะประสานกันระดับอก “...” ใบหน้าคมคายมองตรงไปด้านหน้าไม่แสดงอารมณ์ เพียงแค่ใช้สายตากดดันคนใต้บัญชา “ขออภัยขอรับท่านแม่ทัพที่พวกข้าทำภารกิจไม่สำเร็จ” องครักษ์เงารีบเอ่ยขออภัยทันทีที่เปิดปาก “ตู้จื่อเย่ตายแล้วใช่หรือไม่” เขาถามเสียงเย็น ไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดดั่งที่อีกฝ่ายคาดเอาไว้ “ขอรับ ข้าเห็นศพของเขากับตา ไม่มีทางรอดแน่นอน” “อืม ไปเถอะ” เจิ้งหลิงไม่ได้ซักไซ้มากไปกว่านั้น เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป คนที่เคยทำร้ายภรรยาของเขาก็ได้รับในสิ่งที่สมควรจะได้รับทั้งหมดแล้ว เขาจึงไม่ม

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 76 เปลวไฟแห่งเวรกรรม

    บทที่ 76 เปลวไฟแห่งเวรกรรม เสียงหัวเราะเย็นชาของตู้จื่อเย่ทำให้จ้าวฟางหรูสะดุ้งเฮือก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเกลียดชังและโกรธแค้นตน จากที่ใจคิดว่าทุกคนคือหมากบนกระดานที่จะช่วยให้นางก้าวไปสู่ความสำเร็จก็เริ่มหวั่นไหว จ้าวฟางหรูไม่ได้เข็มแข็งอย่างที่นางเคยคิด พอตู้จื่อเย่ที่เคยผูกพันกันมานานเปลี่ยนไป นางก็รู้สึกไม่ดีต่อตัวเอง ทั้งอึดอัดและกระอักกระอ่วนจนอยากอาเจียน “ข้าขอไปปลดทุกข์สักครู่จะได้หรือไม่” หากนางยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา “อย่าไปไกลล่ะ” เจ้าหน้าที่ผู้ชายบอกเสียงเรียบ ตั้งแต่ที่โดนตัดสินโทษก็ทำให้จ้าวฟางหรูคิดได้ถึงหลายๆเรื่อง สายตารังเกียจจากบุรุษที่นางหมายปองมาตั้งแต่ยังไม่เข้าวัยปักปิ่นนั้นเป็นดั่งหนามแหลมคมทิ่มแทงให้ใจแหลกสลาย เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนเคยกระทำโดยไม่หาเหตุผลมาเข้าข้างเพื่อการกระทำผิดของตนจึงได้รู้ นางทำเรื่องผิดบาปจนแม้กระทั่งตัวเองยังไม่อาจให้อภัย จ้าวฟางหรูเดินไปหลบมุมตรงพุ่มไม้ นางไม่ได้มาปลดทุกข์แต่อย่างใด แค่อยากจะหลีกหนีจากสายตาของตู้จื่อเย่เพื่อทำให้ใจสงบ

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 75 ความสุขของครอบครัว

    บทที่ 75 ความสุขของครอบครัว “แต่ฮูหยินและลูกในท้องของนางก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ได้โปรดไว้ชีวิตลูกของข้าด้วยเถิด ข้าจะยอมมอบหลักฐานทุกอย่างให้กับท่านด้วยมือตัวเอง” หลักฐานที่ว่านั้นคือหลักฐานที่ใต้เท้าตู้เคยใช้ขู่พวกขุนนางให้ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ แม้จะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ไม่โกงกินแต่เขาก็รวบรวมหลักฐานเพื่อใช้ขู่ขุนนางที่ทำชั่วเพื่ออำนาจทำให้ฝ่ายตนสามารถควบคุมราชสำนักได้มานาน เจิ้งหลิงตวัดสายตามองใต้เท้าตู้พร้อมแสยะยิ้มพึงพอใจ ความรักที่ใต้เท้าตู้มีต่อบุตรชายสุนัขนั้นช่างมากล้นเสียจริง “หากท่านยอมแลกขนาดนี้แล้ววันนี้ข้าก็จะไว้ชีวิตของตู้จื่อเย่ แต่เขายังต้องได้รับโทษที่สาสม” “อะแฮ่ม! หมดเวลาสนุกของท่านแล้วท่านแม่ทัพ” เสียงจากคนนั่งบนบัลลังก์ทองแทรกขึ้นมา เพียงสิ้นเสียงประโยคนั้นหลี่เจิ้งหลิงก็ยกฝ่าเท้าออกจากอกของตู้จื่อเย่ เดินเร็วๆไปยืนอยู่ที่เดิมในตอนแรก ชายอาภรณ์ของเขาสะบัดพลิ้วไหว เหล่าขุนนางที่เคยอยู่ฝั่งเดียวกับใต้เท้าตู้พากันทรุดเข่ากับพื้น ดั่งคนที่รู้ว่าชีวิตของพวกเขาจบสิ้นแล้ว “กระหม่อมขอส่งต่อใ

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 58 พ่อหนุ่มเย็นชาคลั่งรัก

    บทที่ 58 พ่อหนุ่มเย็นชาคลั่งรัก ตั้งแต่ที่อันหนิงถูกลักพาตัวและได้รับบาดเจ็บก็เป็นเวลากว่าสามวันแล้ว ครอบครัวสกุลหลี่เดินทางกลับเมืองหลวงโดยมาถึงที่หมายช้ากว่าปกติไปเกือบวันเต็มๆ ด้วยคำสั่งของคนที่ถืออำนาจใหญ่ที่สุด เขาสั่งให้เดินทางช้าๆเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนบาดแผลของภรรยา “นี

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 53 เดินทางสู่ชนบท

    บทที่ 53 เดินทางสู่ชนบท “ใจเย็นแล้วฟังที่ข้าจะพูดก่อนเถิดทั้งสองคน” ชายชราส่ายศีรษะช้าๆ ถอนหายใจอย่างคนลำบากใจ “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าใจร้อนเกินไป” จ้าวฟางหรูยิ้มเจื่อน เมื่อครู่นางแสดงอาการมากเกินไปคงสร้างความปั่นป่วนให้ท่านหมอหนักใจ เดิมทีจ้าวฟางหรูมิใช่สตรีร้ายกาจเลือดเย

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 10 พระเอกไม่จำเป็นแล้ว

    บทที่ 10 พระเอกไม่จำเป็นแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนไม่มีเลยสักครั้งที่หลี่เฟยเมี่ยวจะกล้าขัดคำสั่งคนที่นางเรียกว่าท่านพ่อ เมี่ยวเมี่ยวเชื่อฟังเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เจ้าตัวเล็กถึงกับกล้าขัดคำสั่งท่านพ่อของนางเพื่อปกป้องอันหนิง “เรื่องของผู้ใหญ่เจ้าเป็นเด็กอาจจะยังไม่เข้าใจ” เ

  • ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม   บทที่ 9 สายตาคู่นั้น

    บทที่ 9 สายตาคู่นั้น ได้ยินประโยคนั้นของสาวใช้ที่วิ่งมาบอกหน้าตาตื่นตกใจหูทั้งสองข้างของอันหนิงจึงอื้ออึงไปชั่วขณะ มือที่กำเมล็ดพันธุ์เผลอปล่อยมันร่วงตกพื้น เสียงคำบอกเล่าจากปากสาวใช้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจสะดุดติดขัด “แล้ว...นางเป็นอันใดมากหรือไม่” อันหนิงถามเสียงพร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status